donderdag 3 september 2020

Op naar Mont Aigouial

Vandaag brengt de zesde rit van de Corona-tour 2020 ons van Le Teil naar de top van de Mont Aigouial. Onmogelijk om daarbij niet aan Tim Krabbé en zijn onmisbare boek "De Renner" te denken! Alleen de openingszin is zo goed als 'onsterfelijk'. In zoverre je dat van openingszinnen kunt zeggen, natuurlijk... 
 
"Meyrueis, Lozère, 26 juni 1977. Warm, bewolkt weer. Ik pak mijn spullen uit mijn auto en zet mijn fiets in elkaar. Vanaf terrasjes kijken toeristen en inwoners toe. Niet-wielrenners. De leegheid van die levens schokt me.' 
 
Tim Krabbé, in 1977 nog zwaarbesnord en als amateur-wielrenner meestal verblijvend op een fiets (of achter een schaakbord) zet in 'De renner' met bravoure en in schoonheid zijn persoonlijk verhaal over zijn deelname aan de Tour du Mont Aigoual, een zware klimkoers in Zuid-Frankrijk, neer. 
 
Mede dankzij 'De renner' werd Tim niet langer beschouwd als "de broer van" Jeroen Krabbé maar werd hij stilaan wat hij van meetaf beloofde te worden: een auteur van aanzien. 
 
Het beste sportboek uit de Nederlandse literatuur? Als het dat niet is, komt het zeker dicht in de buurt! 
 
 
Meer info over Tim Krabbé:

 


maandag 31 augustus 2020

Habla la tierra - Philip Aguirre y Otegui

Boetseren, voor mij is dat erotiek”, liet een van onze all-time-favourite-kunstenaars, Philip Aguirre y Otegui begin augustus optekenen bij Erik Rinckhout in Knack. En onder meer ook nog: “Alle goede kunst is humanistisch. Ik denk na over mijn rol en taak. Ik sta niet los van de maatschappij. Ik vraag me af wat mij ontroert en hoe ik dat kan overbrengen met mijn werk. Mijn kunst gaat over mensen.” 
 
In Knokke waar een zomerparcours van Aguirre nagestapt kan worden, mochten wij dat vrijdag laatst zelf vaststellen. Vooral zijn landmark ‘Toren’, een tien-meter hoge tipi in de Basisschool de Pluim kon ons erg bekoren en naderhand zelfs letterlijk voor een nakend onweer behoeden. “Shelter from the Storm”, jawel! 
 
Ook een heel mooie reeks kleinere beelden in de bijgaande tentoonstelling ‘Habla la tierra’ in Galerie Geukens & De Vil langs de Zeedijk staan mee garant voor de intimistische klasse die deze kunstenaar altijd weer typeert. Zonder meer: Te bezoeken! Nog tot 27/9/2020.
 
 #GalerieGeukensenDeVil #PhilipAguirreyOtegui #expo2020 
 

 


vrijdag 21 augustus 2020

Landschap mét Rachel

Het is er in de hitte van de voorbije hondsdagen eindelijk van gekomen! In een kleine proeve van ‘binge-reading’ las ik chronologisch Contouren (2014), Transit (2016) en Kudos (2018), de drie delen van ‘Outline’ de zogenaamde ‘echtscheidings-trilogie’ van Rachel Cusk. Van mensen wiens lees- en ander oordeel ik meer dan op prijs stel en van collega’s van Cusk zoals daar zijn Saskia De Coster en Christophe Van Gerrewey had ik al zoveel lovends over het werk van de Brits-Canadese schrijfster gehoord, en gelezen, dat ik stilaan niet meer kon

achterblijven. En jawel hoor Cusk had mij al van bij het begin van boek 1 (Contouren) op een wonderlijke manier te pakken! Waar ze mij maar wou hebben. Geboeid en wel! En dat ondanks het frappant ontbreken van enige rechtlijnige verhaallijn. In de drie boeken van ’Outline’ steekt inderdaad nauwelijks verhaal en vanwege hun introspectieve aard en allesbehalve spectaculaire inhoud kun je het drietal bezwaarlijk ‘page-turners’ noemen. En toch… toch sorteren ze hetzelfde effect. 

