zaterdag 25 maart 2017

We zullen heel voorzichtig moeten zijn...

"We zullen heel voorzichtig moeten zijn. Zorgvuldig
op wat er gebeurt. Alles vertellend aan elkaar, maar
heel langzaam. Zonder uitstorting, zonder overhaasten.
Met lange dagen tussen
."
.../...

Dagen in een dorp hoeven niet minder intens te zijn. Af en toe valt je zelfs een fijne verrassing in de schoot. Enkele weken geleden fietste ik door, wat wij hier gemeenzaam ‘het straatje’ noemen. Op een van de ramen trok een tekst die ik er voorheen niet eerder had opgemerkt mijn aandacht. Iemand had voor zijn raam een poster opgehangen. Dat
gebeurt wel meer in een dorp als dit, dat mensen dingen ophangen. Als waren het rooksignalen van en voor rusteloze zielen. De tekst die ik voor me had was duidelijk niet voor de eerste keer ergens uitgestald. De poster, van vrij groot formaat, vertoonde nogal wat sporen van kleefband en duimspijkers. Pinpunten. Ik las en was getroffen. Geraakt! We zullen heel voorzichtig moeten zijn. Zorgvuldig op wat er gebeurt… Hier had iemand woorden opgeschreven met de bravoure van iemand die weet tot wat woorden in staat kunnen zijn. Vergeefs zocht ik onderaan de tekst naar de naam van de auteur en vroeg mij af of ik live het genoegen meemaakte om met de bewoner van het huis een plaatselijke schrijver van niveau te mogen ontdekken. Iets wat ik in dat geval ten zeerste zou toejuichen. Geïntrigeerd en benieuwd als ik was belde ik aan. Niemand deed open… Dus nam ik toch maar halfstiekem een foto. Daar zijn smartphones voor. Begeleid door het geruststellend vermoeden dat voor wat betreft de identiteit van de schrijver het internet wel raad zou weten. Later die ochtend gaf evenwel ook Heer Google niet thuis.

De tekst bleef mij bezighouden. En omdat ik iemand ben die - soms lijk ik écht wel een anachronisme - belang blijft hechten aan de naam van de auteur van een tekst, belde ik dagen later, dit keer in het weekend, opnieuw aan. Ik vernam van de bewoner, die zelf bleek te schilderen en af en toe zelfs een kunstzinnige opendeurdag hield, dat de tekst niet door hemzelf geschreven was maar van de hand was van ene… Pol Hoste. Een stevig Aha ging door mij heen. Het raadsel gaf zich prijs. En waarom verbaasde het mij niet dat de tekst afkomstig was van iemand die al zowat zijn hele leven heeft gegeven aan het woord dat fungeert als een trap die men opklimt langs de tijd.  Ooit had ik van de Gentse auteur ‘Vrouwelijk enkelvoud’ gelezen… En nog een paar andere dingen. Voor tien euro kreeg ik van de bewoner van ‘het huis in het straatje’ niet alleen de tekst van voor het raam maar ook nog een aantal andere posters van Hoste mee. Ze bleken, hoewel verbazend eigentijds, in een uitgave van Grijm Vzw al te dateren van het jaar 1987. De auteur had de teksten indertijd geschreven bij houtsneden van Pat De Vylder. Gezet uit de Bembo en gedrukt op kringlooppapier. De oplage bedroeg 25 exemplaren, waarvan 20 genummerd van 1 tot 20, en 5 niet in de handel van A tot E. De tekst op de poster was dus al dertig jaar oud. Dertig jaar later stond ik dus ergens in een dorp in Vlaanderen voor een raam met een poster voor. Dertig jaar later had, zoals dat vaak gebeurt met teksten, niet ik deze tekst gevonden maar had deze tekst mij gevonden. Opnieuw thuis besloot ik meteen om Pol Hoste onder te brengen in het illustere rijtje van oeuvre-auteurs (Michiels, Robberechts, Pleysier, Roggeman, Insingel, …) waarvan ik nog zoveel moet, wat zeg ik, waarvan ik - alsof alle tijd mij nog voorhanden is - alles wil lezen... En dat is, niet meer en niet minder, de plaats waar hij thuishoort. 

