Het goeie hout - Isidoor Goddeeris in De Queeste Art

"Het goeie hout”

"Wie het boek in het hart blijft dragen
zal nooit alleen en eenzaam zijn."

Beeld: Isidoor Goddeeris @ De Queeste Art (gezien op zondag 10/10/2021, foto PR)

https://dequeeste-art.be
https://www.isidoorgoddeeris.com/

#sculpture #dequeesteart #instagramdingen #isidoorgoddeeris #hetgoeiehout 

White Sheet in Wijtschate en Silentium in De Queeste

Het is altijd goed om de steven (“ja hoor ik rij met een boot”) ’s te wenden richting Westhoek. Van zodra de gelegenheid zich voordoet laten wij ons alvast niet pramen. De Westhoek is er om er naar terug te keren! Waar de wolken in overacting aan escapisme doen en de heuvels het voorjaarslicht in hun vertes capteren, daar willen we graag vertoeven. Zo kwamen we gisteren in Heuvelland en meer bepaald in Wijtschate terecht. Een dorp uit het boekje! Door de Britten werd Wijtschate in de eerste wereldoorlog “White sheet” genoemd. Meteen de uitstekende titel van een overzichtstentoonstelling waarin plastisch werk van niet minder dan 25 kunstenaars met Westhoek-roots is opgenomen. We troffen er in het oude gemeentehuis zeer uiteenlopende dingen aan; alle, varianten op heel veel Westhoek- en andere thema’s. In Wijtschate laten de “Mollen van Stadsbader” die dezer dagen het Sint-Medardusplein hebben omgewoeld, zich niet onbetuigd. En de artiesten blijken niet voor hen onder te doen. Uit de dieptes van het witte blad vandaan ontwikkelt zich af en toe een klein kunstzinnig wondertje.

Van een heel andere gelaagdheid is dan weer de tentoonstelling Silentium! Daarin valt biezonder mooi en ingetogen werk te bekijken. In de Kunstkamers De Queeste, in Abele-Watou, al zowat eeuwen een plek om te koesteren, loopt een Stilte-expo waarin een aantal kunstenaars zoals Bruno Van Dijck, Chantal en George Grard, Carlos Alfonso, Daniel Enkaoua, Lieve Vanhoutte de dialoog aangaan met de "peinture pure" van de Spanjaard Juan Carlos Lázaro. ‘Silentium’ maakt op zich al een voorjaarsomweg meer dan de moeite waard! Telkens het een tijd geleden is dat we er nog geweest zijn beseffen we weer dat we elke tentoonstelling die door de heren Vonckx in de Kunstkamers wordt opgezet niet mogen missen.  

#whitesheet #Wijtschate #JuanCarlosLázaro #kunstkamersdequeeste #dequeesteart

De Westhoek in Coronatijden: een Essentiële Verplaatsing!

Silentium, Kunstkamers De Queeste, Abele. Nog tot 25.04.2021
White Sheet, A Group exhibition, Wijtschate. Nog tot 2.05.2021

 

 

 

White Sheet, de affiche

White Sheet: Sven Verhaeghe - 'Clean your history'

 

White Sheet: Werk van Tom Van Ryckeghem 

 

Wijtschate: 'De mollen van Stadsbader'

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De Queeste: Werk van Juan Carlos Lázaro 

 

De Queeste: Carlos Alfonso in confrontatie met Juan Carlos Lázaro

 

 

De Queeste: Bruno Van Dijck in confrontatie met Juan Carlos Lázaro

 

 

 

 

Want niet één is ons gevoel

Dag 4/10-"Art for lovers in 10 days"

Een "Arcadim in Arcadië"- notitie bij het ruimtelijk werk van Wouter Pype

Wouter Pype - in Kunstkamers De Queeste ©foto: Paul Rigolle 

Het gevoel… Ik heb het gevoel, zegt iemand, en daar stokt het al. Misschien bij gebrek aan woorden, misschien om de gêne die ons plotseling overvalt nog voor we uitgesproken zijn. Maar zelfs al scharrelen we alles samen en gaan we verder, we spreken ons niet uit. Eerder houden we ons in.

Zo hoor ik het. Zo zegt men dat, meer dan honderd keren op een dag: Ik heb het gevoel dat. Of het gevoel zus. Of mij lijkt het eerder zo. Terwijl, wat jij, het toch ook anders is…

Wat is het wat men bedoelt. Heeft men wel echt een gevoel als men zegt dat men het heeft. En kan het één uit de duizend zijn. Want niet één is ons gevoel. Het bestaat uit meer. Uit veel meer bestaat het. Het versplintert en het komt opnieuw bij elkaar. Op één en hetzelfde ogenblik komt het opnieuw bij elkaar.

Iemand zou ‘ns een spartelende poging moeten doen. Amechtig. Telkens weer iemand zegt “ik heb het gevoel dat” daarvan een foto te nemen! Het vastleggen van sporen op een gezicht. Het afdrukken van de dingen die wij gevoelens noemen en wat wij er ieder afzonderlijk onder verstaan. Iemand zou dat ‘ns moeten doen. Het vastleggen voor het weer verdwijnt. Teder tentakel, gevoelige plaat. De kaart van de wereld getekend door de uiterst vage contouren van alleen maar het gevoel.

Niet één is het gevoel. En daarom kan het gebeuren dat men dagenlang rond kan lopen met het gevoel dat alles een loopje neemt. Dat de feiten een loopje nemen met. Aan de haal gaan. Met jou. Met iedereen. En dat jij ergens in de niets ontziende stoet achterop loopt te hinken hoewel men jou ontziet en er nooit iemand te vinden is die bereid is om voluit en hardop “mankepoot” naar jou te roepen.

Het gevoel te hebben niet vooruit te gaan. Ken je dat? Het is de stilte voor de stormen van april. Het is het geluid van de aarde, de schitterend opengehaalde aarde van april. Het is de voorbode van wat nog moet komen. Het is de glimlach om het onbestemd gevoel dat zich aandient en waarover niettemin niemand spreken kan.

Soms is het goed om te vergeten hoe hard dit leven gaat terwijl we het gevoel hebben niet eens in staat te zijn de hand te kennen waaraan we lopen.

© tekst en foto: Paul Rigolle - "Want niet één is ons gevoel" - Vrijdag 14 april 2006

De foto werd genomen tijdens een tentoonstelling in het jaar 2005 in Kunstkamers de Queeste

“Day 4/10. Art for art lovers in 10 days. Please post 10 of your favourite masterpieces of visual arts (paintings, drawings, prints, sculptures, photographs, ...) that are of great significance to you. No names, no titles, but all comments are welcome. I was nominated by Martin Pulaski and now ask Hugo Verstraeten to continue the art game if he likes to play it too.”