donderdag 16 juli 2020

Dingen van vroeger: Duizend tijgers

Dingen van vroeger. Een Oostende-notitie (Ma 26/12/2005)























maandag, december 26, 2005

Oostende. Duizend tijgers.

Tweede kerst! Om uit te waaien... Niet van de kalkoen maar van de kleine kwartel ("eens zo lekker") hebben we het schip gisteren nog even in Oostende laten stranden. Oostende! "Daar waar Europa eindigt, begint Oostende. En waar Oostende eindigt, begint de wereld" zo wil het de wereld.

Ah, Oostende... Op een luie lome kerstdag van een zondag langs de vloedlijn te lopen... Merken dat ze er nog altijd ligt, die oude vertrouwde Dikke Mathilde. Al hebben sommigen blijkbaar andere plannen... Achter een Franse koffie te zitten in 't Zeezotje... Om ten slotte toch nog uit te komen waar je eigenlijk niet wil zijn. Op het Wapenplein waar het kerstfeest nog altijd niet afgelopen blijkt. Crimineel commercieel. Duizend tijgers en garnalen... Hot dogs en mutsen. Alle winkels en stallen, ijspiste open... Kramen, krochten... Een meer dan goeie reden om innerlijk om zoveel platte commercie alsnog uit te schieten in een Franse coleire... Plotseling die aandrang te voelen, iets, weetnietwat, naar de vernieling te willen helpen. Op het Wapenplein naar de wapens te grijpen... Maar niet wij. Zo ver zullen we niet gaan. We zijn geen Zweedse zottekok die om niets loopt te vloeken en te tieren. Wij vermannen ons. Hoffelijk als we zijn maken we ons alleen maar ijlings uit te voeten. En dan - als de nood het hoogst is, is de reddingsboei nabij - weet Oostende toch nog voor een mooi moment te zorgen. Een mooie afsluiter.

In de Witte Nonnenstraat blijkt ook boekhandel Corman open. Een oud huis van veel vertrouwen! Corman, waar Claus in zijn Oostendse periode kind aan huis was en waar elk boek dat over de toonbank gaat ook nu nog een wikkel krijgt... Een boekhandel zoals een goeie boekhandel hoort te zijn: een rustpunt, een kleine windstilte in de wereld. Zegt de man achter de toonbank die voor mij een boek uit het plastiekje haalt zodat ik er in een echt feest met mijn vinger doorheen kan wandelen: "Je moet er echt wel tegen praten". Hij wijst naar zijn computer. "Dat werkt eens zo makkelijk als je er tegen praat. En je moet hem bovendien een naam geven. De mijne heet "Bucephalus", naar het onbetrouwbaar paard van Alexander..." Dat ik daar zelf niet eerder ben opgekomen, zeg ik...

Even later loop ik met alweer een onweerstaanbaar boek onder de arm ("Aspecten van de Belgische Kunst na '45, deel 1 van Willem Elias") weer naar buiten. Niet nadat ik het de man van Corman met evenveel woorden heb beloofd. Dat ik het thuis ook zal proberen en ook mijn eigen beest van een pc een naam zal geven. Ik denk nu al aan... "Dikke Mathilde"... Die ligt in Oostende ten slotte ook maar in weer en wind op spam en spyware van halve hooligans en puntmutsen te wachten.

Oorspronkelijk gepost op een vroege blog “Arcadim in Arcadië

Mathieu Corman: Een bijzonder leven. Een beschouwing van Frank Decerf op De Schaalvan Digther





dinsdag 14 juli 2020

Waarom niet alle Vlamingen...

Een bericht van Johan Depoortere: Ter lezing! En vooral Ter Lering!

"Waarom niet alle Vlamingen op 11 juli enthousiast met de leeuwenvlag staan te zwaaien..."


Extreemrechts gespuis op de eerste rij op de 11-juliviering in Kortrijk. Drie dagen later worden de mainstream media wakker.