In Contouren treedt de bijna anoniem blijvende schrijfster Faye aan. Ze vliegt van Londen naar Athene om er als gastdocent een schrijfcursus te geven. Ze is gescheiden en heeft twee kinderen. Veel meer zul je over haar niet vernemen. In boek 2 (Transit) vinden we Faye terug terwijl ze in Londen een appartement heeft gekocht en dat gaat renoveren. Kudos (“roem en eerbetuigingen”, boek 3) begint opnieuw, zoals in Contouren met een vliegtuigreis. Dit keer is Faye onderweg naar Europa om interviews te geven over haar nieuwe boek. Een onbekende passagier naast haar vertelt over de nacht waarin hij zijn hond moest begraven… Het is, net als in de andere boeken, het begin van een weefsel – een fresco bijna - aan uitwaaierende verhalen die een beeld schetsen hoe we er met zijn allen in de eerste decennia van deze nieuwste eeuw aan toe zijn.

Cusk heeft het via een pak ‘nevenfiguren’ over de zaken die er werkelijk toe doen. Ze spreekt met mensen en laat hen, zoals het op de cover van Kudos wordt vermeld, verhalen vertellen over familie, politiek, vervreemding, kunst, literatuur, liefde, over plezier en verdriet en over gerechtigheid en onrecht. Waar is onze identiteit gebleven? Wie zijn wij? Wat verwachten we? Waar gaan we heen? Cusk slaagt er wonderwel in om in haar schijnbaar ‘banaal en dagdagelijks’ proza een spanningsboog op te trekken tussen het eigenlijke leven en de manier waarop wij er over vertellen.

Eigenlijk dwingt de schrijfster die geboren is in Canada (°1967) en opgroeide in Amerika en Engeland, ons ertoe om zelf haar verhalen met onze eigen ervaringen in en aan te vullen. De ‘Outline’-trilogie is een eerbetoon aan de veelvertakte en gelaagde werkelijkheid die veel verder gaat dan de rechtlijnigheid van verhalen “die we normaal in boeken lezen”. Nog ’s blijkt hoezeer de stijl van een schrijver het verschil maakt en niet de inhoud. Wat Cusk doet – als Verteller zonder Verhaal - is zondermeer knap. Het hoeft niet te verbazen dat Rachel Cusk ondertussen beschouwd wordt als “een van dé vrouwelijke stemmen van haar generatie”. “Traditionele fictie past niet meer bij onze gebroken levens en doen alsof dat wel zo is, staat gelijk aan de boel belazeren” liet ze ergens optekenen in een interview met Christophe Van Gerrewey.

Met deze trilogie heeft Rachel Cusk, wat mij betreft, haar prominente plaats in het internationale literaire landschap voorgoed ingenomen. Landschap mét Rachel!

Toch ook nog ’s zeggen dat de drie boeken uit de trilogie best afzonderlijk te lezen zijn. Je hoeft de chronologie waarin ze geschreven zijn niet te volgen. Prettig bij de Nederlandse vertalingen die zijn uitgegeven bij de Bezige Bij zijn zeker ook de covers die gebaseerd zijn op foto’s die, wellicht niet toevallig, gekozen zijn uit het fotografisch werk van Man Ray

Mijn persoonlijke Cusk-inhaalbeweging is met het lezen van deze trilogie helemaal ingezet. Ik ben zeker dat ik, als de tijd mij gegeven wordt, nog meer dingen van Rachel Cusk ga lezen. Ook haar controversiële en voor sommigen ‘feministische’ boeken over het moederschap (‘In het land van de moeders’) als Aftermath (‘Nasleep’, over haar echtscheiding) staan intussen ook op het leeslijstje. Misschien brengt een volgende reeks hondsdagen wel soelaas.

