donderdag 31 januari 2013
Lucebert
Alles mee, we hebben alles mee. Hart
en ziel. Merg en been hebben wij tot proviand
gemaakt. De ogen bijgezet, de voeten klaar
om ons weg te dragen naar de struiken
van de stad en de liefde, o de liefde maakt
ons mooi en mollig, klaar om aan te komen
straks bij het tuinfeest van jouw stem.
Alles helder, alles op een rij. Op onze reis
houden wij de sponsen van de kleuren
zacht met kalk en kiezel. Overstag en
over doek gaan ze als toen en altijd
in jouw handen. Als beloofd zoeken we jou
alleen waar je niet bent. Slijp, Lucebert,
slijp de kei. Blijf met stip en taal, blijf
met lelies en met zwanen. Blijf ons bij
in de toekomst van al die dode jaren.
Niets was voor niets. Zoek ons op.
We zijn er niet. En dat met velen.
© Paul Rigolle – uit “Tot het bestaat”;
gisteren – u was waarlijk een erg fijn publiek –
voorgesteld in het Roeselare van al mijn plaatsen..
dinsdag 29 januari 2013
Wat de brug vermag
Wat de brug vermag & weerkaatst
is dat wij lopen over het water van Toscane...
Ponte Vecchio - Isidoor Goddeeris. Nog tot en met donderdag 7/2/2012 loopt in CC de Brouckère in Torhout de tentoonstelling "Isidoor Goddeeris - Beelden en installaties". Een aanrader! Zoals alle expo's met werk dat door de hand van de Meester werd aangeraakt...
Vanaf morgen siert "Herinnering aan Brighton", ook al een werk van Isidoor Goddeeris, gefotografeerd door Maaike Bearelle, de cover van mijn nieuwste dichtbundel "Tot het bestaat". Waarvoor tweemaal dank!
Storing
Een status...
Morgen "Tot het bestaat" (nog altijd welkom al is er maar een klein beetje plaats meer), zaterdag de "Dag van het woord" in Harelbeke en zondag Martin Reints in Het Penhuis... Poëzie... De Gedichtenweek... Het blijft ook voor deze jongen - zittend in het Westen van al zijn plaatsen - een Mooie Kleine Storing die niet overgaat...
(En dan hebben we het nog niets over het mooie gelittekende leed van Cicatrizado van straks…)
Morgen "Tot het bestaat" (nog altijd welkom al is er maar een klein beetje plaats meer), zaterdag de "Dag van het woord" in Harelbeke en zondag Martin Reints in Het Penhuis... Poëzie... De Gedichtenweek... Het blijft ook voor deze jongen - zittend in het Westen van al zijn plaatsen - een Mooie Kleine Storing die niet overgaat...
(En dan hebben we het nog niets over het mooie gelittekende leed van Cicatrizado van straks…)
Socks
----- Original Message -----
From: Tono socks door Titres de Presse
To: paul.rigolle(at)skynet.be
Sent: Tuesday, January 29, 2013 9:49 AM
Subject: [SPAM]: Ontvang gratis 2 paar sokken.
(In de reeks "To Sock or not to Sock"?)
From: Tono socks door Titres de Presse
To: paul.rigolle(at)skynet.be
Sent: Tuesday, January 29, 2013 9:49 AM
Subject: [SPAM]: Ontvang gratis 2 paar sokken.
(In de reeks "To Sock or not to Sock"?)
zondag 27 januari 2013
Wallace op zondag (10)
Bric-a-brac
Robert Frost liked to tell an anecdote about Wallace Stevens and himself. According to the story, Stevens once remarked to him that the trouble with Frost's poetry was that it was about subjects, in reply to which Frost wisecracked that the trouble with Stevens' poetry was that it was about bric-a-brac. Stevens is made to question Frost's tenacious involvement with external circumstance, which leads him to postulate, at least for the sake of argument, certain scientific, social, and metaphysical hypotheses; Frost's rejoinder is that Stevens' retreat into verbal artifice makes his verse, however glittering and tinselly, detached from reality and so useless except for decorative purposes. Frost's story represents more than a cheap potshot at a fellow poet because it springs from the ingrained Puritan suspicion of art as a lie – and a lie, to boot, which works on and from the bodily senses. Emerson offered a Romantic solution to the problem when he turned the preacher into a poet by making the poet a prophet who sees and says the truth. Frost's modern pragmatism keeps him from following his Emersonian inclinations, and in contrasting his truth telling, albeit skeptical truth telling, with Stevens' fake images, Frost was invoking the old dichotomy to justify his kind of poetry and dismiss Stevens' as frippery.
Needless to say, the complexity of both poets is belied by the joke, though Frost – since it is his joke – comes off better. Still, in its erroneously simpleminded way, it provides a point of departure for two poets who came from different places but from the same time.
Vindplaats: Cambridge Books Online - 2 - Wallace Stevens: World as Mundo, Mundo as World pp. 49-90 - By Albert Gelpi (Chapter als pdf)
Robert Frost liked to tell an anecdote about Wallace Stevens and himself. According to the story, Stevens once remarked to him that the trouble with Frost's poetry was that it was about subjects, in reply to which Frost wisecracked that the trouble with Stevens' poetry was that it was about bric-a-brac. Stevens is made to question Frost's tenacious involvement with external circumstance, which leads him to postulate, at least for the sake of argument, certain scientific, social, and metaphysical hypotheses; Frost's rejoinder is that Stevens' retreat into verbal artifice makes his verse, however glittering and tinselly, detached from reality and so useless except for decorative purposes. Frost's story represents more than a cheap potshot at a fellow poet because it springs from the ingrained Puritan suspicion of art as a lie – and a lie, to boot, which works on and from the bodily senses. Emerson offered a Romantic solution to the problem when he turned the preacher into a poet by making the poet a prophet who sees and says the truth. Frost's modern pragmatism keeps him from following his Emersonian inclinations, and in contrasting his truth telling, albeit skeptical truth telling, with Stevens' fake images, Frost was invoking the old dichotomy to justify his kind of poetry and dismiss Stevens' as frippery.
Needless to say, the complexity of both poets is belied by the joke, though Frost – since it is his joke – comes off better. Still, in its erroneously simpleminded way, it provides a point of departure for two poets who came from different places but from the same time.
Vindplaats: Cambridge Books Online - 2 - Wallace Stevens: World as Mundo, Mundo as World pp. 49-90 - By Albert Gelpi (Chapter als pdf)
zaterdag 19 januari 2013
Wat zouden we!