(https://www.knack.be/nieuws/belgie/guldensporenviering-waarom-zat-jambon-drie-stoelen-van-veroordeelde-franse-rechts-extremist/article-news-1619591.html )


Jambon en Van Quickenborne vallen uit de lucht: Wij kenden dat sujet (Verhassel) niet. Al Jazeera, RTBF en anderen hebben die Franse neofascist nochtans maanden geleden al bekend gemaakt. Kenden ze Vanlangenhove ook niet? Kortrijkzaan Marc Lerouge heeft de aanwezigheid van deze figuren al de dag daarop aangeklaagd, ik heb op basis van zijn informatie hetzelfde gedaan. Stel je voor dat een moslimfanaat op 1 mei was gespot! (Di 14/7/2020)


Als de huisideoloog van de N-VA zich afvraagt hoe het komt dat niet alle Vlamingen op 11 juli enthousiast met de leeuwenvlag staan te zwaaien dan heeft hij hier het antwoord: de aanwezigheid van twee neofascisten op de officiële 11-juliviering in Kortrijk. Naast Van Langenhove zijn vriend Aurélien Verhassel hoofd van de extreeem-rechtse Franse Génération Identitaire Flandres in Lille. Deze gewelddadige extremisten waren niet alleen aanwezig maar als eregasten uitgenodigd. Verhassel heeft een tijd in de gevangenis doorgebracht na een veroordeling voor gewelddaden tegen buitenlanders.

(https://www.rtbf.be/auvio/detail_investigation?id=2637744)

Met dank aan Marc Lerouge (Zo 12/7/2020)





zondag 12 juli 2020

Ten voeten uit

"Wat doen mijn voeten daar in jeezesnaam aan het graf van Cyriel Buysse?"

@Westerbegraafplaats Gent







Motto van de dag

Nog op zoek naar een motto om een zonnige zondagmorgen in juli mee aan te vangen?
Misschien kan dit wel:

" I have always imagined that Paradise will be a kind of library"

(Jorge Luis Borges)


Net aangetroffen op de site "De leesclub van alles", waar je bij nader inzien nog wel meer moois kunt aantreffen op een zondagmorgen!




zaterdag 4 juli 2020

maandag 29 juni 2020

Als het maar pootjes heeft

Blauwe notities (Ma 29/6/2020)

Shutter Island
Er zijn films die men na één keer van zijn leven nooit meer wil zien en er zijn films die men in zijn leven, of je dat nu wil of niet, minstens drie
keer gezien zal hebben. Laat staan dat men er op uitgekeken raakt. Van dit gehalte is zeker ook "Shutter Island" van Martin Scorsese (uit 2010). De film is een adaptatie van het gelijknamige boek van Dennis Lehane, die zijn roman zag als ‘a homage to B-movies and pulp”. Lehane leverde met zijn boeken trouwens eerder ook de fascinerende basisstof voor Mystic River (van Clint Eastwood in 2003) en Gone Baby Gone (van Ben Affleck in 2007). De auteur uit Boston schreef overigens ook enkele afleveringen van The Wire. Ga d’er maar aan staan!

Een verbluffende Leonardo Dicaprio van wie je een keertje teveel hebt gedacht dat hij alleen zijn faam had om op terug te vallen zet in "Shutter Island" een staaltje van "identiteitsverlies" en "existentiële twijfel" neer waarvan je achteraf beduusd in jouw zetel blijft zitten. Wie was hij nu echt: Andrew Laeddis of Teddy Daniels?

Gespletenheid troef. Verkeerde benen zat.

Wat zou erger zijn... “Which would be worse: to live as a monster, or to die as a good man?”…

…/…

Grote dieven kleine dieven
Te-Lezen.2020 (en eindelijk kennis te maken met):
Albert Cossery: Grote dieven kleine dieven

Over Albert Cossery die bij leven te pas en te onpas "de Voltaire van de Nijl" werd genoemd zei  VTM-journalist Patrick Van Gompel een tijdje geleden: “Cossery ontdekken is een kapitale ervaring in een mensenleven”.

.../...

Maar ook de Nederlandse auteur die in Zweden woont Sander Kollaard ontdekken is een uitstekende ervaring.
Toen ik in 2018 Levensberichten van hem las en ik meteen daarna ook besloot om met ‘Onmiddellijke terugkeer van uw geliefde’ en ‘Stadium IV’ zijn eerder verschenen boeken te lezen, promoveerde hij in mijn eigen boekenkast meteen tot gouden geheimtip van de Nederlandstalige literatuur. Een plaats die hij er onder meer prominent deelt met Atte Jongstra. En nu wint Kollaard pardoes de Libris-Literatuurprijs en vindt men het jammer dat hij... géén vrouw is. Nou moe. Niet blijven zeuren, lezen die Kollaard!

.../...