(‘De man met de leesbril’, Paul Rigolle, vrijdag 21/8/2020)

Hieronder plaats ik ter illustratie van de stijl van Rachel Cusk nog drie wat willekeurig gekozen fragmenten: 

En omdat ik er zo in was opgegaan, had ik inderdaad niet doorgehad dat Panayiotis van onze ontmoeting vertrok met het gevoel dat zijn leven een mislukking was, net zomin als een berg doorheeft dat een bergbeklimmer een misstap maakt en in het ravijn stort. Ik zei dat het leven me soms voorkwam als een reeks afstraffingen voor dat soort momenten van achteloosheid: alsof je lot bepaald wordt door wat je niet aanvoelt of invoelt, en juist de dingen die je ontgaan of waaraan je geen aandacht aan schenkt je tot inzicht dwingen. (Contouren, p82)

Hier hoefde je niet altijd en eeuwig uit te leggen waar je mee bezig was: een stad was een ontcijferbare interface, een soort lexicon van het menselijk gedrag waarmee het geheim van het ik al voor de helft werd gedecodeerd, zodat je door middel van een soort snelschrift adequaat kon communiceren. Waar ik eerst woonde, op het platteland, stond ieder individu op unieke, vaak onbegrijpelijke wijze voor zijn eigen handelingen en bedoelingen.” (Transit)

"Het oorspronkelijke recept van dat (Eccles-)taartje, zei men, was bedacht door nonnen die zulke grote hoeveelheden eiwitten gebruikten voor het stijven van hun habijten dat ze een nuttige bestemming moesten bedenken voor al die dooers. Een klooster was zeker niet de aangewezen plek om naar moederlijkheid te speuren, en hij had zich zelfs afgevraagd of dat taartje van de nonnen, waaraan de inwoners van dit land – vooral de mannen – min of meer verslaafd waren, iets zei over hoe men hier tegenover vrouwen stond. Als hij aan die habijten dacht, zo stijf en wit en ongerept, leken die gewaden hem te wijzen op seksloosheid en een leven zonder mannen. Het zoete taartje, waarmee de hongerige mannenmond werd gepaaid en afgeleid, was misschien niets minder dan de vrouwelijkheid die de nonnen hadden afgelegd en als het ware apart op een presenteerblaadje aanboden: een manier om de wereld op afstand te houden én een teken, mocht hij graag denken, van de staat van geluk die dat meebracht, want hij geloofde niet dat iets wat in smart en zelfverloochening was gemaakt zo verrukkelijk kon smaken.” (Kudos, p111-112) 


Rachel Cusk: Contouren, De Bezige Bij, Amsterdam, 2016, 207 p. ISBN 9789023442943. Vertaling van Outline door Caroline Meijer en Lette Vos.

Rachel Cusk: Transit, De Bezige Bij, Amsterdam, 2016, 219 p. ISBN 9789023417804. Vertaling van Transit door Marijke Versluys.

Rachel Cusk: Kudos, De Bezige Bij, Amsterdam, 2018, 207 p. ISBN 9789403132402. Vertaling van Kudos door Marijke Versluys.






 

  

 

Extern:  

Wikipedia-pagina Rachel Cusk (E)
Wikipedia-pagina Rachel Cusk (Nl)
Rachel Cusk bij de Bezige Bij
Pascal Cornet over Contouren
Christophe van Gerrewey in de Groene
Een oceaan voor jezelf. Over Kudos bij De Reactor
Het huis van Rachel Cusk bij The Modern House

 









 





zondag 16 augustus 2020

No-Brainer

Wel zéér urgent en indringend, dit stuk van en met Gerardo Ceballos in de Standaard van gisteren. In de reeks 'Zieners'... Ceballos: "We hebben 50 miljard nodig om de mensheid te redden. Dat is minder dan 1 procent van de wereldeconomie. Eigenlijk is dat een no-brainer..."

