Wat beklijft is niet altijd wat je had verwacht

Dag 7/10-"Art for lovers in 10 days"

Zoveel dingen die je ooit ‘s zag, blijven sluimerend op de achtergrond, op het innerlijke behang van het netvlies hangen. Wie bladert in de mappen van zijn verzamelde beelden en impressies weet dat hij af en toe ook ’s iets volkomen lukraaks zal toelaten. Iets overweldigends dat vergeten leek maar plotseling zonder echte reden of aanleiding weer verrassend helder en scherp naar voor springt. Uit het geheugen vandaan! Zomaar. Abrupt. Om te blijven! "Wat beklijft is niet altijd wat je had verwacht". En zo hoort het ook. Zo mag het zijn!

Dit beeld is een foto die ik nam op de Arsenale op de biënnale van Venetië van 2015. In het Japanse paviljoen zette Chiharu Shiota (Osaka, 1972) met de installatie The KEY in the HAND een wereld neer die schipbreuk lijdt. Een werk als een sluitstuk. Of zeg ik beter: als een ‘sleutelstuk’.

Foto P.R. : Di 2/6/2015 – Arsenale, Venetië

“Day 7/10. Art for art lovers in 10 days. Please post 10 of your favourite masterpieces of visual arts (paintings, drawings, prints, sculptures, photographs, ...) that are of great significance to you. No names, no titles, but all comments are welcome. I was nominated by Martin Pulaski and now ask Lorna Baert to continue the art game if she likes to play it too.” (Facebook-challenge)

Niets is gesloten hoewel ik er naar verlang

Dag 6/10-"Art for lovers in 10 days"

Kruisafname van Godfried Vervisch

Kruisafname… Voor dag 6 van mijn "Art for lovers in 10 days"-challenge koos ik voor "Kruisafname" een werk van Godfried Vervisch.

Kunst zal niet vrijblijvend zijn! Godfried Vervisch (Ieper, 4 februari 1930 - 15 mei 2014) was een kunstenaar die bij momenten niets of niemand ontzag. In geen geval zichzelf...

©Foto P.R.: Retrospectieve Vervisch - Kasteel Rumbeke 27/11/2010 t.e.m. 9/1/2011.

(…)
Gezicht dat zinkt en slinkt. Val maar samen.
Val maar dicht. Denk maar : Ik denk;
ik dacht de ring gesloten. Maar niets
is gesloten hoewel ik er naar verlang.

(Uit “Zelfportret”, Van het hart een steen, Paul Rigolle)

“Day 6/10. Art for art lovers in 10 days. Please post 10 of your favourite masterpieces of visual arts (paintings, drawings, prints, sculptures, photographs, ...) that are of great significance to you. No names, no titles, but all comments are welcome. I was nominated by Martin Pulaski and now ask Nyella Blanche Walters to continue the art game if she likes to play it too.”

Het knerpen van het krijt

Dag 5/10-"Art for lovers in 10 days"

Kalebas

 
(Bij ‘Waterdrager’ een beeld van Philip Aguirre y Otegui)


Wat je hoort en ziet! Iemand die
naar iets grijpt voor ie vertrekken moet.
De kalebas over de rug gegooid, holte,
iets wat inhoud geeft. Water dat zich
naar de omtrek van flessen plooit.

Wat je hoort en ziet! De roep van
de man in bijenwas. Gereuzel van zand.
Beton dat ons op doet stijven.
En niet te vergeten, niet te vergeten:

het knerpen van het krijt
in de machines van de wereld.


© Paul Rigolle


Dit gedicht werd recent ook opgenomen in de bloemlezing
("Vers Roeselare") n.a.v. de eerste editie van het gelijknamige poëziefestival.
Een uitgave van Uitgeverij Bibliodroom.

Bij de editie 2013 van de Turing Gedichtenwedstrijd bereikte het gedicht de top 100 van de Turing-Nationale Gedichtenwedstrijd, editie 2013. Gepubliceerd in de bloemlezing “Daar begint de poëzie”- De 100 beste gedichten uit de Turing Gedichtenwedstrijd 2013. Uitgeverij Van Gennep.

