Pascal Cornet in De Brug, Het huis van het vrije denken.

Pascal Cornet (l) in gesprek met Willy Devriese

In Brugge werd donderdag 21 november 2024 laatst “Vaderader” het vierde en misschien wel prangendste boek uit de autobiografische cyclus “Het leven als voorlopige oplossing” van Pascal Cornet voorgesteld.

Tal van vrienden en lezers van zijn werk volgden in De Brug, Het huis van het vrije denken, met veel aandacht en zeker ook met warme sympathie het interview dat Willy Devriese van Cornet afnam. Aanvankelijk was Sarah Desplenter als interviewster aangekondigd maar die had zich eerder wegens persoonlijke redenen laten vervangen. Wel had ze vooraf nog de muziek gekozen. Zo begon de avond tot de verrassing van Pascal zelf met een hele gouden ouwe die we kennen uit de vroege sixties en uit de tijd van onze ouders en andere jonge tieners van de Oostenrijkse crooner Freddy Quinn “Junge komm bald wieder”.
Bij nader inzien een evergreen die niet eens zo slecht gekozen was, gezien de pertinent-persoonlijke vader-zoon-inhoud die van Vaderader, het laatste boek van Pascal, zo’n indringend boek maakt.

Pascal Cornet (°Eisden, 1961) begon evenwel als inleiding op het gesprek met het lezen van een stukje uit de proloog van zijn eerste biografische roman ‘De elfde teen’ (Hs 7 in het boek). Het was een fragment dat verhelderend zou werken voor het hele vervolg van de avond. Het stukje proza kon bovendien gelden als een intentieverklaring voor het hele werk van de schrijver Pascal Cornet; zowel het literair werk via zijn blog als zijn proza dat de wereld bereikt via zijn autobiografische, of misschien beter uitgedrukt, zijn ‘autofictieve’ romans.

Drie fragmenten uit De Elfde teen, pag. 19-20:

 “De enige geschiedenis die wij hebben, wij kinderen van de babyboomgeneratie, is dat wij er geen hebben. Ons grootste avontuur is ons gebrek aan avontuur…” (…)

“Neen, ik heb geen persoonlijke geschiedenis die bol staat van historische relevantie, heroïek, paradigmatische exemplariteit. Ik ben geen ontdekkingssreiziger, geen promiscuë koorddanser, geen bijziende loodgieterskracht of handboogschutter.
Ik ben geen verzetsstrijder of oorlogscorrespondent wiens voornaam als titel wordt gebruikt voor een met reportages ingevuld tv-programma in prime time. Ik heb geen penicilline uitgevonden of een techniek om op grote afstand microchirugische operaties uit te voeren. Ik spring niet uit vliegtuigen, duik niet van kliffen, schamp mij niet aan koraalriffen.” (…)

Moet ik daarom zwijgen? Moet ik daarom de behoefte om mij uit te drukken onderdrukken? Ik dacht het niet. Evengoed kan ik de noodzaak voelen om te spreken, mij uit te spreken, te vertellen waar het mij om gaat, waar het mij om te doen is. Mijn leven is een leven, evengoed – ik doe een willekeurige greep in mijn boekenkast – als dat van het kind dat de Shoah heeft overleefd en nu op zoek gaat naar zijn roots, als dat van de geheim agent die een doorzopen gezant moet ophalen in een verre missiepost diep in de jungle, als dat van een boekhoudertje dat, deel uitmakend van een groepje vrienden, pijprokend en rondslenterend in de nabijhed van grote rivieren er niet in slaagt om het voornemen waar te maken om niet aan kleinburgerlijkheid ten onder te gaan. (…)

Na het lezen van deze fragmenten gingen vraagsteller en schrijver dieper in op de titel van de blog van Pascal – Het leven als voorlopige oplossing - die tevens de titel is van de autofictieve romancyclus. De cyclus telt inmiddels vier boeken maar er komt, zo verzekerde Pascal ons, zeker nog een vijfde boek.

Pascal Cornet schetste levendig het bijzondere moment waarop hij in 2004 (al twintig jaar geleden dus!) met zijn blog begon. “Het was een ogenblik waarop je door toe te treden tot de ‘blogosfeer’ en daardoor in het openbaar ging schrijven, plots besefte dat het op een wonderlijke manier mogelijk was om via het zich pas helemaal ontsluitende internet in contact te treden met gelijkgestemde zielen”. Zo goed als een eureka-moment dus. Met de titel ‘Het leven als voorlopige oplossing’ wilde Cornet vooral wijzen op de voorlopigheid van het leven en aangeven dat elk schrijven, en zelfs het leven, altijd wel een soort ‘work in progress’ moet blijven. Ook zegt de titel veel over de “voorlopige” manier waarop Cornet zelf tegen de wereld aankijkt: “Je kreeg in die vroege blogtijd echt het gevoel dat er geen muur meer tussen jou en de wereld stond”. Communicatie is en blijft bij het schrijven immers van levensbelang. Ook voor Pascal Cornet: “De dag dat ik zou beseffen dat ik door niemand meer gelezen word, stop ik met schrijven” zo zei hij nog. Ook suggereert de titel een soort verdunning waardoor de werkelijkheid en zeker de persoonlijke werkelijkheid bij manier van spreken ‘behapbaar’ wordt.