En o ja omdat, Heer Google, mij leerde dat de auteur in kwestie vandaag verjaart, heb ik dit bericht ook maar even voor vandaag opgespaard. De schrijver wordt zeventig vandaag! Mag ik jou, mijn waarde Pol Hoste vandaag dan ook een bovenstebeste gelukkige verjaardag wensen. Ja dat mag ik.

En dat de woorden jou, en mij, nog vaak mogen vinden!


Extern:


Naschrift: Ondertussen heb ik op mijn foto van de poster toch maar eigenhandig © Pol Hoste toegevoegd. Fijn dat het me in een keer is gelukt! 







maandag 20 maart 2017

"Modder en grind" op de Wielergedichtenblog

Mijn gelegenheidsgedicht "Modder en grind. Gedicht voor Eli Iserbyt" werd, zoals bekend, met Gedichtendag 2017 in postervorm uitgegeven door de Bibliotheek van Harelbeke. Dankzij de goeie zorgen van Fietsvarianten-ceremoniemeester Miel Vanstreels is het gedicht vanaf vandaag ook na te lezen op de Wielerboekensite (één week) en op de Wielergedichtenblog (permanent).

De leeslink: Modder en grind bij wielergedichten.blogspot.be.

Extern:
Voorstelling gedicht op 25/1/2017-Bib Harelbeke
Wielersportboeken-site
Fietsvarianten van Miel Vanstreels
Eli Iserbyt-site


dinsdag 14 maart 2017

Binnen















"Vijf aanwinsten"

Boeken en bundels, het blijven de mooiste aanwinsten... Want elke aanwinst is een wereld. Om binnen te gaan!

zaterdag 11 maart 2017

Kwabbekratsen

















Waar eigenlijk situeren zich de meeste kopbrekens? In het achterhoofd of toch maar in het voorhoofd? Of laten kopbrekens zich vooral voelen, én gevoelen, als ze er niet zijn en het vooral de herinneringen aan die kopbrekens zijn die zich laten voelen?

Breindingen, oorwormen, muizenissen van laag of hoog allooi, plaagstoten van de geest en van het hart, kwabbekratsen van je welste... Vermommingen van de wrevel...

Schrijf ze op en je raakt ze kwijt! Vergeet ze en ze komen naar je toe. Verlies ze uit het hoofd en ze kruipen onder je huid!

Maar... ze vrezen (als waren het krassen op het koetswerk), nee, daar is absoluut geen reden voor!

(In de reeks "Nieuwe woorden en andere dingen die nog niet bestaan")





vrijdag 3 maart 2017

Hoe tijd zich laat roven en toch weer niet...

Een dag uit het leven anno 2017...

Wat doet een mens zoal op een (willekeurige) vrije dag zonder vlees? Ik weet het, want ik heb het voor de aardigheid vandaag ‘s allemaal bijgehouden. En opgeschreven. Of hoe tijd zich laat roven en toch weer niet:

* Vroeg op. Tegen zessen. Koffie gezet. Het eerste licht van de dag gezien. En daarvan genoten!
* Gedownload: Kris Merckx: Dokter van het volk. (Boek dat nu in pdf-vorm wordt vrijgegeven). Daarin gebladerd en wat gelezen. Waarvoor dank Heer Merckx.
* Berichtje innige deelneming op FB (overlijden Vader A.B.)
* Een Hooker-achtig-vriendschapsverzoek gemarkeerd als Spam
* Boterham gegeten.
* Mail gepland naar Kleinood & Grootzeer om de ontvangst te melden van een mooie, nieuwe, manueel gemaakte dichtbundel (Erick Kila: “Bericht van de modernen”)
* Messenger-berichtje aan Peter B.
* Of Facebook een column van P.B. Gronda gedeeld. (“Ik hou van de inherente triestheid van The Sky is the Limit, een van de ware opvolgers van In De Gloria”). Ja, ik beken, ik ben een fan van PB Gronda!
* Een aantal ideeën toegevoegd aan wat ooit, en liefst zo vlug en toch zo traagzaam én zorgvuldig als mogelijk, een dichtbundel wordt (“Als iemand die op een dag zijn dorp verlaat”; nieuwe werktitel).
* Een enkele dagen oude wielercolumn van Camps bewaard. (CtrlA-CtrlC-CtrlV) ("Helicopter". Waarin de brave stilist die Camps is en blijft o.a. schrijft: "Philippe Gilbert zal prijzen moeten rijden voor een hondenbrok liefde".
* Eén van de meest schokkende en walgelijkste twitterfoto's van de voorbije dagen van ene Fleur Agema (Nederlandse PVV-politica/wreekster die het Van Randwijk-Monument misbruikte door Tirannen te vervangen door Korannen) in de map "Schokkend" opgeslagen.
* Genoteerd: "De grens is terug als verkiezingsthema" (NRC. Blendle)
* Naar de krantenwinkel in het dorp gefietst om de Standaard (want 'der letteren' vandaag)
 * Aan iemand de rudimentaire vraag gesteld: "Zou Bakkie het echt allemaal zelf hebben gedaan in 'Beau Séjour'?"
* Gezien hoe een straat wordt opgebroken (foto)
* Middag bij onze vrienden van het Blauwhuis. De dagschotel: Tongrolletjes met friet. Koffie toe.
* Gelezen: zowat 100 bladzijden van ‘Ochtend in Jenin’ van Susan Abulhawa. Voor wie een uitstekende schets wil van het immer aanslepende Palestijns probleem...
* Stuk over podiumpoëzie in RektoVerso. Van Daan Borloo: Podiumpoëzie: de nieuwe mainstream
* Een kapstok eindelijk opnieuw opgehangen
* Miro, de kat verlost van een aantal klitten en daarbij ongewild met een schaar haar oor geraakt… (De sukkel)
* Auto gewassen.
* Een afspraak met vrienden gemaakt om morgenavond te gaan eten in het Walhalla (Roeselare)
* Downloadbevestiging. Bericht gelezen: Iemand laat weten dat de foto’s die ik hem via We Transfer stuurde goed zijn ontvangen.
* En ja, naast wat ik vergat te noteren, ook nog over bovenstaand en onvolledig lijstje, dit stukje geschreven…

Zo’n dag in het leven anno 2017, het is me wat… En hij, de dag, is nog niet eens voorbij… Er volgt nog een en ander (wat uitwaaien voor de televisie?)... En misschien zin ik zelfs nog op een antwoord op de vraag hoeveel tijd een mens eigenlijk voorhanden heeft om er van beroofd te worden... Door, ik zeg maar wat, lijstjes als deze bij te houden bijvoorbeeld...


Eerder: Een dag uit het leven anno 2015


Voor de dagen

Verleden week zaterdag 25/2/2017 werd in de Bib van Harelbeke "Warhoofds gekkenwerk" de nieuwste dichtbundel van mede-Digther-redacteur Alain Delmotte voorgesteld. Uiteraard ging dat gepaard met enkele momenten waarop een mens met een camera andere mensen betrapt. Maar evenzeer zelf ook wordt betrapt. Enkele foto's voor de dagen werden ook mijn deel. Hieronder hou ik er enkele met genoegen wat langer vast. 
Za 25/2/2017 - Met Frank de Crits
Za 25/2/2017 - 3x 'De schaal van Digther'-redactie
Vlnr P.R., Hugo Verstraeten en Frédéric Leroy
Za 25/2/2017 - "Wie anderen betrapt wordt vroeg of laat zelf betrapt"

zaterdag 25 februari 2017

Toch maar weer reikhalzend...

Het mooie aan de koers? Dat er bij de start van elk nieuw wielerseizoen altijd weer van die fijne vragen opduiken waarvan enkel en énkel alleen de Wielerfan wakker ligt. Neem nu die vreemde Alleseter die Peter Sagan heet. Wekenlang heeft ie zich teruggetrokken op zijn...
Lees meer bij 'Het hart van Bitossi'...