“Day 5/10. Art for art lovers in 10 days. Please post 10 of your favourite masterpieces of visual arts (paintings, drawings, prints, sculptures, photographs, ...) that are of great significance to you. No names, no titles, but all comments are welcome. I was nominated by Martin Pulaski and now ask Miel Vanstreels to continue the art game if he likes to play it too.”

Want niet één is ons gevoel

Dag 4/10-"Art for lovers in 10 days"

Een "Arcadim in Arcadië"- notitie bij het ruimtelijk werk van Wouter Pype

Wouter Pype - in Kunstkamers De Queeste ©foto: Paul Rigolle 

Het gevoel… Ik heb het gevoel, zegt iemand, en daar stokt het al. Misschien bij gebrek aan woorden, misschien om de gêne die ons plotseling overvalt nog voor we uitgesproken zijn. Maar zelfs al scharrelen we alles samen en gaan we verder, we spreken ons niet uit. Eerder houden we ons in.

Zo hoor ik het. Zo zegt men dat, meer dan honderd keren op een dag: Ik heb het gevoel dat. Of het gevoel zus. Of mij lijkt het eerder zo. Terwijl, wat jij, het toch ook anders is…

Wat is het wat men bedoelt. Heeft men wel echt een gevoel als men zegt dat men het heeft. En kan het één uit de duizend zijn. Want niet één is ons gevoel. Het bestaat uit meer. Uit veel meer bestaat het. Het versplintert en het komt opnieuw bij elkaar. Op één en hetzelfde ogenblik komt het opnieuw bij elkaar.

Iemand zou ‘ns een spartelende poging moeten doen. Amechtig. Telkens weer iemand zegt “ik heb het gevoel dat” daarvan een foto te nemen! Het vastleggen van sporen op een gezicht. Het afdrukken van de dingen die wij gevoelens noemen en wat wij er ieder afzonderlijk onder verstaan. Iemand zou dat ‘ns moeten doen. Het vastleggen voor het weer verdwijnt. Teder tentakel, gevoelige plaat. De kaart van de wereld getekend door de uiterst vage contouren van alleen maar het gevoel.

Niet één is het gevoel. En daarom kan het gebeuren dat men dagenlang rond kan lopen met het gevoel dat alles een loopje neemt. Dat de feiten een loopje nemen met. Aan de haal gaan. Met jou. Met iedereen. En dat jij ergens in de niets ontziende stoet achterop loopt te hinken hoewel men jou ontziet en er nooit iemand te vinden is die bereid is om voluit en hardop “mankepoot” naar jou te roepen.

Het gevoel te hebben niet vooruit te gaan. Ken je dat? Het is de stilte voor de stormen van april. Het is het geluid van de aarde, de schitterend opengehaalde aarde van april. Het is de voorbode van wat nog moet komen. Het is de glimlach om het onbestemd gevoel dat zich aandient en waarover niettemin niemand spreken kan.

Soms is het goed om te vergeten hoe hard dit leven gaat terwijl we het gevoel hebben niet eens in staat te zijn de hand te kennen waaraan we lopen.

© tekst en foto: Paul Rigolle - "Want niet één is ons gevoel" - Vrijdag 14 april 2006

De foto werd genomen tijdens een tentoonstelling in het jaar 2005 in Kunstkamers de Queeste

“Day 4/10. Art for art lovers in 10 days. Please post 10 of your favourite masterpieces of visual arts (paintings, drawings, prints, sculptures, photographs, ...) that are of great significance to you. No names, no titles, but all comments are welcome. I was nominated by Martin Pulaski and now ask Hugo Verstraeten to continue the art game if he likes to play it too.”

Het is maar wat het is en ik ben maar wie ik ben

Dag 3/10-"Art for lovers in 10 days"

Voor Dag 3 van mijn "Art for lovers in 10 days" koos ik voor "Boot", een in deze tijden blijvend actueel werk van Gilbert Degryse (1946-2017).

