Winter trotseren - RIP Bernard Dewulf

Het is een bericht dat ons heeft neergesmakt... Zoveel, zoveel mensen, zoals ook Jan Stevens (in het interview uit september 2014 hieronder), staan sinds gisteren en ook vandaag nog, op de vooravond van deze pandemische Kerst, stil bij de plotse en zéér onwelkome dood van dichter en haarfijn schilderend schrijver Bernard Dewulf.

Het zegt veel over hoe geliefd en hoeveel en vaak Dewulf gelezen werd.
Heel veel sterkte aan familie, vrienden, lezers, connaisseurs en fijnproevers van zijn werk!
RIP Bernard, we zullen je blijven gedenken door je... te blijven lezen. Meer nog: we zullen "als oude breisters winter trotseren in jou"!

Interview van Jan Stevens met Bernard Dewulf   
Vrt-bericht over het overlijden van Bernard Dewulf 
Bericht in De Standaard

 

 

 

 

 

 

I.M. Marleen & Jean De Crée

Zoals zoveel poëtische vrienden en bekenden vernam ik gisterenavond laat via een Facebook-bericht met ontzetting het overlijden van Marleen en Jean De Crée. Verslagenheid is mijn en ons deel. Ik kende Marleen (én vooral haar poëzie) al sinds het gezegende jaar 1976. Toen kreeg ze in Deurle de Prijs van de Vlaamse Poëziedagen voor haar mooie bundel ‘In Between’. Ik mocht als jonge beginnende dichterlijke snaak met haar mee op de foto omdat ik mij toen zelf de fortuinlijke winnaar van de debutanten- zijnde de bekende Basiel de Craene-prijs mocht noemen. Vanaf toen ben ik haar poëzie gaan lezen en ben ik die blijven lezen. Een schitterende dichteres gaat aan ons voorbij.

Op bijgaande foto leidt Marleen op zondag 4/3/2018 in Galerie Pinsart in Brugge een tentoonstelling in met werk van Goedele Peeters met wiens werk Marleen veel affiniteit had. Ik sprak er toen nog uitgebreid met Jean. Het blijft een warme herinnering. Eén van de vele. Ik hoop dat Jean en Marleen nu samen de rust mogen kennen die hen voor altijd samen zal binden. Absoluut zeker is dat de gedichten van Marleen nog lang na haar zullen nazinderen. Heel veel sterkte aan familie, vrienden, bekenden en lezers van haar poëzie.

"R.I.P. Marleen & Jean"

Marleen De Crée op zo 4/3/2018 - Galerie Pinsart Brugge

Nummer 143

Het overlijden van Bjorg Lambrecht blijft er diep inhakken. Gisteren gingen supporters en vrienden hem al massaal een laatste groet brengen in Knesselare. Ook vandaag kan dat nog even. Dinsdag 13/8/2019 wordt dan weer een erg emotionele dag. Om 11 uur vindt in zijn rouwende geboortedorp dat momenteel vol RIP-troetelbeertjes hangt en staat, de begrafenis plaats. Op woensdag volgt er nog een intens herinneringsmoment tijdens de doordocht van de derde rit van de BinckBank-Tour. Want ja, het zal wennen worden zonder Bjorg, maar ook na zijn dood gaat het leven gewoon door. Zelf schreef ik gisteren in het rouwregister van KOERS, het museum van de wielersport in Roeselare, onderstaande herinneringstekst die ik op FB ook nog 's als afzonderlijke notitie heb gepubliceerd.


#bjorglambrecht #RIPBjorgLambrecht #Koers #writeforBjorg


Nummer 143


I.M. Bjorg Lambrecht


Hier staan we dan, Bjorg. Zoekend naar woorden
van troost. Naar een gedicht misschien dat poogt
en tracht en hijgt en zoekt naar een verklaring,
een uitleg voor het waarom van een dood die
geen enkele goeie reden heeft om waar te zijn.

Een ordinaire weg in een land dat Polen heet
op een striemende blauwe maandag in augustus.
Het bericht dat ons met verstomming slaat.
Waarom het lot zijn oog liet vallen op jou
die enkel puurheid was op een fiets, niemand
die het weet. Niet te geloven, niet te harden is het.