Zesde Extinctiegolf bleef onopgemerkt.









vrijdag 7 augustus 2020

Een brede glimlach

En toch, geloof me vrij, zit er een brede glimlach op mijn gezicht! Corona-proof op vrijdag. In Brugge, en zéér genietend van 'Petite Aneth'. ("Het kleine Dilleke")

#PetiteAneth #BruggeisVenetiënietmaarhetkomtaardigindebuurt

 

What do you want to do ?
New mail

donderdag 16 juli 2020

Dingen van vroeger: Duizend tijgers

Dingen van vroeger. Een Oostende-notitie (Ma 26/12/2005)























maandag, december 26, 2005

Oostende. Duizend tijgers.

Tweede kerst! Om uit te waaien... Niet van de kalkoen maar van de kleine kwartel ("eens zo lekker") hebben we het schip gisteren nog even in Oostende laten stranden. Oostende! "Daar waar Europa eindigt, begint Oostende. En waar Oostende eindigt, begint de wereld" zo wil het de wereld.

Ah, Oostende... Op een luie lome kerstdag van een zondag langs de vloedlijn te lopen... Merken dat ze er nog altijd ligt, die oude vertrouwde Dikke Mathilde. Al hebben sommigen blijkbaar andere plannen... Achter een Franse koffie te zitten in 't Zeezotje... Om ten slotte toch nog uit te komen waar je eigenlijk niet wil zijn. Op het Wapenplein waar het kerstfeest nog altijd niet afgelopen blijkt. Crimineel commercieel. Duizend tijgers en garnalen... Hot dogs en mutsen. Alle winkels en stallen, ijspiste open... Kramen, krochten... Een meer dan goeie reden om innerlijk om zoveel platte commercie alsnog uit te schieten in een Franse coleire... Plotseling die aandrang te voelen, iets, weetnietwat, naar de vernieling te willen helpen. Op het Wapenplein naar de wapens te grijpen... Maar niet wij. Zo ver zullen we niet gaan. We zijn geen Zweedse zottekok die om niets loopt te vloeken en te tieren. Wij vermannen ons. Hoffelijk als we zijn maken we ons alleen maar ijlings uit te voeten. En dan - als de nood het hoogst is, is de reddingsboei nabij - weet Oostende toch nog voor een mooi moment te zorgen. Een mooie afsluiter.

In de Witte Nonnenstraat blijkt ook boekhandel Corman open. Een oud huis van veel vertrouwen! Corman, waar Claus in zijn Oostendse periode kind aan huis was en waar elk boek dat over de toonbank gaat ook nu nog een wikkel krijgt... Een boekhandel zoals een goeie boekhandel hoort te zijn: een rustpunt, een kleine windstilte in de wereld. Zegt de man achter de toonbank die voor mij een boek uit het plastiekje haalt zodat ik er in een echt feest met mijn vinger doorheen kan wandelen: "Je moet er echt wel tegen praten". Hij wijst naar zijn computer. "Dat werkt eens zo makkelijk als je er tegen praat. En je moet hem bovendien een naam geven. De mijne heet "Bucephalus", naar het onbetrouwbaar paard van Alexander..." Dat ik daar zelf niet eerder ben opgekomen, zeg ik...

Even later loop ik met alweer een onweerstaanbaar boek onder de arm ("Aspecten van de Belgische Kunst na '45, deel 1 van Willem Elias") weer naar buiten. Niet nadat ik het de man van Corman met evenveel woorden heb beloofd. Dat ik het thuis ook zal proberen en ook mijn eigen beest van een pc een naam zal geven. Ik denk nu al aan... "Dikke Mathilde"... Die ligt in Oostende ten slotte ook maar in weer en wind op spam en spyware van halve hooligans en puntmutsen te wachten.

Oorspronkelijk gepost op een vroege blog “Arcadim in Arcadië

Mathieu Corman: Een bijzonder leven. Een beschouwing van Frank Decerf op De Schaalvan Digther





dinsdag 14 juli 2020

Waarom niet alle Vlamingen...

Een bericht van Johan Depoortere: Ter lezing! En vooral Ter Lering!

"Waarom niet alle Vlamingen op 11 juli enthousiast met de leeuwenvlag staan te zwaaien..."