vrijdag 17 februari 2017

Wakkerte en Slaapzaamheid

Gedichten vragen niet om ‘verheldering’ maar een dichter live aan het woord horen kan af en toe wel iets ‘toelichten’. Woensdag 15/2/2017 laatst was Eva Gerlach te gast in het Gentse Poëziecentrum.
Ze las vooral gedichten, meer niet, met niet meer uitleg dan nodig… Het werd een mooie ingetogen middag “waarin of waarop je een mier kon horen lopen”. Gerlach had het over gedichten die zich laten schrijven en gedichten die uit je vallen… En voor ‘oeuvre’ had ze tot mijn verbazing het synoniem ‘rotzooi’ meegenomen. Rotzooi? Eva Gerlach? Nou moe, dan schrijft Gerlach – net zoals iedereen van ons, altijd weer pendelend tussen Liefde en Verwarring als grote thema’s - wel een hoop edele en fascinerende rotzooi die ik niet wil missen! Zoals ik in dit leven ook in geen geval die mooie dosissen “Wakkerte” en “Slaapzaamheid” waar dichters als Gerlach in hun beste momenten borg voor staan, wil missen!


zaterdag 11 februari 2017

Een beetje rood... Jim Jarmusch in Brussel

"Schilderen, bij Jarmusch, gaat echter snel iets anders betekenen: een beetje bloed en rood op het gezicht aanbrengen om het
schoon te maken met de geschiedenis en daarna die schande weg te wassen door de kleur van de huid te veranderen. De Dead Man heeft zojuist zijn kleur en ras verwisseld. Hij kan zich eindelijk, in extase, naar het oneindige richten. In de tijd die Jarmusch nodig heeft voor één of twee schilderijen, bereikt hij zijn droom: een pure voodoo cinema.
"

Wie de film "Paterson" van Jim Jarmusch ("Stranger than paradise"...) nog wil zien, heeft nog even tijd. Wie in Brussel, dat prachtige 'hellegat' van ons, alsnog de sobere Jarmusch-expo in Cinema Galeries wil zien, moet zich nu toch wel even gaan haasten... Want: enkel nog tot en met morgen! Ik was er in de voorbije week en stelde met veel genoegen vast dat Brussel heel levend en wel is. En Jarmusch ook!

Cinema Galeries, Brussel: Expo en retrospectieve Jim Jarmusch
Cinema Galeries, Brussel


vrijdag 10 februari 2017

Hommage Pablo Neruda en Mark Braet

Een mooie hommage aan Mark Braet én Pablo Neruda meegemaakt gisterenavond in Lumière. De nieuwste
Neruda-film was een uitstekende aanleiding om nog even stil te staan bij het poëtisch werk van Pablo Neruda zelf en bij de man die er mee voor zorgde dat wij het in vertaling konden én kunnen lezen. Serene toespraken van Nele Ghijssaert, Christina Van Geel en Willy Spillebeen. Wel zou ik vragen aan die "onnozele hals" die, nogal respectloos vond dat de inleiding op de film naar zijn blijkbaar zeer belangrijke eigen mening wat te lang duurde, een andere keer naar een gewone voorstelling uit te wijken. Of zich, wat mij betreft, alvast van enig commentaar te onthouden. De geschiedenis heeft haar rechten waar "ongeduldige én ongelukkige losers" duidelijk geen boodschap aan wensen te hebben... Wat eens te meer illustreert dat het verleden nooit ophoudt te bestaan. Over de kwaliteit van de film en de "authenticiteit" van Neruda als opgevoerd filmpersonage wil ik vandaag wel nog even nadenken...
Willy Spillebeen leest Neruda










Extern:
Pablo Neruda en Mark Braet-De Reyghere-link
Cinéma Lumière
Thuissite Mark Braet


maandag 6 februari 2017

Zonder boeken is het leven leeg

I.M. Lionel Deflo (1940-1917)