Voor altijd zal 143 jouw nummer zijn. Net als Jempie
forever 22. We tekenen, schrijven onze naam in
een register dat vol rouwende mensen staat.

We klappen met jou tegen een koud obstakel aan,
vallen met jou stil. Het ga je goed Bjorg, wie je was
en wat je beloofde blijft ons voor altijd bij.


Paul Rigolle

Afscheid van Marcus Cumberlege

Gisteren, zaterdag 5 januari 2019, namen we tijdens een serene dienst vol mooie getuigenissen afscheid van dichter-bij-én-voor-het-leven Marcus Cumberlege

Afscheid van Marcus

(23/12/1948 - 30/12/2018). Altijd al een buitenbeentje onder de Brugse dichters, want Engelstalig en inwijkeling, was Marcus als dichter een ware man van de straat. Het geluid van de straat, het volle geluid van Brugge ook, bleef, sinds hij er in het jaar 1972 zijn vrouw Maria ontmoette en er voorgoed kwam wonen, doorklinken in zijn werk. Ook zijn verbondenheid met het Shin-boeddhisme was een voorname inspiratiebron voor zijn poëzie. Zijn talent was het talent om het poëtische in zijn heel directe nabije omgeving te zoeken. En te vinden. Marcus Cumberlege mocht dan wel door de jaren heen zo goed als verknocht geraakt zijn aan Brugge, gisteren was de voertaal van de plechtigheid internationaal. Zoals dat voor een meertalig dichter hoort te zijn. Italiaans, Frans, Engels en Nederlands wisselden elkaar af. Het typeert het grensoverschrijdende karakter van de zachte en innemende figuur die Marcus bij leven was. Brugge mist sinds een aantal dagen een dichter die haar lief was. Zijn nederig dichterschap was niet minder dan een statement. "I am a poet" stond er al die jaren als intro op zijn Facebook-bladzijde.  Herman Leenders, net als Marcus, een voormalig Brugs stadsdichter schreef en las als afscheid met "Dear Marcus" een bijzonder treffend in-memoriam-gedicht.

(Bericht ook gepubliceerd op 'de Schaal van Digther')

Extern:
Site over leven en werk Marcus Cumberlege

Het ga je goed, Jacky...

Sprakeloosheid lag niet in jouw aard... Om meningen zat je niet verveeld. Wie je was - verrekte gelijkhebber, gulle grage gulzige man met dwarse impulsen - halen we ons moeiteloos voor de geest.

Levendig. Bruisend. Vol branie... Nee, teruggrijpen naar die honderd, naar die duizend momenten die je met de mensen, die je met ons deelde, doen we niet vandaag. Nog niet. We maken iets verpletterends dat op stilte lijkt; houden graag in ere wat jij liet gebeuren, het vele dat ons dank zij jou mocht overkomen. Wat je met ons deelde toen de tijdlijn nog moest worden uitgevonden. De vele zomers (ook die van 1976!) waarin de bakken met de geraniums nog ongeschonden voor de ramen konden blijven staan. De jaren van de Harlekijn. Optredens in de Movy en Overal en op Alle Plaatsen... Dubliners, Pogues, Rory Gallagher, Ferre... Gedichten lezend later in de Foyer, kijkend op warme dagen naar zovele Vuelta's en Tour de France's... Nu, Jacky, deel ik, na het vernemen van het bericht dat je er niet meer bent, een profielfoto die een ander van jou mocht nemen…

Het ga je goed daarboven, Jacky, of waar je je nu ergens hebt teruggetrokken, verscholen in de concertzalen van de tijd, daarboven of daarbeneden of waar dan ook in dat vreemde "Oord van Oude Harlekijnen"... Dat je mag rusten nu, Jacky Vanmaele...

Veel sterkte aan familie, vrienden en iedereen die jou - dankbaar als alleen een mens kan zijn - op één of andere manier mocht kennen!

Mei 1976 - Vijfjarig bestaan Harlekijn