Extreemrechts gespuis op de eerste rij op de 11-juliviering in Kortrijk. Drie dagen later worden de mainstream media wakker.

(https://www.knack.be/nieuws/belgie/guldensporenviering-waarom-zat-jambon-drie-stoelen-van-veroordeelde-franse-rechts-extremist/article-news-1619591.html )


Jambon en Van Quickenborne vallen uit de lucht: Wij kenden dat sujet (Verhassel) niet. Al Jazeera, RTBF en anderen hebben die Franse neofascist nochtans maanden geleden al bekend gemaakt. Kenden ze Vanlangenhove ook niet? Kortrijkzaan Marc Lerouge heeft de aanwezigheid van deze figuren al de dag daarop aangeklaagd, ik heb op basis van zijn informatie hetzelfde gedaan. Stel je voor dat een moslimfanaat op 1 mei was gespot! (Di 14/7/2020)


Als de huisideoloog van de N-VA zich afvraagt hoe het komt dat niet alle Vlamingen op 11 juli enthousiast met de leeuwenvlag staan te zwaaien dan heeft hij hier het antwoord: de aanwezigheid van twee neofascisten op de officiële 11-juliviering in Kortrijk. Naast Van Langenhove zijn vriend Aurélien Verhassel hoofd van de extreeem-rechtse Franse Génération Identitaire Flandres in Lille. Deze gewelddadige extremisten waren niet alleen aanwezig maar als eregasten uitgenodigd. Verhassel heeft een tijd in de gevangenis doorgebracht na een veroordeling voor gewelddaden tegen buitenlanders.

(https://www.rtbf.be/auvio/detail_investigation?id=2637744)

Met dank aan Marc Lerouge (Zo 12/7/2020)





zondag 12 juli 2020

Ten voeten uit

"Wat doen mijn voeten daar in jeezesnaam aan het graf van Cyriel Buysse?"

@Westerbegraafplaats Gent







Motto van de dag

Nog op zoek naar een motto om een zonnige zondagmorgen in juli mee aan te vangen?
Misschien kan dit wel:

" I have always imagined that Paradise will be a kind of library"

(Jorge Luis Borges)


Net aangetroffen op de site "De leesclub van alles", waar je bij nader inzien nog wel meer moois kunt aantreffen op een zondagmorgen!




zaterdag 4 juli 2020

maandag 29 juni 2020

Als het maar pootjes heeft

Blauwe notities (Ma 29/6/2020)

Shutter Island
Er zijn films die men na één keer van zijn leven nooit meer wil zien en er zijn films die men in zijn leven, of je dat nu wil of niet, minstens drie
keer gezien zal hebben. Laat staan dat men er op uitgekeken raakt. Van dit gehalte is zeker ook "Shutter Island" van Martin Scorsese (uit 2010). De film is een adaptatie van het gelijknamige boek van Dennis Lehane, die zijn roman zag als ‘a homage to B-movies and pulp”. Lehane leverde met zijn boeken trouwens eerder ook de fascinerende basisstof voor Mystic River (van Clint Eastwood in 2003) en Gone Baby Gone (van Ben Affleck in 2007). De auteur uit Boston schreef overigens ook enkele afleveringen van The Wire. Ga d’er maar aan staan!

Een verbluffende Leonardo Dicaprio van wie je een keertje teveel hebt gedacht dat hij alleen zijn faam had om op terug te vallen zet in "Shutter Island" een staaltje van "identiteitsverlies" en "existentiële twijfel" neer waarvan je achteraf beduusd in jouw zetel blijft zitten. Wie was hij nu echt: Andrew Laeddis of Teddy Daniels?

Gespletenheid troef. Verkeerde benen zat.

Wat zou erger zijn... “Which would be worse: to live as a monster, or to die as a good man?”…

…/…

Grote dieven kleine dieven
Te-Lezen.2020 (en eindelijk kennis te maken met):
Albert Cossery: Grote dieven kleine dieven

Over Albert Cossery die bij leven te pas en te onpas "de Voltaire van de Nijl" werd genoemd zei  VTM-journalist Patrick Van Gompel een tijdje geleden: “Cossery ontdekken is een kapitale ervaring in een mensenleven”.