Op dinsdag 31 januari 2017 overleed de Wevelgemse auteur en criticus Lionel Deflo (1940). Uitgerekend op de dag van 77° verjaardag verloor hij een strijd die niet te winnen was. We kennen en herdenken Lionel als een man van het woord. “Sine libris, vita lacuna”. Zonder boeken is het leven leeg. Geboren in 1940
stond zowat zijn hele leven bij Lionel in het teken van het boek. Lionel Deflo was werkzaam als leraar, werd in opvolging van Julien Weverbergh in 1986 uitgever bij Manteau en richtte in 1966 samen met Thierry Deleu het literaire tijdschrift Kreatief op. Het tijdschrift dat bleef bestaan tot in het jaar 2004, groeide uit tot meer dan een vaste waarde in het Vlaamse literaire landschap. Het was een van de eerste tijdschriften dat naam maakte via het bezorgen van diverse themanummers. Het documentaire nummer uit 1972 over de Nieuw-realistische poëzie in Vlaanderen groeide welhaast uit tot iets emblematisch. Zelf was Lionel Deflo een gedegen essayist en criticus. Als bestuurslid van de VWS (Vereniging van West-Vlaamse schrijvers) bezorgde hij o.a. monografieën over Clem Schouwenaars en Hedwig Verlinde. Kritisch proza van Deflo vond een onderkomen in de bundel “Bij nader inzien” (1985). Zijn verspreide verhalen bracht hij nog in 2012 samen in het boek "Eerste sergeant-majoor Clausewitz". In de reeks VWS-cahiers schreef zijn vriend Willy Spillebeen in 2000 over Deflo een monografie over zijn leven en werk. Naar zijn eigen wensen werd in beperkte kring van Lionel afscheid genomen. We zullen je missen, Lionel. Sterkte aan vrienden en familie!

Lionel Deflo - leven in dienst van de letteren (Blogbericht Bib Wevelgem)


(Dit bericht werd ook gepubliceerd op 'De Schaal van Digther')


woensdag 1 februari 2017

Laten we

Misschien moeten we het schabouwelijke spektakel van het "Trumpie-Trumpie-Tijdperk" niet alleen met vuur én humor maar ook met schoonheid bestrijden? Natuurlijk moeten we dat! Met zekerheid moeten we dat! Laten we waken en doorgaan met wat we begonnen zijn. Vrij en verdraagzaam, zo mogelijk nog intenser dan voorheen. Laten we het toxische van zij die met het murenbouwende chagrijn sympathiseren, boven alles vermijden.

Laten we ons niet aanraken, aantasten door het giftige, laten we doen wat we moeten doen en hen die een bedreiging voor de schoonheid vormen van antwoord dienen… Want tegenover de muren en de wapens staan, laten we dat niet of nooit vergeten, nog steeds de woorden. ‘Betinteld en verstild’, altijd aan onze kant zullen ze staan, de ingetogen en de euforische, de overeenstemmende en de van-gedachten-wisselende, de poëtische en de prozaïsche, de stille en de luidruchtige woorden van de waarheid!

(Blauwe notities - 'Het trompetten van Trump')


vrijdag 27 januari 2017

Modder en grind - Gedicht voor Eli Iserbyt

Harelbeke - Woe 25/1/2017 - foto Jan Vanmeenen
'Modder en grind' - de overhandiging































Woensdag 25/1/2017 laatst werd in de Bibliotheek van Harelbeke mijn wielergedicht "Modder en grind", Gedicht voor Eli Iserbyt, voorgesteld. Zoals bekend is kroonprins Eli Iserbyt - nog tot morgen regerend wereldkampioen cyclocross bij de beloften - inwoner van Bavikhove, deelgemeente van Harelbeke.

Het gedicht verscheen op de vooravond van Gedichtendag in postervorm. Dit dankzij de bijzonder goeie zorgen van bibliothecaris Jan Van Herreweghe. Op de foto's wordt mij het eerste exemplaar van het gedicht overhandigd door schepen Annick Vandebuerie.
Dezelfde avond werd ook "Gefluister over de asfaltwegen", een gedicht van Inge Braeckman in postervorm uitgegeven.

Tevens las ik in Harelbeke, behalve een aantal gedichten, ook enkele van mijn notities omtrent die vreemde, niet aflatende levenslange fascinatie van mij voor de poëzie en voor ‘de koers’... Het gedicht en ook de notities kunnen eerlang op een aantal andere web-plaatsen worden nagelezen. Voor het zover is kan de "Modder en grind"-poster wel helemaal gratis worden opgehaald in de Harelbeekse bibliotheek. Maar, let op, dit slechts 'zolang de voorraad strekt'.

Meer info:
Bib Harelbeke, Eilandstraat 2, 8530 Harelbeke - 056 733 440


donderdag 26 januari 2017

Rimini

Dagen lang al liefste, leven we languit
in de liefde. Ik ben geen ander meer
en jij blijft enkel nog jezelf
in deze nazomer van je welste.

Alsof er nog iets in te halen valt.
Alsof er nog iets rechtgezet kan worden
blaast alles van de toren.