"The truth will set you free". Een bijbelcitaat. Woorden gelardeerd en ingegeven door een batterij scherpgestelde advocaten. Om later des te beter met scherp te kunnen uithalen... Waarom ik tot bekentenissen overga is mij geen raadsel maar een uitgekiende strategie. Hoe koel berekenend en meedogenloos een man als Lance Armstrong is & blijft, hebben de voorbije dagen bewezen. Alles is en was big & livestrong bij die man, zijn leugens en nu ook zijn leven… Maar… bij al dat emotainment-geweld van de Grote Lance Armstrong-show van de voorbije dagen zou een mens nog vergeten waar het ‘m echt om gaat.
Natuurlijk keren wij (wieler- en fietsliefhebbers tot in onze nieren) de koers de rug niet toe, wat zouden we. Want de basis van alles is en blijft het fietsen zelf, de pure act van het fietsen. De fiets als voorwerp waar we met een licht erotiserend gebaar overheen gaan met een hand die weifelt en dan toch maar durft & streelt… Dat is wat geen Armstrong van ons af kan nemen. Mijn fiets, mijn mooiste vehikel dat mij helemaal en altijd in open lucht brengt waar ik dat – aangedreven door niks dan benen en pedalen – maar wil hebben…
En zo kan het dat je bij iemand als Christiaan Weijts een passage als deze enkel maar kunt koesteren & bewaren:
Fietsen is het openstellen van je hand, weg van dat papier en dat dwingende scherm; eigenlijk geef je jezelf een soort vrije tijd. Even niks doen. En dan komt het vanzelf, net zoals het eureka van Archimedes in het bad. Eigenlijk is mijn fiets mijn ligbad.
Vindplaats: Christiaan Weijts bij Gaea Schoeters in Beroepsgeheim – De Standaard – vrijdag 18 januari 2013
Status (voor een Rigolliaanse zaterdag als vandaag):
Armstrong? Wie (of wtf) is die Armstrong ook al weer? Geef mij maar het ligbad van Christiaan Weijts en het Eureka van Archimedes!
Natuurlijk keren wij (wieler- en fietsliefhebbers tot in onze nieren) de koers de rug niet toe, wat zouden we. Want de basis van alles is en blijft het fietsen zelf, de pure act van het fietsen. De fiets als voorwerp waar we met een licht erotiserend gebaar overheen gaan met een hand die weifelt en dan toch maar durft & streelt… Dat is wat geen Armstrong van ons af kan nemen. Mijn fiets, mijn mooiste vehikel dat mij helemaal en altijd in open lucht brengt waar ik dat – aangedreven door niks dan benen en pedalen – maar wil hebben…
En zo kan het dat je bij iemand als Christiaan Weijts een passage als deze enkel maar kunt koesteren & bewaren:
Fietsen is het openstellen van je hand, weg van dat papier en dat dwingende scherm; eigenlijk geef je jezelf een soort vrije tijd. Even niks doen. En dan komt het vanzelf, net zoals het eureka van Archimedes in het bad. Eigenlijk is mijn fiets mijn ligbad.
Vindplaats: Christiaan Weijts bij Gaea Schoeters in Beroepsgeheim – De Standaard – vrijdag 18 januari 2013
Status (voor een Rigolliaanse zaterdag als vandaag):
Armstrong? Wie (of wtf) is die Armstrong ook al weer? Geef mij maar het ligbad van Christiaan Weijts en het Eureka van Archimedes!
donderdag 17 januari 2013
Pump it up
"‘Facebookvrienden zijn de aangename blaasbalg onder ons almaar leeglopende ego', stelt socioloog Koen Damhuis in zijn boek De virtuele spiegel . ‘Ons zelfbeeld kan je volgens filosoof Alain de Botton zien als een “lekkende ballon die voortdurend liefde van buitenaf nodig heeft om opgeblazen te blijven en gevoelig is voor de kleinste speldenprikjes”'. Met elk vind-ik-leuk-complimentje wordt ons zelfbeeld dus telkens een beetje opgepompt."
Vindplaats: de Standaard - Woe 16/1/2013 - "Op Facebook is het gras altijd groener aan de overkant" - Een bericht om meteen te delen... Toch?
Rubriek:Citaat/Citaten
Vindplaats: de Standaard - Woe 16/1/2013 - "Op Facebook is het gras altijd groener aan de overkant" - Een bericht om meteen te delen... Toch?
Rubriek:Citaat/Citaten
dinsdag 15 januari 2013
Dag van het woord - Editie 34
Op zaterdag 2 februari 2013 – drie dagen na de voorstelling van Tot het bestaat – gaat in Harelbeke de 34° editie (!) van de Dag van het woord door.
Centrale gast is dit jaar dichter, auteur en duizendpoot Geert De Kockere.
Het programma in Harelbeke:
10:00 u – 11:15 u: Aperitiefwoord met vijf dichters op het podium Geert De Kockere, Paul Demets, Frans Deschoemaeker, Delphine Lecompte en Paul Rigolle
11:15 u – 12:00 u Proclamatie van de jaarlijkse poëziewedstrijd
In de namiddag volgt een poëtische wandeling (14:30 u – 15:30 u), een totaalspektakel met muziek, dans en woord (SAMWD) en een optreden van gastdichter Geert De Kockere.
Er wordt tevens een tentoonstelling “Verbeelde poëzie” geopend (18:15 u). De leerlingen van het SABV tonen hun creatief werk op basis van het gedicht ‘s MORGENS VROEG van Geert Dekockere.
Toelichting: Evelien Van Gheluwe
De organisatie van de Dag van het woord is in handen van het CC Het Spoor, SABV, SAMWD en de Bib.
CC Het Spoor - Eilandstraat 6 - 8530 Harelbeke
Meer info: deze bladzijde op Harelbeke.be
Centrale gast is dit jaar dichter, auteur en duizendpoot Geert De Kockere.
Het programma in Harelbeke:
10:00 u – 11:15 u: Aperitiefwoord met vijf dichters op het podium Geert De Kockere, Paul Demets, Frans Deschoemaeker, Delphine Lecompte en Paul Rigolle
11:15 u – 12:00 u Proclamatie van de jaarlijkse poëziewedstrijd
In de namiddag volgt een poëtische wandeling (14:30 u – 15:30 u), een totaalspektakel met muziek, dans en woord (SAMWD) en een optreden van gastdichter Geert De Kockere.
Er wordt tevens een tentoonstelling “Verbeelde poëzie” geopend (18:15 u). De leerlingen van het SABV tonen hun creatief werk op basis van het gedicht ‘s MORGENS VROEG van Geert Dekockere.
Toelichting: Evelien Van Gheluwe
De organisatie van de Dag van het woord is in handen van het CC Het Spoor, SABV, SAMWD en de Bib.