"Het is maar wat het is en ik ben maar wie ik ben"

Van sommige kunstenaars, of zeggen we beter, van sommige mensen, mannen en vrouwen, die zich zowat hun hele leven passioneel laten leiden door de wankele wegen van hun eigen creativiteit zegt men, nogal vlug én altijd zeer achteraf, dat ze als artiest ‘erg verdienstelijk’ waren. Dat ze werk maakten en afleverden dat zéér gezien mocht zijn… Het zijn het soort mensen, de mannen en de vrouwen, die zelden een definitieve plaats verkrijgen in “de Galerijen van De Grote Wereld van de Kunst” waarin, dat weten we, maar al te vaak nog een pak andere normen gelden dan die van de passie van de artiest zelf. De Grote Kunstwereld heeft immers maar zelden een boodschap aan zij die het “net niet” haalden… Aan hen die net tussen de mazen van de (w)aandacht wisten te glippen en de Eeuwigheid aan hun naam voorbij zagen gaan. Het zij zo, en het is niet één van de dingen om écht wakker van te liggen in dit leven.

Dit is een fragment van "Allo met Gilbert", een blogbericht van zondag 20 mei 2018 dat je hier kunt nalezen.

“Day 3/10. Art for art lovers in 10 days. Please post 10 of your favourite masterpieces of visual arts (paintings, drawings, prints, sculptures, photographs, ...) that are of great significance to you. No names, no titles, but all comments are welcome. I was nominated by Martin Pulaski en now ask Jean-Marie Herman to continue the art game if he likes to play it too.”

Een groot werk dat ontzettend stil staat

Dag 2/10-"Art for lovers in 10 days"

Wiel's - 'Het afwezige museum' - Mark Manders - 28/6/2017

Graag verwijs ik voor deze keuze in mijn "Art for lovers in 10 days"-challenge naar een van mijn vroegere Arcadim-in-Arcadië-blogberichten. Uit Januari 2009 alweer:

.../...
dinsdag, januari 27, 2009

Streven, het ultieme

Zelden heb ik het ultieme streven van een kunstenaar mooier verwoord gezien dan bij Mark Manders zoals het laatst door Jan Braet werd opgetekend in Knack:

“Ik wil een groot werk maken dat ontzettend stil staat. Daar werk ik natuurlijk al heel veel jaren aan. Het wordt gewoon één groot stilstaand moment, een gebouw dat zojuist verlaten is. Die dubbelmomenten zijn misschien ontstaan uit jaloersheid op cinema. Ik probeer in dat stilstaande moment meer tijd te krijgen. Door die dubbelmomenten of die splits, het verschuiven van de figuren ten opzichte van elkaar, komt er ook een extra moment in het beeld.”

Mark Manders in een interview met Jan Braet – Knack 21/1/2009

Nog tot 22 februari 2009 is de solotentoonstelling “The Absence of Mark Manders” nu ook te zien in het Smak nadat ze eerder al Hannover, Bergen en Zürich heeft aangedaan.

Labels: Expo - gepost door Paul Rigolle @ 06:27
.../...
Bovenstaande foto nam ik dan weer in Wiels tijdens de tentoonstelling "Het afwezige museum" op 28/6/2017.

“Day 2/10. Art for art lovers in 10 days. Please post 10 of your favourite masterpieces of visual arts (paintings, drawings, prints, sculptures, photographs, ...) that are of great significance to you. No names, no titles, but all comments are welcome. I was nominated by Martin Pulaski en now ask Bea Venken to continue the art game if she likes to play it too.”