Voorts kwamen vooral ook nog de werking en het falen van het persoonlijke geheugen aan bod  en zeker ook de rol en de functie van het uitgebreid archief vol film- en boekenrecensies die de blogteksten spelen in het schrijvend leven van de auteur. Ook de werking van, of het ontbreken van, de orale en geschreven bronnen in zijn persoonlijke autofictieve geschiedschrijving werden onderstreept.

Willy Devriese kweet zich in de loop van de avond voorbeeldig van zijn taak en wist Pascal dingen te ontlokken die hij misschien zelf niet altijd op die manier had willen prijsgeven. Het werd uiteindelijk een erg boeiende avond die zelfs voor mensen die het werk van de onderschatte schrijver al (lang) kennen enkele keren een nuancerend licht wisten aan te brengen.

Het gedeelte dat over ‘Vaderader’, het boek dat in De Brug specifiek werd voorgesteld vertelde Pascal Cornet bijzonder revelerende dingen. Hij had lang getwijfeld of hij het boek nu al zou publiceren vanwege het feit dat heel veel mensen, weliswaar onder andere namen, nog in leven zijn. In Brugge en omstreken… Het boek bevat pijnlijke en prangend-persoonlijke passages die in de ‘coming of age-strijd’ van de auteur erg belangrijk zijn om het volledige autobiografische verhaal te vertellen. Zonder de fragmenten over verraad en misbruik zou de biografie hoogst onvolledig blijven en dat zou de waarachtigheid absoluut geen recht doen.

Het gesprek tussen Willy Devriese en Pascal Cornet eindigde met ook al een chanson dat niet willekeurig gekozen leek: Alain Bashung met het nummer ‘La nuit je mens’.

Zei iemand vooraf – duidelijk een gelijkgestemde sympathieke ziel uit Snellegem, fervent verzamelaar van alle delen van de prestigieuze Privé-Domein-reeks vanUitgeverij De Arbeiderspers aan een van die ronde tafeltjes in 'De Brug': “het is mijn diepe overtuiging dat Pascal Cornet als auteur zeker niet in de reeks zou misstaan”. Misschien grijpt de man, duidelijk een fervent Cornet-fan en lezer,  met die mening wel heel hoog.

Maar waarom het niet luidop zeggen: de decennialange imponerende gedrevenheid van Pascal Cornet maken hem op bijna onvermoeibare  Proustiaanse wijze tot een auteur die met zijn werk in geen enkel groot literair fonds zou misstaan. Onze betreurde overleden facebook- en blog-vriend Martin – HoochieKoochie-man –Pulaski schreef en wist het al in het jaar 2021:

Van mijn vriend en geestverwant Pascal Cornet, die ik jammer genoeg nog altijd niet in het echte leven heb ontmoet, las ik twee delen van zijn voortreffelijke en diepgravende autobiografie. Hij heeft ze in eigen beheer moeten uitgeven. Zijn er dan geen uitgevers meer die een originele stem herkennen?

En daar, ja daar heb ik geen enkel gebenedijd woord op af te dingen!

Pascal Cornet – Het leven als voorlopigeoplossing
2020 : De elfde teen
2021 : Populierendreef 29
2022 : Het Maaiveld
2024 : Vaderader

Meer info via de blog van Pascal Cornet 

of via het emailadres  pascal.cornet(@)pandora.be 

Zelf schreef ik eerder voor het VWS-Jaarboek 2022 "Jaarwerk MMXXII" al met 'De speeltuin van de schrijver' een uitvoerige bijdrage over de West-Vlaamse blogosfeer. Daarin had ik het ook uitgebreid over de rol daarin van Pascal Cornet.

De vier boeken - Het wordt stilaan een imposante, én imponerende reeks!

Pascal Cornet leest

Pascal Cornet leidt in

De mondvoorraad van de boeken, de grilligheid van het lezen

Enkele leesnotities bij 'Het lied van ooievaar en dromedaris' van Anjet Daanje

Op het leeslijstje (17)

 

Terwijl ondertussen allang bekend is dat Rob van Essen dit jaar voor de tweede keer (!) de Libris-prijs voor literatuur heeft gewonnen heb ik mij een aantal maanden geleden met aangroeiend leesenthousiasme tegoed gedaan aan het boek dat verleden jaar geheel en al terecht de Libris-prijs voor 2023 mocht ontvangen. Zo gaat dat met lezen. En de grilligheid ervan. Afhankelijk van de tijd en de mood waarin je bent ga je met de kleine zachte roskam door de wachtende mondvoorraad van de boeken. En wat je van al die mooie boeken die je eerder met liefde op het leeslijstje achterliet het eerst leest weet je niet altijd. Met romans gaat het er net iets anders dan toe dan met poëzie of pakweg beschouwend proza of biografieën.