.../...

Maar ook de Nederlandse auteur die in Zweden woont Sander Kollaard ontdekken is een uitstekende ervaring.
Toen ik in 2018 Levensberichten van hem las en ik meteen daarna ook besloot om met ‘Onmiddellijke terugkeer van uw geliefde’ en ‘Stadium IV’ zijn eerder verschenen boeken te lezen, promoveerde hij in mijn eigen boekenkast meteen tot gouden geheimtip van de Nederlandstalige literatuur. Een plaats die hij er onder meer prominent deelt met Atte Jongstra. En nu wint Kollaard pardoes de Libris-Literatuurprijs en vindt men het jammer dat hij... géén vrouw is. Nou moe. Niet blijven zeuren, lezen die Kollaard!

.../...

Vierhonderd dagen
Vandaag, maandag 29 juni 2020, zijn we exact 400 (vierhonderd) dagen verder dan de verkiezingen van verleden jaar. De flagrante onwil van de politieke partijen, zeker ook die van de PS maar nog veel meer die van de NVA, om dit land - vanwege Corona in halve Oorlogstijden verkerend - te besturen is zonder meer stuitend. Wat mij betreft: al net zo stuitend als het onverantwoord gedrag waarmee bepaalde (al dan niet jonge) burgers (zonder enige burgerzin) met de nieuwe Corona-realiteit omgaan.

Geef een Belg de kans om er de kantjes van af te lopen en hij grijpt ze met beide handen. Maar geef een Belgisch politicus de kans om zich te profileren en hij laat die ook niet liggen.”

Uiterst degoutant heet dit gedoe in het Frans, met een woord dat ook in het woordenboek van elke Vlaming steekt! Of nog "Het is hopeloos maar voor de rest gaat alles goed".

Ik hou mijn hart vast als er nieuwe verkiezingen komen!

.../...

Als het maar pootjes heeft
Als uitsmijter van deze blauwe notities onthou ik voor vandaag nog deze :

"Kattenmens of Hondenmens? Helemaal niet aan de orde. 
Als het maar pootjes heeft!




vrijdag 26 juni 2020

Drietal (46)

Homozygoot
Sterfwol
Kiembaantherapie

(drie woorden aangetroffen in ‘De drager’ van Jan Vantoortelboom, resp. op p 139, 148 en 149)


donderdag 25 juni 2020

Korte krassen in een tafelblad

Blauwe notities (Do 25/6/2020)

Ergens gelezen
en meteen gepromoveerd tot motto van de dag:
Zonder hart zouden we slechts machines zijn.

.../...

Om over na te denken:
Conceptual writing didn’t kill poetry any more than postmodernism killed the author
(Uit: ‘Poetry Has Left The Poem In The Same Way That Elvis Has Left The Building')

.../...

Erfelijke belasting?
Misschien dit: Een citaat dat in onze familie wel heel erg in trek is, en geregeld voor verschillende mensen (zoon, dochter, vader...) op verschillende tijdstippen als fijne lijfspreuk pleegt te dienen.
Het is een citaat dat afkomstig is van onze gezamenlijke Grote vriend Pier Paolo Pasolini:
Perché realizzare un’opera quando è così bello sognarla soltanto."
Waarom een werk maken als het al zo mooi is ervan te dromen?
(Pier Paolo Pasolini uit Il Decameron, 1971, l’allievo di Giotto)

“Natuurlijk hou ik (nog steeds) van Pier Paolo Pasolini. Om wat hij was. En om wat hij niet was. Om wat ik van hem zag en las."

Ik heb een foto op zijn graf in Casarsa della Delisia van vijf jaar geleden die mij dierbaar blijft:

Casarsa della Delisia - Vr 5/6/2015














("Het was overigens bloedheet die dag. En wat een poseur ging er die dag aan mij verloren! Benieuwd nu, vijf jaar later, of we ooit nog in het Covid19-tijdperk in Casarsa kunnen zijn...")