CC Het Spoor - Eilandstraat 6 - 8530 Harelbeke
Meer info: deze bladzijde op Harelbeke.be
woensdag 9 januari 2013
Tot het bestaat - de voorstelling
De bundel die bestaat uit 6 cycli en 49 gedichten telt is een uitgave van uitgeverij C. de Vries-Brouwers in nauwe samenwerking met mijn geboortestad Roeselare.
Burgemeester, dhr. Luc Martens, verwelkomt. Jef Van de Casteele zorgt voor muzikale intermezzo’s. Dirk Verbeke leidt in en Paul Rigolle leest enkele gedichten. Achteraf volgt een receptie.
Reservatie is gewenst. Gelieve uw komst graag vooraf even te melden via onthaal@roeselare.be
Uitnodiging in pdf-versie.
Pdf-versie cover Tot het bestaat
Meer info over de bundel op het adres: www.paulrigolle.be/boek/tothetbestaat.htm
Indien u niet kan aanwezig zijn op de voorstelling kan de bundel (kostprijs 15€ + port) worden besteld via het mailadres paspeslagh@roeselare.be en via de uitgeverij of de boekhandel.
http://www.devries-brouwers.be
http://www.roeselare.be
http://www.dekleinestooringhe.be
http://www.paulrigolle.be
zondag 6 januari 2013
Concaaf
De beelden doen ons dicht.
Het hoofd staat ons bij.
(Herinnering aan de late zomer - "Nice4711" - "Concave Figure", een werk van James Lee Byars - Mamac Nice - zondag 16/9/2012 - foto ©P.R.)
dinsdag 1 januari 2013
zondag 30 december 2012
Duizend kiezelpaden
Vandaag wordt Willy Spillebeen 80! Rond- en voluit tachtig! Maar deze aimabele man heeft lang niet de leeftijd van wat de kalender ons in zijn zwakste momenten durft aan te wijzen...
In de voorbije weken werd Willy Spillebeen op verschillende West-Vlaamse plaatsen gevierd. Van Westrozebeke over Menen tot gisteren nog in Harelbeke. Sprekers, zonen, vrienden... kwamen aan het woord. Hadden het over wat wezenlijk is voor het werk van Spillebeen en wat minder. Geschenken werden uitgedeeld. Spillebeen werd vereeuwigd en de teneur was overal dezelfde: liefdevol en toegenegen. Gulhartige wikipedia-woorden:
Schrijven is de zingeving van zijn bestaan. De werken van Spillebeen kunnen worden gezien als een geschreven zoektocht die gaat van chaos naar orde, van verbrokkeling naar eenheid en van metafysieke twijfel naar een vrijzinnig geloof in de persoonlijke verantwoordelijkheid van de mens.
Maar hoe kan men op vandaag een man, een schrijver, als Spillebeen nog het beste eren... Door zijn werk te lezen natuurlijk! En te hérlezen want Willy Spillebeen is een schrijver die al die tijd en tot op vandaag met een oorverdovende consequentie (en consistentie) aan een oeuvre heeft gewerkt dat geen enkele rechtgeaarde lezer naast zich neer zal leggen. De voorbije dagen heb ik zelf – bij wijze van intiem eerbetoon – opnieuw één van zijn vroegste boeken herlezen. Steen des Aanstoots (Naar een zevende dag) dateert uit de debuutjaren van Willy Spillebeen. Het gezegende jaar 1971, een uitgave van de Davidsfonds. Zeventien was ik en ik ontdekte als de nog onbevangen, bijna blanke lezer die ik toen nog was wat een boek kon doen met zijn lezer. Een kleine klap voor de kop verkocht het mij, dat boek! Zo kon het dus ook. In Vlaanderen een boek schrijven dat betekenis kreeg voor je eigen leven. Op een bepaald ogenblik werd het boek voor sommigen zelfs letterlijk een steen des aanstoots. De vrijmoedigheid in het boek zorgde op een paar plaatsen voor een heuse siddering doorheen de kalme wateren van de (West-) Vlaamse letteren. Ik herinner mij hoe ik Willy enkele jaren later, toen ik hem aan de toog van jazz-café Heidelberg in Loppem leerde kennen, waar hij mee zijn mooie bloemlezing over Pablo Neruda kwam voorstellen (Honderd liefdessonnetten, een heel mooie vertaling van Cien sonetos de amor) met enige schroom vertelde wat het boek als jonge knaap voor mij betekend had en bleef betekenen. Hij glimlachte alleen maar wat timide en trakteerde mij van de weeromstuit op één of ander hartigs van het vat. Nu herlees ik het boek alsof ik een klassieker herlees. Steen des Aanstoots blijft een boek dat je niet had willen missen. Het gevecht van Jaak Tantasis, supersonische ertsdelver, schrijvend in enkel maar de jij-vorm en jokari spelend met het eigen leven blijft een soort nouveau-roman die model blijft staan voor wat met literatuur mogelijk is.
Veertig jaar, een lezersleven later, bezorgt het boek je geen klap meer. Je herkent wat je krijgt, wat je leest. Je bent een ander nu. De steen des aanstoots is allang vergruisd en vergruizeld, gedateerd, uiteengevallen in duizend kiezelpaden. De tijd
heeft ons ingehaald. Vandaag zitten we met zijn allen op Facebook. We twitteren als zwaluwen, vinden krampachtig dingen leuk, wisselen statussen uit en delen – kijk ‘s - berichten zoals we onze nagels knippen. Ons echte en ons virtuele leven hangt daar mooi te wezen aan de grote klok. Veel schrijvers zijn (en vaak van lieverlee) ietwat amechtige entertainers geworden die (als afgematte zwaluwen) hopen de winter van de lezer te halen. Een boek is een ding geworden nu, heeft een omloopsnelheid die steeds korter wordt. Een schrijver heeft vandaag de dag een houdbaarheidsdatum. Een termijn van versheid. Je maakt het met twee of drie boeken en daarna niet meer… Maar wat kan dat de echte lezer schelen! Of deren! Boeken blijven verdergaan dan hun schrijvers. Af en toe moet een mens, moet een lezer teruggrijpen naar wat verdwenen is... In de boekenkasten van de tijd. Herlezen om opnieuw te zijn wie je bent geweest. Gretig en onbeschreven. Zeventien opnieuw en met de schrijver, als het boek uit is en op bladzijde 189 nog even blijft openliggen, graag besluiten zoals Steen des Aanstoots eindigt:
“Slaapwel Saskia. Tot morgen. Haar rustige adem vertedert jou en je glimlacht vertrouwvol in het donker terwijl de geluiden daarbuiten de adem zijn van onzichtbare vreedzame dieren. En weer sta je op, je ontwijkt de krakende traptrede, je ontsluit de achterdeur, je gaat naakt in het bedauwde gras liggen met onder jou de warmte van de aarde en boven jou de wind en de sterren. De sterren vallen één voor één, gedragen door de wind, neer in je lichaam.”