Jij zegt iets over de binnenkant
van onze huizen. Ik heb het over
het gevaar van metaforen.

Onze lichamen vallen niet meer
te redden maar de geest is fel en scherp
en de zee hier nooit ver weg.

Oktober is de maand september
van het leven.


© Paul Rigolle


"Donderdag 26 januari 2017: Waarom 's geen gedicht vandaag?"

Uit: 'Tot het bestaat', Paul Rigolle, Uitgeverij C. De Vries-Brouwers, Antwerpen-Rotterdam, 2013, ISBN 978 90 5927 300 9



zondag 22 januari 2017

Gedichtendag in Harelbeke-Gedicht voor Eli Iserbyt

De jaarlijkse Gedichtendag en de Poëzieweek zijn alweer in volle
aantocht. En dat zullen we, én mogen we geweten hebben... Zelf schreef ik op verzoek van Jan Van Herreweghe, grote Voortrekker van de Harelbeekse bibliotheek, een gedicht over en voor… Eli Iserbyt. De jonge regerende wereldkampioen bij de cyclocross-beloften woont immers in Bavikhove, deelgemeente van Harelbeke. Dorp van oorsprong ook van Dirk "Molje" De Mol en niet te vergeten de dichter Frans Deschoemaeker.

Modder en grind”, is de titel van mijn gedicht dat op poster wordt uitgebracht. Het wordt komende woensdag 25 januari 2017 om 19:30 u voorgesteld in de Harelbeekse bibliotheek. En dit samen met “Gefluister over de asfaltwegen”, een gedicht van Inge Braeckman dat eveneens in postervorm verschijnt. In Harelbeke lees ik naar aanleiding van de publicatie een aantal nieuwe & oude (wieler)gedichten en sta ik voor de gelegenheid vanzelfsprekend ook graag even stil bij die vreemde, niet aflatende levenslange fascinatie van mij voor de poëzie en voor ‘de koers’… En de asfaltwegen daartussenin… Je bent van harte welkom!


zondag 1 januari 2017

Mag ik jou


















Wat voorbij is gaat nooit over.
Wat komt zal komen. Maar
elk jaar kan een keerpunt zijn
voor wie bereid is, en klaar, om
het stof te blazen van de dingen.


Mag ik jou en de jouwen een bijzonder gezond, creatief, warm,
waakzaam & fijngeborsteld 2017 wensen?

Ja dat mag ik!




vrijdag 30 december 2016

Koolskamp Koers - het gedicht

Alweer dankzij de goeie zorgen van Miel Vanstreels, onze mooiste grossier in Wieler- en Fietsvarianten, staat mijn "Gedicht voor Koolskamp Koers" sinds enkele dagen na te lezen op de Wielergedichten-site!

Het gedicht dat voor het eerst gepubliceerd werd in het boek "Koolskamp Koers 100" logeerde ook al een weekje in de onvolprezen rijke kamers van het Wielersportboeken-web. Zelf plaatste ik het eerder op mijn Hart van Bitossi-blog zodat het, naar ik mag veronderstellen, met deze drievoudige publicatie nu wel voorgoed in de poëtische wielerannalen zal worden bewaard.

zaterdag 12 november 2016

Ten hemel

Ook in tijden van angstremmers, vertwijfeling en machtsgeile narcisten blijven er gelukkig nog heel wat verzachtende constanten over. Het hoeft niet eens zoveel te zijn. Een mooie zaterdagse column om ons te verblijden bijvoorbeeld. Zo slaat Bernard Dewulf vandaag in de weekendeditie van de Standaard, samen met David Goffin, zijn ogen ten hemel. 'Reflector' is de titel van zijn column. Voor neerkijkers en opkijkers. Mooi werk en gepenseeld zoals alleen Dewulf dat kan: in laagjes en zacht troostend aangebracht. Als balsem voor de ziel en voor de longen! En o ja, ook van mij, heb je, na deze rollercoaster van een week waarin we ons met zijn allen trumpeerden als nooit eerder en we maar node afscheid namen van de dichter die met de naam Leonard Cohen door het leven ging, veel wensen voor een heel fijn weekend!

(Bron: een Facebook-bericht van mezelf)