Extern:
WIELS, Centrum voor Hedendaagse Kunst, Van Volxemlaan 354, 1190 Brussel
Wiels: Het afwezige museum

Een esthetische jaap van jewelste

Dag 1/10-“Art for lovers in 10 days”

Isidoor Goddeeris - Brighton revisited

Er zijn dezer dagen blijkbaar weer heel wat Uitdagingen en Challenges allerhande losgebroken in de galerijen van het “Feesboek" en "Feestboek” dat Facebook heet. Terwijl ik op de achtergrond nog steeds werk maak van mijn “Tien-boeken-van-invloed-challenge” die ik van Digther-vriend Alain Delmotte kreeg toegeschoven bedenkt een andere heer van stand, nl Martin Pulaski, mij met een “Art for lovers in 10 days”-uitdaging. Da’s eerder een makkie want er worden bij de selectie geen namen of titels verwacht. Noch persoonlijke bedenkingen. Wél zijn alle commentaren welkom.

De voorwaarde die Martin Pulaski zichzelf heeft opgelegd, dat het nl. werken moeten zijn die hij ooit zelf met eigen ogen heeft gezien, leg ik mezelf ook graag op. Meer: ik zal van de komende dagen gebruik maken om een aantal plastische dingen naar voor te schuiven die ofwel in mijn bezit zijn of die bij mij een vonk van inspiratie weten los te maken. Ik val daarbij niet terug op de voordehand-liggende werken die mij ooit een esthetische jaap vanjewelste bezorgden, zoals die van pakweg Francis Bacon, Nicolas Poussin, Francisco de Zurbaran, Titiaan of Michaël Borremans maar hou het voor deze gelegenheid bij voorkeur graag “kleiner”. En bij artiesten uit mijn omgeving die mij gedurende al die jaren dierbaar geworden zijn.

Ik begin vandaag met een werk van Isidoor Goddeeris van wie uitgerekend eergisteren in Galerie Gevaert in Zwevezele een fantastisch boek werd voorgesteld dat een schitterend beeld geeft van de artistieke queeste die deze Roeselaarse rasartiest in de 65 jaar van zijn bestaan heeft afgelegd… Een boek, én een creatief leven om te liefkozen! Voorts zal ik mij per dag beperken tot het nomineren van één Facebook-vriend die geheel en al vrijblijvend en zonder enige verplichting zelf dit estafettestokje al dan niet mag opnemen en doorgeven. Vandaag is dat Danny Lefever.

“Day 1/10. Art for art lovers in 10 days. Please post 10 of your favourite masterpieces of visual arts (paintings, drawings, prints, sculptures, photographs, ...) that are of great significance to you. No names, no titles, but all comments are welcome. I was nominated by Martin Pulaski en now ask Danny Lefever to continue the art game if the like to play it too.”

Extern:
Isidoor Goddeeris - Ingebeeld - Galerie Gevaert - Expo: 30/11/2018 - 23/12/2018

Bovenstaand werk van Isidoor Goddeeris "Brighton Revisited" was de basis voor het coverontwerp van mijn recentste dichtbundel "Tot het bestaat". Foto: © Maaike Bearelle

Ode aan de vrije geest - VWS-prijs voor Kristien Dieltiens

Zondag laatst werd in 'Het Beernem van al onze plaatsen', Jaarwerk MMXVIII het vierde jaarboek van de VWS voorgesteld. In een gemoedelijke en af en toe ontroerende voorstelling werd de publicatie van het nieuwe jaarboek ook dit jaar weer gekoppeld aan de uitreiking van de VWS-prijs. Deze prijs bekroont een literator uit de Provincie West-Vlaanderen of een schrijver die er zijn roots heeft. De prijs kan zowel een erkenning zijn voor het gehele werk van een auteur of voor een aantal werken. Dit jaar ging de eer naar de Beernemse auteur Kristien Dieltiens. En terecht! De weg die auteur en plastisch kunstenaar Dieltiens intussen heeft afgelegd oogt ronduit imposant.