Vierhonderd dagen
Vandaag, maandag 29 juni 2020, zijn we exact 400 (vierhonderd) dagen verder dan de verkiezingen van verleden jaar. De flagrante onwil van de politieke partijen, zeker ook die van de PS maar nog veel meer die van de NVA, om dit land - vanwege Corona in halve Oorlogstijden verkerend - te besturen is zonder meer stuitend. Wat mij betreft: al net zo stuitend als het onverantwoord gedrag waarmee bepaalde (al dan niet jonge) burgers (zonder enige burgerzin) met de nieuwe Corona-realiteit omgaan.

Geef een Belg de kans om er de kantjes van af te lopen en hij grijpt ze met beide handen. Maar geef een Belgisch politicus de kans om zich te profileren en hij laat die ook niet liggen.”

Uiterst degoutant heet dit gedoe in het Frans, met een woord dat ook in het woordenboek van elke Vlaming steekt! Of nog "Het is hopeloos maar voor de rest gaat alles goed".

Ik hou mijn hart vast als er nieuwe verkiezingen komen!

.../...

Als het maar pootjes heeft
Als uitsmijter van deze blauwe notities onthou ik voor vandaag nog deze :

"Kattenmens of Hondenmens? Helemaal niet aan de orde. 
Als het maar pootjes heeft!




vrijdag 26 juni 2020

Drietal (46)

Homozygoot
Sterfwol
Kiembaantherapie

(drie woorden aangetroffen in ‘De drager’ van Jan Vantoortelboom, resp. op p 139, 148 en 149)


donderdag 25 juni 2020

Korte krassen in een tafelblad

Blauwe notities (Do 25/6/2020)

Ergens gelezen
en meteen gepromoveerd tot motto van de dag:
Zonder hart zouden we slechts machines zijn.

.../...

Om over na te denken:
Conceptual writing didn’t kill poetry any more than postmodernism killed the author
(Uit: ‘Poetry Has Left The Poem In The Same Way That Elvis Has Left The Building')

.../...

Erfelijke belasting?
Misschien dit: Een citaat dat in onze familie wel heel erg in trek is, en geregeld voor verschillende mensen (zoon, dochter, vader...) op verschillende tijdstippen als fijne lijfspreuk pleegt te dienen.
Het is een citaat dat afkomstig is van onze gezamenlijke Grote vriend Pier Paolo Pasolini:
Perché realizzare un’opera quando è così bello sognarla soltanto."
Waarom een werk maken als het al zo mooi is ervan te dromen?
(Pier Paolo Pasolini uit Il Decameron, 1971, l’allievo di Giotto)

“Natuurlijk hou ik (nog steeds) van Pier Paolo Pasolini. Om wat hij was. En om wat hij niet was. Om wat ik van hem zag en las."

Ik heb een foto op zijn graf in Casarsa della Delisia van vijf jaar geleden die mij dierbaar blijft:

Casarsa della Delisia - Vr 5/6/2015














("Het was overigens bloedheet die dag. En wat een poseur ging er die dag aan mij verloren! Benieuwd nu, vijf jaar later, of we ooit nog in het Covid19-tijdperk in Casarsa kunnen zijn...")

.../...

Altijd benieuwd ook
wat Facebook weet te vertellen als er plots weer 's zo'n pop-up-pende boodschap te voorschijn springt: "U hebt herinneringen om vandaag op terug te kijken." Telkens weer verwacht ik iets te zien te krijgen dat ik zelf allang vergeten was...

…/…

Zouden kunnen zijn
Opgeviste metafoor:
Er was een tijd waarin ik hoopte dat mijn gedichten zouden kunnen zijn als korte krassen in een tafelblad.

.../...
   
Memorabel, moedig en wijs:
Kwaad mag je zijn. Maar niet haatdragend. Positief zijn is mijn manier om verder te kunnen in het leven.” Dat zegt Laurence van Bree, de moeder van de vermoorde Luna (2,5), over haar opmerkelijk positieve boodschap voor Hans Van Themsche. Na de zitting voor de strafuitvoeringsrechtbank gunde ze de moordenaar van haar kind een tweede kans. Als een soort tegengif voor de vele haatboodschappen tegenwoordig. “Hem eeuwig in de gevangenis laten, brengt ook niets op.