.../...

Altijd benieuwd ook
wat Facebook weet te vertellen als er plots weer 's zo'n pop-up-pende boodschap te voorschijn springt: "U hebt herinneringen om vandaag op terug te kijken." Telkens weer verwacht ik iets te zien te krijgen dat ik zelf allang vergeten was...

…/…

Zouden kunnen zijn
Opgeviste metafoor:
Er was een tijd waarin ik hoopte dat mijn gedichten zouden kunnen zijn als korte krassen in een tafelblad.

.../...
   
Memorabel, moedig en wijs:
Kwaad mag je zijn. Maar niet haatdragend. Positief zijn is mijn manier om verder te kunnen in het leven.” Dat zegt Laurence van Bree, de moeder van de vermoorde Luna (2,5), over haar opmerkelijk positieve boodschap voor Hans Van Themsche. Na de zitting voor de strafuitvoeringsrechtbank gunde ze de moordenaar van haar kind een tweede kans. Als een soort tegengif voor de vele haatboodschappen tegenwoordig. “Hem eeuwig in de gevangenis laten, brengt ook niets op.

(Gazet van Antwerpen, 24/6/2020)

dinsdag 23 juni 2020

Waarheen de droom

Blauwe notities. (Di 23/6/2020)

Een gedachte over slapen. Wie af en toe in een ander bed slaapt zal merken dat er daarmee ook iets verandert aan de structuur van zijn dromen. Alsof de vorm van de droom (en vaak ook de inhoud ervan) bepaald wordt door de locatie waar hij wordt gedroomd. Zou het kunnen dat de omgeving en de plaats waar je slaapt de richting aangeven waarheen de droom zich moet begeven? Het zou zomaar ’s kunnen zou de modale sportverslaggever zeggen.


zondag 21 juni 2020

Parmantig

Blauwe notities. (Zo 21/6/2020)

Brugge, van hieruit amper een halve boogscheut van mij vandaan, en
dus van alle steden in mijn omgeving het meest binnen handbereik, werd gisteren opgeschrikt. Een psychopaat ging er burgemeester Dirk De Fauw te lijf met een ordinair maar wél vlijmscherp aardappelmesje. De man, notabene een cliënt van De Fauw, stond de burgemeester op te wachten bij zijn advocatenkantoor en aarzelde niet om toe te steken. Een slachting én absolute gruweldaad! De burgemeester heeft enorm veel geluk gehad, heet het. Hij werd met spoed geöpereerd en kan het gelukkig nog navertellen.

Gisteren wijdden de nationale televisiezenders uiteraard nogal wat aandacht aan het steekincident. VTM ging in een achtergrondstukje over geweld van cliënten tegenover hun advocaat te rade bij ene… Bart Siffert, advokaat bij de balie van Brussel. En toch wel opvallend: de man mocht voor ie het woord nam parmantig en vol in het beeld van de VTM-camera’s wel erg lang zitten bladeren in “Aanval op de natiestaat”, het boek van de Nederlandse Rechts-Nationalistische Jongen die Thierry Baudet heet.

Ja, parmantig, zeg ik en ik had zelfs de indruk dat de man er nog van genoot ook. Het leek noch min noch meer op een persoonlijk ‘statement’. Wat gegoogel bevestigt al vlug hetgeen je dan denkt natuurlijk. Siffert heeft zich, zo blijkt, al eerder laten opmerken als advocaat van extreem-rechts. Maar dat de VTM-journalist van dienst zich leent tot zo’n hand-en spandienst mag ik dat toch even merkwaardig noemen?

Toeval bestaat niet, mijn jongen, zou mijn vader zeggen indien hij nog ’s terug mocht komen.

donderdag 18 juni 2020

Sinds gisteren

Sinds gisteren ben ik de gelukkige eigenaar van een ‘stent’ die mijn rechter kransslagader openhoudt!

Een verblijf van amper anderhalve dag in het gloednieuwe AZ Delta was voldoende om bevestigd te zien wat ik al veel langer wist. Dat het zorgend personeel bij ons zowat het allerbeste van de hele wereld is!