(Notitie in de rubriek: Ik herlees wat ik niet vergeten ben, en ja, Willy, voor vandaag ook van mij natuurlijk een gelukkige verjaardag!)
Extern:
Koen d’Haene over Willy Spillebeen in drie blogberichten. (1)(2)(3)
Patrick Lateur over de poëzie van Spillebeen
Ronny De Schepper over Willy Spillebeen 80
Willy Spillebeen op Wikipedia
Schrijven is de zingeving van zijn bestaan. De werken van Spillebeen kunnen worden gezien als een geschreven zoektocht die gaat van chaos naar orde, van verbrokkeling naar eenheid en van metafysieke twijfel naar een vrijzinnig geloof in de persoonlijke verantwoordelijkheid van de mens.
Maar hoe kan men op vandaag een man, een schrijver, als Spillebeen nog het beste eren... Door zijn werk te lezen natuurlijk! En te hérlezen want Willy Spillebeen is een schrijver die al die tijd en tot op vandaag met een oorverdovende consequentie (en consistentie) aan een oeuvre heeft gewerkt dat geen enkele rechtgeaarde lezer naast zich neer zal leggen. De voorbije dagen heb ik zelf – bij wijze van intiem eerbetoon – opnieuw één van zijn vroegste boeken herlezen. Steen des Aanstoots (Naar een zevende dag) dateert uit de debuutjaren van Willy Spillebeen. Het gezegende jaar 1971, een uitgave van de Davidsfonds. Zeventien was ik en ik ontdekte als de nog onbevangen, bijna blanke lezer die ik toen nog was wat een boek kon doen met zijn lezer. Een kleine klap voor de kop verkocht het mij, dat boek! Zo kon het dus ook. In Vlaanderen een boek schrijven dat betekenis kreeg voor je eigen leven. Op een bepaald ogenblik werd het boek voor sommigen zelfs letterlijk een steen des aanstoots. De vrijmoedigheid in het boek zorgde op een paar plaatsen voor een heuse siddering doorheen de kalme wateren van de (West-) Vlaamse letteren. Ik herinner mij hoe ik Willy enkele jaren later, toen ik hem aan de toog van jazz-café Heidelberg in Loppem leerde kennen, waar hij mee zijn mooie bloemlezing over Pablo Neruda kwam voorstellen (Honderd liefdessonnetten, een heel mooie vertaling van Cien sonetos de amor) met enige schroom vertelde wat het boek als jonge knaap voor mij betekend had en bleef betekenen. Hij glimlachte alleen maar wat timide en trakteerde mij van de weeromstuit op één of ander hartigs van het vat. Nu herlees ik het boek alsof ik een klassieker herlees. Steen des Aanstoots blijft een boek dat je niet had willen missen. Het gevecht van Jaak Tantasis, supersonische ertsdelver, schrijvend in enkel maar de jij-vorm en jokari spelend met het eigen leven blijft een soort nouveau-roman die model blijft staan voor wat met literatuur mogelijk is.
Veertig jaar, een lezersleven later, bezorgt het boek je geen klap meer. Je herkent wat je krijgt, wat je leest. Je bent een ander nu. De steen des aanstoots is allang vergruisd en vergruizeld, gedateerd, uiteengevallen in duizend kiezelpaden. De tijd
“Slaapwel Saskia. Tot morgen. Haar rustige adem vertedert jou en je glimlacht vertrouwvol in het donker terwijl de geluiden daarbuiten de adem zijn van onzichtbare vreedzame dieren. En weer sta je op, je ontwijkt de krakende traptrede, je ontsluit de achterdeur, je gaat naakt in het bedauwde gras liggen met onder jou de warmte van de aarde en boven jou de wind en de sterren. De sterren vallen één voor één, gedragen door de wind, neer in je lichaam.”
(Notitie in de rubriek: Ik herlees wat ik niet vergeten ben, en ja, Willy, voor vandaag ook van mij natuurlijk een gelukkige verjaardag!)
Extern:
Koen d’Haene over Willy Spillebeen in drie blogberichten. (1)(2)(3)
Patrick Lateur over de poëzie van Spillebeen
Ronny De Schepper over Willy Spillebeen 80
Willy Spillebeen op Wikipedia
zondag 23 december 2012
Dansen tot na sluitingstijd
Extern
Zie ook dit gelijknamige item op "Lettergoesting, wordpress-blog van Yves Joris van wie eveneens een aantal teksten in "Dansen" zullen voorkomen en zie ook dit vroege bericht van mij:
Roeien op eigen doft.
Bouwen om te breken
Nooit slecht om ’s op zo’n lome verzopen en bijna godvergeten zondagochtend van net voor Kerstmis (“geen wandeling in de ochtend, niet naar buiten in de regen…”) wakkergemaakt te worden met een mooie kleine dreun van een column van onze goodold en onvolprezen blogger Pascal Digital. Een blogstukje van gisteren al: Facebookbericht 352.
Het stuk van Pascal Cornet is een reactie op het protserige artikel dat Bart De Wever gisteren in de Standaard liet lezen: “Afbreken om op te bouwen - Over de waarde van kunst.” Tot op vandaag reageerden daar niet minder dan 543 mensen op. Vooral De Wever-getrouwen, wat had je gedacht…
Ik citeer graag ter lezing en ter lering wat Pascal Digital daar als slotsom over schrijft:
In de postmoderne Vlaams-nationale staat zal de kunstenaar zich te schikken hebben naar deze eis van ‘return on investment’. Wat er met de niet-gesubsidieerde kunstenaar zal gebeuren, wordt niet geëxpliciteerd maar we kunnen er eventueel wel naar gissen.
Wie nu nog niet wakker schiet, is medeplichtig.
Bedenking van hieruit: af en toe lichtjes hallucinant wat mensen van vandaag (en ongehinderd door wat ons aan mooie dingen is voorafgegaan) over kunst menen te mogen zeggen.
Extern: Afbreken om op te bouwen "Bart De Wever over Kunst"
Pascal Digital: Facebookbericht 352
Ik citeer graag ter lezing en ter lering wat Pascal Digital daar als slotsom over schrijft:
In de postmoderne Vlaams-nationale staat zal de kunstenaar zich te schikken hebben naar deze eis van ‘return on investment’. Wat er met de niet-gesubsidieerde kunstenaar zal gebeuren, wordt niet geëxpliciteerd maar we kunnen er eventueel wel naar gissen.
Wie nu nog niet wakker schiet, is medeplichtig.
Bedenking van hieruit: af en toe lichtjes hallucinant wat mensen van vandaag (en ongehinderd door wat ons aan mooie dingen is voorafgegaan) over kunst menen te mogen zeggen.