Jet Marchau die in "Ode aan de vrije geest", haar bijdrage aan het jaarboek, op een

Jet Marchau

Kurt Van Eeghem

intense manier ingaat op het werk van de auteur lichtte ook zondag de positie van Dieltiens in het Vlaamse literaire landschap even toe en praatte de voormiddag aan elkaar.  Schepen van cultuur Gijs Degrande (NVA) bracht in zijn welkomstwoord een beeld van zijn gemeente door de jaren heen. Hij stond, vertrekkend vanuit de Vlaamse ontvoogdingsstrijd, stil bij de figuren van de Oedelemse schrijvers Norbert Edgard Fonteyne en Marcel Matthijs, om ten slotte de laureaat en dorpsgenote Kristien Dieltiens te bedanken voor haar literaire prestaties. Als lezer en boekenworm vertelde hij het publiek dat hij zich dankzij haar werk vaak weer een achtjarige ridder voelt. Zijn speech kan hier via dit open Facebook-bericht nagelezen worden.
Daarop verduidelijkte Koen d'Haene de werking van de VWS ("Vereniging van West-Vlaamse schrijvers) en nam meteen ook een fikse duik in "Jaarwerk MMXVIII", het nieuwe en alweer vierde jaarboek van de vereniging. Het boek bevat bijdragen over ondermeer Maud Vanhauwaert, Kristien Dieltiens, Fernand Bonneure, Marcel Matthijs, T(h)omas Blondeau, Colard Mansion en Rita Ghesquière.

Voor Kurt Van Eeghem die voor het jaarboek een mooie gastbijdrage over zijn jeugd in Heist-aan-zee leverde, waren de welkomstwoorden van Gijs Degrande het vertrekpunt om op zijn beurt een aantal badinerende gedachten op te hangen aan de culturele en sociale toestand in het Vlaanderen van vandaag. Hij raakte meer dan eens een gevoelige snaar. De zelfvoldaanheid en het dédain waarmee de rijke Vlaming ("met SUV op de oprit") tegenwoordig zijn geschiedenis en de armoede van de vroege jaren 1900 vergeet, noemde hij een typisch "nouveau-riche-attitude". Ook het feit dat de Vlaming tegenwoordig moeiteloos voorbijgaat aan het feit dat wij in oorsprong - zoals het geval in de Groote Oorlog toen wij maar wat graag in Nederland werden opgevangen - allen vluchtelingen zijn, werd door hem badinerend en niet zonder ironie over de hekel gehaald.

Jooris Van Hulle, Renaat Ramon
en Kristien Dieltiens

Een bevlogen en geheel en al geïmproviseerde toespraak was het, zoals alleen Kurt Van Eeghem die kan houden. Ook hij heeft een lange weg afgelegd sinds hij als tengere jongen met een mandje vol papieren bloemen over het strand van Heist-aan-zee liep. Na de uitreiking van de VWS-prijs, alweer een heel mooi abstract marmertje van de hand van Renaat Ramon en het zeer persoonlijke dankwoord van Kristien Dieltiens volgde nog een ontroerend moment toen de auteur 'Spelende kinderen' (een beeld uit de Spaanse burgeroorlog), een schilderij van haar,  mocht uitreiken aan de winnaar van de actie 'Maithili en het onderzoek naar DIPG', een zeer zeldzame vorm van hersenstamkanker die voorkomt bij kinderen. 
Tot slot bood het gemeentebestuur van Beernem-Oedelem de aanwezigen in de fonkelnieuwe Beernemse Bib een gezellige receptie aan.

Tijdens de voorstelling van het jaarboek en de prijsuitreiking zorgde Focus-Wtv voor beelden die hieronder bekeken kunnen worden. Waarvoor dank.



"JAARWERK MMXVIII" is een uitgave van Scriptomanen en kan aldaar of op het secretariaaat van de VWS worden verkregen!
De volledige inhoudstafel kan via deze Schaal van Digther-link worden nagekeken.

Zoals eerder gemeld schreef ik zelf voor Jaarwerk MMXVIII met “Wat rest er van de Ruitentikker” een uitvoerige bijdrage over het literaire werk van Oedelemnaar Marcel Matthijs (1899-1964) en wat daar op vandaag nog van mag resten. Het was aangenaam om een paar keer in Oedelem rond te struinen. Ook sprak ik ondermeer met de achterneven van Marcel Matthijs, Edelhart en Koenraad, en grasduinde, zoveel jaren na datum, in het Antwerpse Letterenhuis in leven en werk van de vanwege zijn oorlogssympathieën niet onomstreden Oedelemse auteur.

