Op de poëtische Facebook-pagina "Woordentij" staat sinds gisteren mijn gedicht 'Rustoord'. Met dank voor de goeie zorgen van onder meer Tom Veys. Rustoord is een (nogal schrijnend) vadergedicht dat deel uitmaakt van een cyclus 'dagboekgedichten', onder de titel 'Het heimwee van de bladen naar het boek'. De cyclus is opgenomen in een afgerond typoscript dat voorlopig de werktitel 'Een jaagpad in de regen' heeft meegekregen.
#vadergedicht #nieuwegedichten #eenjaagpadinderegen #woordentij
Brief aan Baudelaire
Ha
Baudelaire, kan ik jou, kan ik jou nog schrijven
anderhalve eeuw, een land en een landschap later
nu het
duister opnieuw deemstert doorheen
de dagen en verderop in het Oosten een man
halsstarrig
bommen gooit op uitgestorven steden.
Wie of wat zou je zijn indien je terug kon keren?
een rapper, een rekkenvuller die vol gramschap
de dingen schikt of ergens tussenin een dichter
die zich inzet voor het klimaat. Ik kan er enkel maar
naar talen, Baudelaire, net zo verstrikt als ik ben
in de halsstrik van de taal. En graag, wat graag
herdenk ik in jou, in mij, anno nu, de dag dat
Menno duizend dromen stierf, de dag dat Pernath
van rechts naar links het boek van de waarheid droeg,
het als niet een hebbend over de onmacht
een mens te zijn. En kijk, nu al zijn ze er allemaal,
de leden van de familie Slagschaduw, levend en wel,
en vegeterend in de donkere kamers van ons hoofd.
© Paul Rigolle
Uit het typoscript in wording 'Een jaagpad in de regen' (Gedichten 2014-2023) (dat nu wel stilaan aan afronding toe is). De definitieve titel wordt evenwel 'Het Omber en het Oker' dat wordt voorgesteld op zondag 23 maart 2025 in de Brugse Snuffel.
Dit gedicht werd eerder opgenomen in de bloemlezing 'Vertalersweelde', Baudelaire vertaald door Mereie de Jong, samenstelling Kees Godefrooij. Met een voorwoord van Alain Delmotte. (Stichting Spleen, 2022).
 |
| "Brief aan Baudelaire" in 'Vertalersweelde' |
https://digther.blogspot.com/2023/12/brief-aan-baudelaire-paul-rigolle.html
Respijt
Veel rest er het slome, vermoeide lichaam niet.
Op dagen als vandaag legt het zich met zorg
en zonder aarzelen onder jouw handen
en het gestreel van hun vingertoppen neer.
Dit is een dag die niet veel van het leven vraagt.
Weinig om het lijf en tot zachtheid voorbestemd
haal ik adem in een huis dat ons tot schuilplaats dient.
Buiten trekken vrachtboten lijnen in het kanaal.
Af en toe lijkt het alsof je een misthoorn hoort.
Een thuiskomst zonder huis, een bed zonder dons
of lakens, het lieve leven verscheurt ons bij elkaar.
Respijt, dat pas, is een woord waarvan ik hou.
© Paul Rigolle
Uit het typoscript in wording 'Een jaagpad in de regen' (Gedichten 2014-2023) (dat nu wel stilaan aan afronding toe is).
Facebook-link
De Schaal van Digther-link
 |
| Paul Rigolle - Ingelmunster - De brug over het Kanaal Leie-Roeselare (25/6/2023) |