Extern: Afbreken om op te bouwen "Bart De Wever over Kunst"
Pascal Digital: Facebookbericht 352
dinsdag 18 december 2012
Een puike maar nimmer honkvaste plek
In De Werf te Brugge werden zaterdagavond de laureaten van de 2°Mark Braet-poëzieprijs bekendgemaakt. Dit gebeurde tijdens een smaakvol programma met lezing door Koen Stassijns, een spits optreden van Herman de Coninck-prijs-nominatie Delphine Lecompte en muzikale tussenkomsten van Gilbert Isbin. Alain Delmotte schreef en las het juryverslag. Laureaat van de Mark Braet-poëzieprijs editie 2012 werd Philippe Jacobs uit Korbeek-Lo met het gedicht 'Huis'. Een eervolle vermelding ging onder de vorm van de prijs van de Stad Brugge naar Jan Posman uit Maldegem voor zijn gedicht 'Wegwaaiende straten'.
De jury die bestond uit voorzitter Koen Stassyns, Alain Delmotte, Paul Rigolle, Lisette Keustermans en Frank De Crits kreeg 91 inzendingen te beöordelen. Uit het juryrapport dat werd bezorgd door Alain Delmotte noteerden we met stip de volgende passages:
De juryleden kozen met het gedicht 'Huis' duidelijk voor het voluit impliciete, voor het engagement van en in de taal. Het betreft een compact en af gedicht bestaande uit een vierregelige en twee vijfregelige strofen. Een gedicht geschreven door iemand die zich mentaal aan de rand van een ‘komma’ bevindt. Een puike maar nimmer honkvaste plek. Waar dichters wonen staat nooit iets vast – misschien is dit wel hun maatschappelijke rol: dingen in vraag stellen, dingen zich in vraag laten stellen. In dit geladen gedicht ontwaren we weinig zekerheid: de vaderfiguur wijst naar het ijle en op de achtergrond tekenen zinkende schepen en een doolhof zich af. In de spankracht van deze versregels kristalliseren zich abstract klinkende begrippen als ‘verontwaardiging’, ‘ontreddering’ en ‘vervreemding’ tot een pregnant geheel dat in alle eenvoud wordt verwoord. Maar een eenvoud die niet ten koste gaat van de complexiteit die de hoger vernoemde begrippen mee veronderstellen. Nee, dit gedicht schopt niet meteen de lezer een geweten. Maar de lezer hoort er wel een geschopt geweten in knagen. Onder het pseudoniem 'Ennis' bleek de dichter Philippe Jacobs uit Korbeek-Lo schuil te gaan.
Extern:
Mark Braet-Poëzieprijs-Editie 2 op de Schaal van Digther
Masereelfonds-bericht
De jury die bestond uit voorzitter Koen Stassyns, Alain Delmotte, Paul Rigolle, Lisette Keustermans en Frank De Crits kreeg 91 inzendingen te beöordelen. Uit het juryrapport dat werd bezorgd door Alain Delmotte noteerden we met stip de volgende passages:
De juryleden kozen met het gedicht 'Huis' duidelijk voor het voluit impliciete, voor het engagement van en in de taal. Het betreft een compact en af gedicht bestaande uit een vierregelige en twee vijfregelige strofen. Een gedicht geschreven door iemand die zich mentaal aan de rand van een ‘komma’ bevindt. Een puike maar nimmer honkvaste plek. Waar dichters wonen staat nooit iets vast – misschien is dit wel hun maatschappelijke rol: dingen in vraag stellen, dingen zich in vraag laten stellen. In dit geladen gedicht ontwaren we weinig zekerheid: de vaderfiguur wijst naar het ijle en op de achtergrond tekenen zinkende schepen en een doolhof zich af. In de spankracht van deze versregels kristalliseren zich abstract klinkende begrippen als ‘verontwaardiging’, ‘ontreddering’ en ‘vervreemding’ tot een pregnant geheel dat in alle eenvoud wordt verwoord. Maar een eenvoud die niet ten koste gaat van de complexiteit die de hoger vernoemde begrippen mee veronderstellen. Nee, dit gedicht schopt niet meteen de lezer een geweten. Maar de lezer hoort er wel een geschopt geweten in knagen. Onder het pseudoniem 'Ennis' bleek de dichter Philippe Jacobs uit Korbeek-Lo schuil te gaan.
Extern:
Mark Braet-Poëzieprijs-Editie 2 op de Schaal van Digther
Masereelfonds-bericht
zaterdag 15 december 2012
Hachee
Al 199 retweets. En terecht al elvendertig keer gedeeld:
"In het Groot Dictee der Nederlandse Taal is een milidiviant schransbaar octaviaat aan redunate woord-hachee verordipleerd."
Tweet van Wim de Bie na het Groot Dictee der Nederlandse Taal, Editie 2012.
"In het Groot Dictee der Nederlandse Taal is een milidiviant schransbaar octaviaat aan redunate woord-hachee verordipleerd."
Tweet van Wim de Bie na het Groot Dictee der Nederlandse Taal, Editie 2012.
zaterdag 8 december 2012
Zeven levens
Een Facebook-status! "Heel mooie avond gisteren in "het Westrozebeke van al mijn plaatsen". Proficiat Willy Spillebeen!"
Zie ook het blogstukje van Koen d'Haene, "Bij de verjaardag van Willy".
Al was het bij mij - zeventien en nauwelijks ouder - "Steen des Aanstoots", wat voor Koen geldt, kan ook moeiteloos voor mij gelden:
Het lijkt alsof ik Willy Spillebeen al mijn hele leven ken en tegelijk heeft hij minstens zeven levens voor mij. Altijd weer kwam hij op de proppen en altijd weer in een min of meer andere gedaante.
Extern: Patrick Lateur-on line over 'De geschiedenis van een steenbok'.
Zie ook het blogstukje van Koen d'Haene, "Bij de verjaardag van Willy".
Al was het bij mij - zeventien en nauwelijks ouder - "Steen des Aanstoots", wat voor Koen geldt, kan ook moeiteloos voor mij gelden:
Het lijkt alsof ik Willy Spillebeen al mijn hele leven ken en tegelijk heeft hij minstens zeven levens voor mij. Altijd weer kwam hij op de proppen en altijd weer in een min of meer andere gedaante.
Extern: Patrick Lateur-on line over 'De geschiedenis van een steenbok'.
donderdag 6 december 2012
Verlichte gedichten
(Citaat/Citaten)
Er zijn drie foute manieren om met gedichten om te gaan:
- je misbruikt ze als geheugenoefeningen om voor te dragen;
- je praat ze kapot;
- je negeert ze.