Elke actie om onze zorgmensen meer middelen te geven zal ik – net als in het verleden - dan ook altijd met mijn hele hart en hebben en houden blijven ondersteunen. Ook de cardiologie-afdeling van het AZ Delta verdient niets dan lof. Ook daar werken een aantal halve-mirakel-mannen en vrouwen.

Een ‘coronarografie’ in het ‘corona-tijdperk’, het was ’s even iets anders. De ingreep was al een tijdje gepland nadat ik bij het fietsen op ‘de helling van de Heulstraat’ meer dan gewoonlijk naar adem diende te happen!

Zo mocht ik mij de voorbije dagen één van de eerste tijdelijke bewoners van het gloednieuwe AZ Delta noemen. De foto-impressies zeggen wel iets op dat vlak.

Ineens was de voorbije dagen ook mijn cyclus gedichten ‘Coronarografie’, geschreven n.a.v. een eerdere ingreep, wel heel dichtbij. Ik voeg hier graag een van mijn vroegere 'Van het hart een steen'-gedichten bij.

Veel dank aan het zorgend personeel van het AZ en uiteraard ook aan de cardiologen van dienst.

Op met herstelde bloedbaan naar een nieuw en liefst héél hartelijk decenniumpje!

Uit 'Van het hart een steen'


Een hart van/voor Peperkoek?


















woensdag 10 juni 2020

Een dikke Juij!

Een dikke 'Juij' voor dochterlief! Toi toi Soetkin! Boekhandel Limerick is mét ons!






Het bericht op de Facebook-pagina van Puur Gent:
PUUR GENT
9 juni 2020 om 11:45

Soetkin Rigole is sinds november de nieuwe uitbaatster van boekhandel Boekhandel Limerick in Quartier Sint-Pieters, en ziet haar klanten na de verplichte time-out met de glimlach tegemoet. 📖

"De dag voor de heropening voelde zoals de schoolreis vroeger. De houten glazen kooi rondom de kassa deed mij aanvankelijk heel erg aan de ZOO van Antwerpen denken. Alsof straks onze klanten naar een met uitsterven bedreigde diersoort, de boekhandelaar, zouden kunnen komen kijken. Enfin, het tegendeel is waar, in die zin dat we dankzij diezelfde klant hebben mogen voelen hoezeer de lokale boekhandel hen na aan het hart ligt. Met de hulp van IT’er Bruno van Branden, een goede klant, hadden we in een mum van tijd een webshop online waarop mensen boeken konden bestellen. Veel mensen vonden ons zo terug, en dagenlang waren we in de weer om achter gesloten deuren boeken in te pakken. Rond een bepaald uur ergens in de late namiddag begonnen we dan te toeren met de fiets. Ja we hebben heel veel straten leren kennen, en huizen van buiten gezien. Overal werden we ongelofelijk hartelijk verwelkomd, een keer stond de champagne letterlijk klaar. Die ritten waren hartverwarmend, ondanks de fysieke afstand." 🚴‍♀️

Of Soetkin bang is voor de toekomst? "Niemand weet wat morgen brengt, maar ik voel mij geruggensteund door mijn kleine equipe en groot aantal klanten. Naast Limerick heb ik een winkel waar je koffie kan drinken maar die nu helaas gesloten is. Het is een charmant apothekerspand dat sinds 2017 door de vrouw van Gert Brouns werd uitgebaat en De Trein der Traagheid heette. Ik maak van de vreemde tijd waarin we zitten gebruik om die winkel om te vormen tot iets wat beter bij mijn karakter past. Het nieuwe project heet Limerick 2.1 en gaat over boeken en mensen, dat kan ik met een gerust hart al verklappen." Onze interesse heb je alvast gewekt, Soetkin!

Voor authentieke zaken met een persoonlijke aanpak ben je in Gent aan het juiste adres! Kom je ook langs? De lokale handelaren danken je alvast voor je steun!

🙌 #welkommetheelonshart #kooplokaal