(Gazet van Antwerpen, 24/6/2020)

dinsdag 23 juni 2020

Waarheen de droom

Blauwe notities. (Di 23/6/2020)

Een gedachte over slapen. Wie af en toe in een ander bed slaapt zal merken dat er daarmee ook iets verandert aan de structuur van zijn dromen. Alsof de vorm van de droom (en vaak ook de inhoud ervan) bepaald wordt door de locatie waar hij wordt gedroomd. Zou het kunnen dat de omgeving en de plaats waar je slaapt de richting aangeven waarheen de droom zich moet begeven? Het zou zomaar ’s kunnen zou de modale sportverslaggever zeggen.


zondag 21 juni 2020

Parmantig

Blauwe notities. (Zo 21/6/2020)

Brugge, van hieruit amper een halve boogscheut van mij vandaan, en
dus van alle steden in mijn omgeving het meest binnen handbereik, werd gisteren opgeschrikt. Een psychopaat ging er burgemeester Dirk De Fauw te lijf met een ordinair maar wél vlijmscherp aardappelmesje. De man, notabene een cliënt van De Fauw, stond de burgemeester op te wachten bij zijn advocatenkantoor en aarzelde niet om toe te steken. Een slachting én absolute gruweldaad! De burgemeester heeft enorm veel geluk gehad, heet het. Hij werd met spoed geöpereerd en kan het gelukkig nog navertellen.

Gisteren wijdden de nationale televisiezenders uiteraard nogal wat aandacht aan het steekincident. VTM ging in een achtergrondstukje over geweld van cliënten tegenover hun advocaat te rade bij ene… Bart Siffert, advokaat bij de balie van Brussel. En toch wel opvallend: de man mocht voor ie het woord nam parmantig en vol in het beeld van de VTM-camera’s wel erg lang zitten bladeren in “Aanval op de natiestaat”, het boek van de Nederlandse Rechts-Nationalistische Jongen die Thierry Baudet heet.

Ja, parmantig, zeg ik en ik had zelfs de indruk dat de man er nog van genoot ook. Het leek noch min noch meer op een persoonlijk ‘statement’. Wat gegoogel bevestigt al vlug hetgeen je dan denkt natuurlijk. Siffert heeft zich, zo blijkt, al eerder laten opmerken als advocaat van extreem-rechts. Maar dat de VTM-journalist van dienst zich leent tot zo’n hand-en spandienst mag ik dat toch even merkwaardig noemen?

Toeval bestaat niet, mijn jongen, zou mijn vader zeggen indien hij nog ’s terug mocht komen.

donderdag 18 juni 2020

Sinds gisteren

Sinds gisteren ben ik de gelukkige eigenaar van een ‘stent’ die mijn rechter kransslagader openhoudt!

Een verblijf van amper anderhalve dag in het gloednieuwe AZ Delta was voldoende om bevestigd te zien wat ik al veel langer wist. Dat het zorgend personeel bij ons zowat het allerbeste van de hele wereld is!

Elke actie om onze zorgmensen meer middelen te geven zal ik – net als in het verleden - dan ook altijd met mijn hele hart en hebben en houden blijven ondersteunen. Ook de cardiologie-afdeling van het AZ Delta verdient niets dan lof. Ook daar werken een aantal halve-mirakel-mannen en vrouwen.

Een ‘coronarografie’ in het ‘corona-tijdperk’, het was ’s even iets anders. De ingreep was al een tijdje gepland nadat ik bij het fietsen op ‘de helling van de Heulstraat’ meer dan gewoonlijk naar adem diende te happen!

Zo mocht ik mij de voorbije dagen één van de eerste tijdelijke bewoners van het gloednieuwe AZ Delta noemen. De foto-impressies zeggen wel iets op dat vlak.

Ineens was de voorbije dagen ook mijn cyclus gedichten ‘Coronarografie’, geschreven n.a.v. een eerdere ingreep, wel heel dichtbij. Ik voeg hier graag een van mijn vroegere 'Van het hart een steen'-gedichten bij.

Veel dank aan het zorgend personeel van het AZ en uiteraard ook aan de cardiologen van dienst.

Op met herstelde bloedbaan naar een nieuw en liefst héél hartelijk decenniumpje!

Uit 'Van het hart een steen'


Een hart van/voor Peperkoek?


















woensdag 10 juni 2020

Een dikke Juij!

Een dikke 'Juij' voor dochterlief! Toi toi Soetkin! Boekhandel Limerick is mét ons!