De wereld een vouwzetel die zalig zit!

Literaire Living-Editie 2018, het verslag.

Zaterdag laatst hebben we in Ardooie in het Theater De Schaduw opnieuw een excellente editie van

"Literaire Living" meegemaakt. Mogen meemaken! Tsead Bruinja, de Friese en even klankrijke nazaat van Tsjêbbe Hettinga, beet de spits af. Hij deed dat afwisselend in het Fries en in het Nederlands. Het Fries klinkt zowaar een beetje als het West-Vlaams, zei dichter en geestelijke vader van "de Living" Reinout Verbeke in zijn inleiding. En ja hoor voor de gelegenheid ruilde Tsead een konijnenren in een van zijn gedichten meteen in voor het West-Vlaamse "keunekot". (konijnenhok). Als je't ons vraagt na zijn mooie lezing: straf dichter, die Tsead Bruinja!

Na hem kwam Christophe Vekeman, nog steeds één van dé woelwaters van de Vlaamse literatuur. Hij was in Ardooie

alweer zijn bovenstebeste eigenste zelf. Zoals we hem al jaren leerden kennen: Rozengooier, kapitein, teksttornado... Vekeman zorgde wel bij sommige aanwezigen, zoals ook deze jongen er een was, voor een lichte vloek in de Wezekapel toen ie in de hiërarchie van de Kunsten de roman helemaal bovenaan plaatste. Nog boven de poëzie! En boven de muziek en het plastische... Ach, ook een Man van het Woord heeft volmondig recht op minstens één dwaling per dag. Of per nacht. Zeker als ie Christophe Vekeman heet!

Na Christophe Vekeman werd de poëzieprijs "Dichter uit de Schaduw" uitgereikt. Die bij elke editie gepaard gaat met deze poëtische hoogmis. Twee van de vier laureaten waren aanwezig. Hein Van der Schoot die helemaal vanuit het Noorden was gekomen werd tweede. Bert Deben (uit te spreken als 'deeben') was de laureaat. Beiden lazen een aantal van hun geprimeerde gedichten. Een aantal van die gedichten (o.a. "Na het vrijen steek ik een gedicht op" van Bert Deben) kenden we al omdat ze al eerder waren gepubliceerd maar eerdere publicatie was vooraf in het reglement ook niet als bezwaar aangestipt. De jury bestond net als vorig jaar uit Reinout Verbeke, Rino Feys, Benedikte Crombez, Liselotte Vercaigne, Paul Rigolle en Edward Hoornaert.

Na de pauze kwam Carmien Michels de Wezekapel zowat - Klop Klop Knip Knip - in lichterlaaie zetten.

Tot onze scha en schande, moeten we toegeven, dat dit het eerste optreden was dat we van haar zagen. En wat voor een! Spontaan én geëngageerd! Intens en vibrerend! Poëzie van en voor de hele wereld! We kunnen het statement van Stefan Hertmans alleen maar bijtreden waar ie ergens over deze dichter schreef: "Een vrouwelijke Johnny Cash, krachtig, diep persoonlijk en met een politiek engagement dat je niet vaak hoort." 

Het poëtisch slotakkoord was weggelegd voor de taal-rijke en bruisende dichter die Mark van Tongele is. Het werden een héle reeks slotakkoorden! Ooit gold van Tongele als een geheimtip voor de Nederlandstalige poëzie. Die tijd is met de ruime publicatie van zijn veelvuldig en meerstemmig oeuvre allang voorbij. Ook zijn laatste bundel 'De loeiende tier' werd verleden jaar met warmte én veel égards ontvangen. Helemaal terecht. "De wereld een vouwzetel die zalig zit", staat er in een van zijn teksten. Van Tongele las op deze editie van Literaire Living, zoekend en scharrelend tussen zijn vele gedichten, met overtuiging en kracht. Poëzie met uitroeptekens die tekeer gaat als een storm voor de kust van Oostende! Jaja... Het plaatje klopt volledig.