In de voorbije maanden las ik dus in vrij korte maar wel dagelijkse happen en hapjes eindelijk ‘Het lied van ooievaar en dromedaris’, het bekroonde en veelgeprezen boek van Anjet Daanje. En jongens, wat een boek voor absolute fijnproevers is dit! Dit boek is meer dan een land, dit boek is een continent. In een vernuftig spel dat uitwaaiert over niet minder dan 655 pagina’s vertelt Daanje het verhaal van Eliza May Drayden, “fictieve” schrijfster en dichteres,  en haar zussen Millicent en Helen waarvoor maar al te duidelijk de zussen Brontë model hebben gestaan. Maar erg rechtlijnig neemt Daanje je niet bij de hand. In niet minder dan twaalf verhalen, geschreven in evenzovele verschillende stijlen en genres schetst ze mozaïeksgewijs het leven van Eliza May en haar zussen, en dat van haar vader, een aantal biografen en verzamelaars van haar werk in een tijdsverloop dat meer dan twee eeuwen omspant. 

Het is in het begin wat doorbijten maar wat een genade moet Anjet Daanje te beurt zijn gevallen toen ze Het lied van ooievaar en dromedaris tot een goed, zegmaar briljant einde kon en mocht brengen.
Het lied van ooievaar en dromedaris leest vanwege de vele verhalen in het Grote Verhaal niet altijd even vlot maar da’s absoluut geen reden om dit boek naast je neer te leggen. Heel knap werk is dit! En als leesavontuur zeer aan te bevelen. Voor mij nu al ‘hét boek van mijn persoonlijk leesjaar 2024’. Wie dit boek gelezen heeft weet dat … het leven nooit meer hetzelfde zal zijn. Wat denk je, voeg ik nu ook nog maar ‘s ‘Wuthering Heights’ dat mij tot voor kort vooral aan Kate Bush deed denken, toe aan mijn verzamelde leeslijstjes? Enkel en alleen omdat Anjet Daanje het leven van Emily Brontë als basis nam voor haar sublieme boek.

Fragment (en vanwege de vele aangestipte passages, toch nog wat willekeurig gekozen):

“Het is voor het eerst dat Ties iemand ontmoet die net als hij de weerbarstige schoonheid van een mechaniek ziet. Roelof is het helemaal met hem eens als Ties zegt dat het fantastisch is dat het hele uurwerk is gemaakt van raderen, assen, touw en twee keien, en dat je het niet met elektriciteit, gas of benzine hoeft te voeden. Niet voor niets, zo zegt Roelof, staat een uurwerk boven in een kerktoren, hoger dan het altaar, hoger dan de gebrandschilderde ramen, hoger dan het orgel. Alleen de windhaan gaat boven de klok, maar dat is dan ook een vogel, zegt hij, en hij lacht.”
(p. 581)

Anjet Daanje, Het lied van ooievaar en dromedaris, Passage, Groningen, 2022, 654 p.

Tegelijkertijd met de roman verscheen ook een dichtbundel: Dijende gronden, maar daarin gedichten van Emily Brontë, hun vertalingen en ook eigen gedichten van Anjet Daanje geïnspireerd op de gedichten van Emily Brontë.

Recensie op de Reactor
Website Anjet Daanje
Het lied van Ooievaar en Dromedaris op de site van Anjet Daanje

Anjet Daanje - FB Auteurspagina

Een magische plek op maandag

Een magische plek op maandag!

Gisteren stond Kat Riggins op het podium van Banana Peel BLUES&Jazz. Ze oogt freel en tenger en is niet erg groot, maar jongens, wat een stem! Dit is geen concert wat ik geef, nee nee dit is een party, zei ze bij de aanvang van haar optreden. En ja, door haar met zoveel kracht en timbre en persoonlijkheid vertolkt, en bewegend als een losgebroken hinde door het Ruiseleedse hinterland (gemixt met af een toe een 'blendje' Tina Turner), was The blues met haar hele hebben en houden en alles wat er maar bij hoort, gisteren met haar stem alweer zeer 'aan healing' toe! 

 

Zij er die regelmatig komen weten het natuurlijk al heel lang maar gisteren bleek nog maar eens waarom "de Banana Peel Blues en Jazz-club" in Ruiselede zo'n magische plek blijft op maandag! 

 

 

Meer concerten op maandag en méér Banana Peel vind je op de thuissite:

https://www.bananapeel.be/

Meer Kat Riggins op haar site:

https://katriggins.com/

 

Facebook-bericht 30/1/2024