Het bericht op de Facebook-pagina van Puur Gent:
PUUR GENT
9 juni 2020 om 11:45

Soetkin Rigole is sinds november de nieuwe uitbaatster van boekhandel Boekhandel Limerick in Quartier Sint-Pieters, en ziet haar klanten na de verplichte time-out met de glimlach tegemoet. 📖

"De dag voor de heropening voelde zoals de schoolreis vroeger. De houten glazen kooi rondom de kassa deed mij aanvankelijk heel erg aan de ZOO van Antwerpen denken. Alsof straks onze klanten naar een met uitsterven bedreigde diersoort, de boekhandelaar, zouden kunnen komen kijken. Enfin, het tegendeel is waar, in die zin dat we dankzij diezelfde klant hebben mogen voelen hoezeer de lokale boekhandel hen na aan het hart ligt. Met de hulp van IT’er Bruno van Branden, een goede klant, hadden we in een mum van tijd een webshop online waarop mensen boeken konden bestellen. Veel mensen vonden ons zo terug, en dagenlang waren we in de weer om achter gesloten deuren boeken in te pakken. Rond een bepaald uur ergens in de late namiddag begonnen we dan te toeren met de fiets. Ja we hebben heel veel straten leren kennen, en huizen van buiten gezien. Overal werden we ongelofelijk hartelijk verwelkomd, een keer stond de champagne letterlijk klaar. Die ritten waren hartverwarmend, ondanks de fysieke afstand." 🚴‍♀️

Of Soetkin bang is voor de toekomst? "Niemand weet wat morgen brengt, maar ik voel mij geruggensteund door mijn kleine equipe en groot aantal klanten. Naast Limerick heb ik een winkel waar je koffie kan drinken maar die nu helaas gesloten is. Het is een charmant apothekerspand dat sinds 2017 door de vrouw van Gert Brouns werd uitgebaat en De Trein der Traagheid heette. Ik maak van de vreemde tijd waarin we zitten gebruik om die winkel om te vormen tot iets wat beter bij mijn karakter past. Het nieuwe project heet Limerick 2.1 en gaat over boeken en mensen, dat kan ik met een gerust hart al verklappen." Onze interesse heb je alvast gewekt, Soetkin!

Voor authentieke zaken met een persoonlijke aanpak ben je in Gent aan het juiste adres! Kom je ook langs? De lokale handelaren danken je alvast voor je steun!

🙌 #welkommetheelonshart #kooplokaal

maandag 8 juni 2020

Alleen wie nooit iets heeft afgewerkt



Ideaal voor wie wat wil schrijven, mét of zonder ambitie, dakloos in de taal of niet, dit citaat van Kate Tempest, in een interview met Gaea Schoeters voor Poëziekrant/Toneelhuis :

"En in zekere zin zijn alle afgewerkte projecten mislukkingen, want tegen de tijd dat ik een idee heb uitgewerkt, heb ik het verknald. Dat is schrijver zijn: dat beseffen, en het toch telkens opnieuw proberen. In de hoop, zoals Beckett zei, de volgende keer ‘beter te falen’. Leven met die gedachte geeft me de nederigheid kunstenaar te zijn. Alleen wie nooit iets heeft afgewerkt, heeft de euvele moed te denken iets te zeggen te hebben dat beter is dan alles wat al bestaat. Ik ken dat, ik heb dat ook gehad! Ware moed is beseffen dat het nooit perfect zal zijn, en dat alles al gezegd is met meer elegantie, evenwicht, precisie, diepte en helderheid dan jij ooit kan hopen te bereiken. En toch verder schrijven. Dat is de uitdaging, en het wordt nooit gemakkelijker."

Lees hier het volledige interview.

De bundel 'Tiresias' van Kate Tempest (in een vertaling van Gaea Schoeters en Johanna Pas is hier verkrijgbaar:
https://www.poeziecentrum.be/tiresias-kate-tempest

zondag 7 juni 2020

Helemaal Bouche Bée

Het zijn bizarre en rare tijden… Veel verder komen we meestal niet als we het hebben over deze bevreemdende periode in onze geschiedenis. Ik hoorde het gisteren acteur Matteo Simoni - nochtans niet iemand die snel om een hartig woordje meer of minder verloren zit - zeggen: “Het zijn bizarre en rare tijden”. Hij zei het in een wervende toeristische televisieclip voor Limburg; zijn Limburg. Dé Limburg…

Je hoort het ook jezelf – meer dan je lief is - zeggen aan de telefoon tegen iemand die je vanwege de bekende omstandigheden lange tijd niet hebt gehoord of gezien. Laat staan dat je hem of haar even hebt kunnen vastpakken. “Dat het vreemde tijden zijn, ja. Dat het niet went.”. Deze tijd maakt ons woordenloos, slaat ons murw. Perplex. Zet ons op ons nummer. ‘Kaltgestellt’, dat zijn we. Helemaal ‘Bouche Bée.