Oostende is ook de plaats waar van Tongele regelmatig resideert. Maar ook Bretagne trekt aan hem. Zijn reizen en verblijf aldaar , zo vertrouwde hij ons achteraf toe, vormt de materie voor een nieuw poëtisch proza-boek dat op komst zou moeten zijn. Na het hele mooie "Op hoop van zonnezegen" uit 2010 is dit alvast alweer iets om als van Tongele-adept en lezer zéér naar uit te kijken.

De Indie-dreampopband Portland zette in afgeslankte versie, tussen de lezingen door, de Wezekapel in een Hemelse rode gloed. Portland bestond voor de gelegenheid uit Jente Pironet (stem en gitaar) en Sarah Pepels (stem entoetsen).  Een band waarvan we in geen geval al het laatste hebben gehoord. 


De avond werd keurig in goeie banen geleid door dichter mét nevenwerking Reinout Verbeke en Benedikte Crombez die om beurten de inleiding van de dichters en achteraf de interviews in "de livingzetel" voor hun rekening namen. Zo heel veel revelerends kwam er niet echt aan het licht. Een warme gemoedelijke babbel met de dichters was meer dan voldoende. Hét revelerende op deze poëzieavond was de poëzie zelf. En zo hoort het ook! Literaire Living Editie 2018 bood ons vier, wat zeg ik, zes interessante stemmen die zaterdag bleven naklinken tot laat in de Ardooise nacht.

Op naar Editie 10 !!!

Extern:
Thuissite Tsead Bruinja
Christophe Vekeman bij Cobra
Bert Deben-blogspot
Blogbericht Literaire Living Bert Deben
Thuissite Carmien Michels
Mark Van Tongele
Theater De Schaduw
Literaire Living bij De Schaal van Digther
Portland

Dit verslag staat ook na te lezen op 'De Schaal van Digther'

Lang leve het beletselteken...

Op dat (on)zalige ding dat Facebook heet ben ik door mede-Digther-kompaan en 'well respected man' Alain Delmotte uitgedaagd om iets meer te zeggen over "de tien boeken van invloed" op mijn leven... Tsja, niet simpel die uitdaging, maar ik neem ze wel aan... Onder het mom en het motto "Lang leve het beletselteken..." In de komende weken zal ik de neerslag van deze wel hoogstpersoonlijke queeste ook hier nog 's op deze bladzijden publiceren. En illustreren...


Update:
Uiteindelijk gaat deze boeken-challenge voorlopig niet door, het is triviaal maar het is niet anders, wegens gebrek aan tijd.

Wat eerst nog duister was

Wat eerst nog duister was wordt door
de ochtend blootgelegd. Een kwast
met scheerschuim in de hand die
over het gezicht beweegt. Mes met
scherpe kant, van de durf gaat alles uit
voor wie zichzelf in de ogen kijkt.

Wat je van de dag verwacht raakt al vroeg,
glad en helder uitgeklaard. Is het zilver of
is het zink? Folie van tin die weerkaatst wat in
het hoofd bestaat? Migraties en bedragen,
agenda's en vertier, slotsommen
wachten jouw mensen op. Eén van hen

te zijn! In maat- of narrenpak. Identikit!
Er is geen soelaas, geen lievemoederen aan.
Je rijdt de wereld in, brengt dingen thuis
en wie men - oog van haarwild - in jou herkent
lijkt maar zelden op hij die elke morgen verknipt
en gladgeschoren in een spiegel staat.


© Paul Rigolle


(Uit ‘Het tomeloze totaal van de dag’, typoscript in wording.)
Dit gedicht werd op 12/11/2018 gepubliceerd op 'De Schaal van Digther'

#InhetWest-Vlaams noemen we dit een 'Vorte Schande'

Wat eerst nog duister was

Een recent gedicht "Wat eerst nog duister was" is gepubliceerd op 'De Schaal van Digther'. Uit mijn typoscript in wording 'Het tomeloze totaal van de dag'.