Joris Denoo in “Meester in de vakken”. Overigens verschijnt van de grijze Torhoutse Meester komend voorjaar bij Uitgeverij die Keure in Brugge een heus les- en leerboek met als veelbelovende titel "Verlichte gedichten: omgaan met poëzie in de lagere en de secundaire klassen". Alweer een (leer)boek om naar uit te kijken!
Er zijn drie foute manieren om met gedichten om te gaan:
- je misbruikt ze als geheugenoefeningen om voor te dragen;
- je praat ze kapot;
- je negeert ze.
Joris Denoo in “Meester in de vakken”. Overigens verschijnt van de grijze Torhoutse Meester komend voorjaar bij Uitgeverij die Keure in Brugge een heus les- en leerboek met als veelbelovende titel "Verlichte gedichten: omgaan met poëzie in de lagere en de secundaire klassen". Alweer een (leer)boek om naar uit te kijken!
woensdag 5 december 2012
Wensdroom
Mogelijkheden (1)
Alles legio, mogelijkheden zat! Proza schrijven - onbedronken - zoals Marguerite Duras, songteksten als Richard - honing - Hawley, toneel als Pinter... En poëzie, ja poëzie, die te schrijven zoals the one and only Herman Hendrik Ter Balkt!!! En dat, mensen, dat verzamelen in één en dezelfde zin, zodat het zonder veel gêne op een wensdroom kan gaan lijken!!!
Alles legio, mogelijkheden zat! Proza schrijven - onbedronken - zoals Marguerite Duras, songteksten als Richard - honing - Hawley, toneel als Pinter... En poëzie, ja poëzie, die te schrijven zoals the one and only Herman Hendrik Ter Balkt!!! En dat, mensen, dat verzamelen in één en dezelfde zin, zodat het zonder veel gêne op een wensdroom kan gaan lijken!!!
vrijdag 30 november 2012
Proclamatie Mark Braet-Poëzieprijs Editie 2-2012
Uitnodiging!
Proclamatie van de Poëziewedstrijd Mark Braet 2012
Literair en muziekprogramma n.a.v. de proclamatie van de Mark Braet Poëziewedstrijd 2012.
Het is ons een genoegen u te mogen uitnodigen op de proclamatie van de tweede poëziewedstrijd Mark Braet, georganiseerd door het Masereelfonds.
Wanneer: zaterdag 15/12/12 van 20:30 tot 22:00
Waar: Kunstencentrum De Werf, Werfstraat 108, 8000 Brugge
De proclamatie wordt omkaderd met een aantrekkelijk programma.
Wat aan de uitreiking voorafgaat is een fijn polychroom menu met drie gasten.
Koen Stassijns mengt ernst en luim in een voorlezing over dichters, over poëzie, engagement, dingen die ertoe doen.
Gilbert Isbin brengt eigen composities op Renaissance luit. Als gitarist/componist en luitenist ontwikkelde hij een eigen stijl
waarin jazz, hedendaags klassiek en etnische invloeden op harmonische wijze samenvloeien.
Plat de résistance wordt de jonge Brugse dichter Delphine Lecompte. Er zijn inmiddels drie bundels van haar verschenen : ‘De dieren in Mij’, ‘Verzonnen Prooi’ en ‘Blinde Gedichten’. Voorjaar 2013 wordt ‘Schachten en amuletten’ verwacht. Met haar debuut ‘De dieren in Mij’ werd ze bekroond met de Cees Buddingh’-prijs 2010. Ze draagt graag voor op poëziefestivals en in kroegen, maar voert geen kunstjes op.
Tot slot leest Alain Delmotte in De Werf het juryverslag voor en maakt de winnaar(s) bekend
De jury bestond uit Koen Stassijns (voorzitter), Lisette Keustermans, Frank De Crits, Alain Delmotte en Paul Rigolle.
De deelnemers aan de wedstrijd kunnen alles gratis bijwonen.
Andere geïnteresseerden betalen de zeer democratische prijs van 5 euro.
We verzoeken u vriendelijk uw komst te melden via brugge@masereelfonds.be of telefonisch 0473/ 81 05 37
Het Masereelfonds, en inzonderheid de mensen van Masereelfonds-Brugge die instaan voor de organisatie van de proclamatie, hopen van harte u te mogen verwelkomen.
Gepubliceerd via www.uitdatabank.be
Links: masereelfonds.brugseverenigingen.be
www.dewerf.be
www.masereelfonds.be
Proclamatie van de Poëziewedstrijd Mark Braet 2012
Literair en muziekprogramma n.a.v. de proclamatie van de Mark Braet Poëziewedstrijd 2012.
Het is ons een genoegen u te mogen uitnodigen op de proclamatie van de tweede poëziewedstrijd Mark Braet, georganiseerd door het Masereelfonds.
Wanneer: zaterdag 15/12/12 van 20:30 tot 22:00
Waar: Kunstencentrum De Werf, Werfstraat 108, 8000 Brugge
De proclamatie wordt omkaderd met een aantrekkelijk programma.
Wat aan de uitreiking voorafgaat is een fijn polychroom menu met drie gasten.
Koen Stassijns mengt ernst en luim in een voorlezing over dichters, over poëzie, engagement, dingen die ertoe doen.
Gilbert Isbin brengt eigen composities op Renaissance luit. Als gitarist/componist en luitenist ontwikkelde hij een eigen stijl
Plat de résistance wordt de jonge Brugse dichter Delphine Lecompte. Er zijn inmiddels drie bundels van haar verschenen : ‘De dieren in Mij’, ‘Verzonnen Prooi’ en ‘Blinde Gedichten’. Voorjaar 2013 wordt ‘Schachten en amuletten’ verwacht. Met haar debuut ‘De dieren in Mij’ werd ze bekroond met de Cees Buddingh’-prijs 2010. Ze draagt graag voor op poëziefestivals en in kroegen, maar voert geen kunstjes op.
Tot slot leest Alain Delmotte in De Werf het juryverslag voor en maakt de winnaar(s) bekend
De jury bestond uit Koen Stassijns (voorzitter), Lisette Keustermans, Frank De Crits, Alain Delmotte en Paul Rigolle.
De deelnemers aan de wedstrijd kunnen alles gratis bijwonen.
Andere geïnteresseerden betalen de zeer democratische prijs van 5 euro.
We verzoeken u vriendelijk uw komst te melden via brugge@masereelfonds.be of telefonisch 0473/ 81 05 37
Het Masereelfonds, en inzonderheid de mensen van Masereelfonds-Brugge die instaan voor de organisatie van de proclamatie, hopen van harte u te mogen verwelkomen.