Wellicht moet er nog wat tijd overheen. We spreken wel al over iets dat we “het nieuwe normaal” noemen maar veel woorden zijn er nog niet om dat helemaal in te kleuren. We zoeken nog naar de juiste woorden. Er is nog geen taal genoeg om vorm te geven aan wat we moeten missen, wat deze zichzelf veel te langzaam prijsgevende quarantaine met ons doet. Maar het komt! Wees daar maar zeker van.

De brokstukken waarmee we het oude huis van onze vertrouwde taal weer zullen samenstellen, staan al helemaal klaar. We beseffen het nog niet zo goed. Er is nog wat afstand nodig. Het mankeert ons nog aan overzicht. Maar geduld wordt ook nu beloond. In de taal, en in het leven. Het herstelvermogen is er. Grote veerkracht dient zich aan! Wees maar zeker dat met die veerkracht straks ook de woorden komen. Woorden die vertrouwd zullen aandoen. Woorden die we de onze zullen noemen.


#coronatimes #Coronadag86 #woordenintijdenvancorona

Foto: Knesselare, Restauratie kerk, 28/11/2019


donderdag 4 juni 2020

Trommelvuur in de verte

Vandaag is het alweer tien jaar geleden dat radioreporter en legende Jan Wauters overleed. En wat heb ik Jan, “onze legendarische man op de motor”, in dat voorbije decennium een flink aantal keren gemist. In een heel mooi recent interview in Humo herinnert zoon Benno – zelf journalist en in zijn jeugd een zeer getalenteerd wielrenner – zijn vader als “de man die al zijn Latijn in zijn Nederlands had gestoken”.

Ontmoeting met Jan Wauters-Tour de France-Huy-9/7/1995
In de rubriek ‘Wat is er van de sport” maakte Jan Wauters jarenlang kritische kanttekeningen bij de sport, die hij wel ‘s de belangrijkste bijzaak van het leven noemde. Maar netzogoed kon hij zich op het randje van het dweperige bewegen. Eigen aan de sportman in hart en nieren die hij altijd – ook als kritisch journalist – is gebleven. Met zijn voormalige spitsbroer Herman de Coninck maakte hij voor Humo talloze interviews die lang nadat ze geschreven waren bleven nazinderen.

Zelf mocht ik Jan Wauters een aantal keren persoonlijk ontmoeten. Het waren telkens gedenkwaardige ontmoetingen die ik mij moeiteloos en levendig herinner. Na het verschijnen van mijn dichtbundel “De Hel van het Noorden” (geen toevallige titel natuurlijk) kreeg ik een mooie brief van hem. Het A4-tje van toen is een kleinood geworden dat ik blijf koesteren zoals je enkel in het mailtijdperk een brief kunt koesteren.

Hoewel Jan Wauters een aantal boeken schreef bleef hij zichzelf ‘ten eeuwigen dage’ zien (én horen) als een man van de Radio. Het gesproken woord was hem meer dan wat anders lief. En terecht want wie luisterde hoorde in de beste momenten van zijn stem bergriviertjes in heldere stroompjes naar beneden klateren. Andere keren klonk er trommelvuur in de verte...

Ik kan het, als ik dat maar wil, elk moment opnieuw horen. Fabulerend, vloeiend, authentiek… Met al het radiofonisch talent dat hem gegeven was. Alles samenballend in, alles neerleggend, fijngeborsteld of ruw schetsend met die fabuleuze stem van hem!

Extern:
(Humo-Interview 26/5/2020)

Peter Mangelschots in gesprek met Benno Wauters. (Sportmagazine/Knack 22/12/2010 - Bijgewerkt 10/4/2020)

Bij de foto: Ontmoeting met Jan Wauters. (Huy, 9/7/1995)