Gepubliceerd via www.uitdatabank.be
Links: masereelfonds.brugseverenigingen.be
www.dewerf.be
www.masereelfonds.be
donderdag 29 november 2012
Tien jaar het Penhuis
Een mooie status om de dag mee te beginnen: "Tien jaar het Penhuis alweer! De onvermoeibare Gie Devos zij geprezen!"
Het is inderdaad niet niks wat dichter & schilder Gie Devos (& zijn team) in en om het Broelmuseum in Kortrijk weet neer te zetten. De tijd houdt niet op. Tien jaar alweer voorbij. Dat mag niet alleen, dat moet gevierd!. Op zaterdag 29/11/2012. Mét een tentoonstelling en met mooie ochtendlijke zitting in "het Kortrijk van al onze plaatsen".
Meer info: op de Kortrijkse bibliotheek-blog en op de Penhuis-blog.
Het is inderdaad niet niks wat dichter & schilder Gie Devos (& zijn team) in en om het Broelmuseum in Kortrijk weet neer te zetten. De tijd houdt niet op. Tien jaar alweer voorbij. Dat mag niet alleen, dat moet gevierd!. Op zaterdag 29/11/2012. Mét een tentoonstelling en met mooie ochtendlijke zitting in "het Kortrijk van al onze plaatsen".
Meer info: op de Kortrijkse bibliotheek-blog en op de Penhuis-blog.
woensdag 28 november 2012
maandag 26 november 2012
Literaire Living-Editie 6-het verslag
Wat zag en hoorde, wat proefde ik zaterdagavond tijdens de zesde editie van het poëziefestival Literaire Living? Meer dingen van hetzelfde, dat zeker, maar ook een paar mooie uitschieters die voor enkele flitsen van begeestering zorgden. Reinout Verbeke leidde de dichters van de avond in en na elk optreden probeerde Johan Vandenbroucke hen even zachtjes in de ziel te knijpen.
Ellen Deckwitz was, zo zei ze aan haar 13° optreden in 9 dagen toe. Ze zag er ook wat vermoeid uit, deze mooie live-geworden poëtische jukebox vanjewelste. Deckwitz heeft al veel beklijvender dingen geschreven dan wat ze ons zaterdag in Ardooie liet horen. Zo’n “geef me een woord en je krijgt een gedicht” wordt wat mij betreft gauw een gimmick. Totaal Ander Poëtisch Voedsel was er dan weer met de uit
de doden terugkerende Leopold M. Vandenbrande. Naar dit moment hadden we uitgekeken. En de come-back kon tellen, lijzig lezend over dood en ontij greep Vandenbrande ons monotoon waar we het niet hebben wilden. Even waanden we ons terug van nooit weggeweest... De late eigthies, iets wat de mooie ballades van Bram Vanparys, voorman van the Bony King of Nowhere later nog leken te beklemtonen. Daar zat ie dan, de enige nog levende poète maudit die Vlaanderen nog rijk is. Wat onwennig zittend in het licht van theater De Schaduw. In het gesprek achteraf haalde onze Leopold nog ’s flink uit naar “de maffia van de poëzie” die hem eind de jaren tachtig het licht van de literatuur en de lust tot publiceren ontnam. Wel was ie al die jaren blijven schrijven, zo zei hij. We geloven hem graag. Daarom mijn beste Pol, deze boodschap, trek je eindelijk ’s geen Mechelse mallemoer meer aan van het literaire establishment en laat ze komen, als je ze hebt, die gedichten! Geef ze prijs! Breng ze aan het licht. En ja licht en schaduw, die waren er volop zaterdag. Eerst werd de jaarlijkse poëzieprijs – een optreden in de Schaduw - uitgereikt aan de Rotterdammer PJ Sas. Zijn optreden en het gesprek met Johan Vandenbroucke achteraf lieten uitschijnen dat we nog wel ’s meer van deze jongen zouden kunnen horen. Zeker als je weet dat ie in de eindstrijd mensen als Jelmer van Lenteren, Geert Jan Beeckman en Evy Crevits achter zich wist te houden.
En toen kwam Elvis Peeters. De man van Dinsdag , van De ontelbaren en van het schrikbarende Wij las ondermeer drie redelijk imponerende “naar de natuur”-gedichten voor. Meteen vielen we, en wij niet alleen, voor zijn voeten neer, ingepakt en wel, languit voorover in dat gevaarlijke gras van hem.
Minder lichtvoetig was Charles Ducal. Maar, niks nieuws natuurlijk, wat een dichter blijft die Hertog van ons. 'Ik geloof niet dat ik aan het eind zal kunnen zeggen dat ik de buitenwereld iets mooiers te geven had dan dit' zei Ducal eerder dit jaar in de Standaard. In Ardooie konden we dat enkel maar beämen. Poëzie heeft bij Ducal nauwelijks opsmuk nodig. Sec en direct. Raak. Het lezen van een gedicht als daad van verzet.. Niks meer en minder evenmin.
Op de terugweg van het afgelegen oord dat Ardooie heet, met de schimmen van de groentenfabrieken opdoemend in de achtergrond, bedachten we dat dit mooie jaarlijkse feestje van de dichter eigenlijk een veel ruimer publiek en misschien ook een wat makkelijker bereikbare locatie verdient. Al dient het gezegd dat de Wezekapel op die novemberavond van Literaire Living zelden iemand verweesd heeft achtergelaten. Op dus naar Editie 7!
Ellen Deckwitz was, zo zei ze aan haar 13° optreden in 9 dagen toe. Ze zag er ook wat vermoeid uit, deze mooie live-geworden poëtische jukebox vanjewelste. Deckwitz heeft al veel beklijvender dingen geschreven dan wat ze ons zaterdag in Ardooie liet horen. Zo’n “geef me een woord en je krijgt een gedicht” wordt wat mij betreft gauw een gimmick. Totaal Ander Poëtisch Voedsel was er dan weer met de uit
zondag 25 november 2012
Wallace op zondag (9)
XII
Overal begraven de sparren soldaten:
Hugh March, sergeant, roodrok, gesneuveld
Met zijn mannen aan de rand van de vesting.
Overal begraven de sparren sparren.
XIII
Dek de zee toe met de zandroos. Vul
De hemellucht met de schitteringen
Van stuifwater. Laat al het zout verdwijnen.
XIV
Woorden verrijken de zinnen, de woorden
Voor de verblinding van mica, het trillen
Van gras, het spinragvel rond dode bomen,
Zijn het groter geworden oog, intenser.
Een vrij willekeurige selectie uit: "Variaties op een zomerdag" - in "De mooiste van Wallace Stevens", vertaald door Peter - waar is ie gebleven - Nijmeijer. Uitgeverij Lannoo/Atlas-2003
Overal begraven de sparren soldaten:
Hugh March, sergeant, roodrok, gesneuveld
Met zijn mannen aan de rand van de vesting.
Overal begraven de sparren sparren.
XIII
Dek de zee toe met de zandroos. Vul
De hemellucht met de schitteringen
Van stuifwater. Laat al het zout verdwijnen.
XIV
Woorden verrijken de zinnen, de woorden
Voor de verblinding van mica, het trillen
Van gras, het spinragvel rond dode bomen,
Zijn het groter geworden oog, intenser.
Een vrij willekeurige selectie uit: "Variaties op een zomerdag" - in "De mooiste van Wallace Stevens", vertaald door Peter - waar is ie gebleven - Nijmeijer. Uitgeverij Lannoo/Atlas-2003
zaterdag 24 november 2012
De onzichtbare steden in Langemark-Poelkapelle
Af en toe mag er 's iets uit mijn mailbox springen. Vanmorgen is dat de flyer van een tentoonstelling bijvoorbeeld. Een amalgaampje
plastisch werk met als uitgangspunt het mij hier nauw aan het hart liggende "de Onzichtbare Steden" van Italo Calvino. Dat kan vanwege "ambitie groot" goed fout lopen natuurlijk maar evenzeer is het mogelijk dat ik in het Langemark-Poelkappelle van al mijn plaatsen straks iets beklijvends aan mijn fiets heb hangen. Benieuwd!
De tentoonstelling die loopt van 30/11 tot 29/12/2012 bevat werk van Anneleen De Cousmaecker, Regine Claerhout, Nancy Demeester, Gina Deruytter, Edgard Rasalle, Agnes Pattou, Hendrik Cherchye, Wim Mouton, Herman Vanbrussel, Eric Verbrugge, Gilbert Degryse en Bart Debruyne. Vernissage op vrijdagavond 30 november 2012.
Meer info op de site van Gilbert Degryse
De tentoonstelling die loopt van 30/11 tot 29/12/2012 bevat werk van Anneleen De Cousmaecker, Regine Claerhout, Nancy Demeester, Gina Deruytter, Edgard Rasalle, Agnes Pattou, Hendrik Cherchye, Wim Mouton, Herman Vanbrussel, Eric Verbrugge, Gilbert Degryse en Bart Debruyne. Vernissage op vrijdagavond 30 november 2012.
Meer info op de site van Gilbert Degryse
zondag 18 november 2012
Wallace op zondag (8)
Een flinke leestip voor deze "Wallace op zondag"-rubriek: Wallace Stevens - Across the Atlantic
by Bart Eeckhout (Editor), Edward Ragg (Editor), Sir Frank Kermode (Preface by) More Sharing ServicesShare | Share on facebook Share on twitter Share on google_plusone Write this item's first Alibris review | Be the first to post a discussion
In a unique collection of essays devoted to one of America's most significant twentieth-century poets, a group of international contributors considers the Transatlantic nature of Stevens' poetry, providing original accounts of how a poet wary of 'influence' created a poetics which continues to haunt contermporary verse.
Misschien één dezer dagen als "Googleboek" of proberen we het toch maar op 's op E-bay! Wat jij?
by Bart Eeckhout (Editor), Edward Ragg (Editor), Sir Frank Kermode (Preface by) More Sharing ServicesShare | Share on facebook Share on twitter Share on google_plusone Write this item's first Alibris review | Be the first to post a discussion
In a unique collection of essays devoted to one of America's most significant twentieth-century poets, a group of international contributors considers the Transatlantic nature of Stevens' poetry, providing original accounts of how a poet wary of 'influence' created a poetics which continues to haunt contermporary verse.
Misschien één dezer dagen als "Googleboek" of proberen we het toch maar op 's op E-bay! Wat jij?
zaterdag 17 november 2012
vrijdag 16 november 2012
Stralenboek
Verlezingen... Stralenboek voor... stalenboek.
In: "Al die verhalen samen, elk door een ‘veronderstelling’ in gang gezet, lezen als een stalenboek, waarin alle kleurschakeringen van die vage term zijn opgenomen. Veronderstellingen kunnen desillusies zijn, die we mettertijd nodgedwongen door het leven krijgen opgedrongen, zoals in 'Hond zonder naam' en 'De vrouw met de baard.'"
(Mke over Veronderstellingen van Annelies Verbeke in Humo nr 3763/42 – pag.130)
In: "Al die verhalen samen, elk door een ‘veronderstelling’ in gang gezet, lezen als een stalenboek, waarin alle kleurschakeringen van die vage term zijn opgenomen. Veronderstellingen kunnen desillusies zijn, die we mettertijd nodgedwongen door het leven krijgen opgedrongen, zoals in 'Hond zonder naam' en 'De vrouw met de baard.'"
(Mke over Veronderstellingen van Annelies Verbeke in Humo nr 3763/42 – pag.130)
donderdag 15 november 2012
Een heel kleine eenheid
Mirjam van Hengel, poëzieredacteur van Uitgeverij Querido en dit jaar
zelf in de jury van de Grote Turing-wedstrijd voor poëzie heeft het in de Volkskrant even keurig voor ons opgeschreven. Vier tips met allemaal dingen waaraan een geslaagd gedicht moet voldoen… Hier komen ze, jaja. Tip 1: Wees precies! Tip 2: Speel! Tip 3: Vermijd clichés! Tip 4:Gebruik je gedicht niet als afvalbak van emoties! Een handvol tips die samen klinken als een helemondvol clichés. Waar je niks dan uitroeptekens achteraan wil zetten. ("Een gedicht is een heel kleine eenheid")!!!. Maar het mooie aan clichés (én aan Uitroeptekens) is & blijft natuurlijk wel dat ze allemaal en één voor één nog waar zijn ook. Al is het aller-, allermooiste, vrienden, nog wel dat een gedicht, een echt gedicht, zich van dit alles niks, maar dan ook niks hoeft aan te trekken.
Extern: de nationale Turing-gedichtenwedstrijd en voor vandaag: “Haast u, dichter!”. En succes!
Extern: de nationale Turing-gedichtenwedstrijd en voor vandaag: “Haast u, dichter!”. En succes!
zondag 11 november 2012
Vast of niet
Op "de Schaal van Digther" staat ondertussen mijn kleine bespreking van "Aan alles vast", de mooie derde dichtbundel van Reine de Pelseneer...
Voor wie het maar wil volgt - van wemel dronken - hierbij de link!
Extern:
Site Reine De Pelseneer
(of, nog beter) Bestel de bundel bij de Contrabas
Voor wie het maar wil volgt - van wemel dronken - hierbij de link!
Extern:
Site Reine De Pelseneer
(of, nog beter) Bestel de bundel bij de Contrabas
Abonneren op:
Posts (Atom)