De eenzaamheid weerkaatst het verlangen

"De aandacht van de aangespoorde ‘je’ gevestigd op wat ‘daar’ klinkt: de ‘eenzaamheid’ die ‘op de tong van de man’ ligt. Door de aanduiding ‘schor’ krijgt de eenzaamheid zelf een stem, hoewel die stem al bijna kwijt is. Of de heesheid het resultaat is van schreeuwen of van teveel praten is niet duidelijk, maar het lijkt erop dat de eenzaamheid niet is opgemerkt, of althans niet is beantwoord. Door de heesheid is de stem in ieder geval steeds moeilijker te horen. De stem van de eenzaamheid weerkaatst echter in het berglandschap waarover het gedicht spreekt. Weerkaatsing wordt in verband gebracht met verheviging, wat doet denken aan amplificatie. De weerkaatsing benadrukt dan ook de eenzaamheid: het enige antwoord is een echo van de eigen stem. In de woorden van het gedicht: de eenzaamheid weerkaatst het verlangen.

Siebe Bluijs in 'Een gedicht belicht'. Over Bert Schierbeek, (Je oren te luisteren leggen)"
DBNl - digitale bibliotheek voor de Nederlandse letteren
Via de Facebook-bladzijden van het Poëziecentrum

Literaire Living, editie 2018 op zaterdag 24/11/2018

Op zaterdag 24 november 2018 gaat de nieuwste editie van Literaire Living door. Ook dit jaar wordt in de Ardooise Wezekapel van Theater De Schaduw een mooie toeloop verwacht voor wat we hier graag omschrijven als de "Hoogmis van de poëzie". Ondertussen is dit fijne literaire festivalletje alweer aan zijn negende editie toe. Ook dit jaar is er weer bijzonder mooi dichterlijk volk op komst. Nemen immers dit jaar met veel literaire overtuiging plaats in de zetel: Mark van Tongele, Christophe Vekeman, Carmien Michels, Tsead Bruinja en de winnaar van de poëziewedstrijd "Dichter uit de Schaduw". Misschien bent u dat wel! Voor een knus en knapperend dekentje van muziek zorgt dit jaar de dreampopband Portland. Wat ons betreft: zeer aanbevolen, dit poëtisch avondje!

Literaire Living, Zaterdag 24/11/2018 - 20:00 u. - Cultuurkapel De Schaduw - Wezestraat 32, 8850 Ardooie
Tickets kosten add. 12 € en vvk. 10 €


Literaire Living - alle edities op een rijtje:

Editie 1 – zondag 20 mei 2007
Editie 2 - zaterdag 3 mei 2008
Editie 3 – zaterdag 14 november 2009
Editie 4 – zaterdag 20 november 2010
Editie 5 – zaterdag 19 november 2011
Editie 6 - zaterdag 24 november 2012
Editie 7 - zaterdag 7 december 2013
Editie 8 - zaterdag 25 november 2017
Editie 9 - zaterdag 24 november 2018

Dit bericht wordt ook overgenomen op 'De Schaal van Digther'.

Vers Roeselare

Bericht overgenomen van De Schaal van Digther

Op zondag 9/9/2018 ging in Roeselare de eerste editie van “Vers Roeselare’ door. Op vier

prachtlocaties in de binnenstad lazen achttien dichters voor uit eigen werk. Op vraag van de initiatiefnemers Tom Veys en Daniel Billiet schreven deze dichters telkens ook een nieuw gedicht dat hun locatie poëtisch in beeld bracht. Zo onstonden er 18 gloednieuwe “Roeselaarse” gedichten.

Bij Galerij Ne9enpuntne9en schreven Daniel Billiet, Hilde Pinnoo, Christina Vanderhaeghe en Philip Volckaert elk een nieuw gedicht. De Klokkentoren Sint-Michiel was dé bron van inspiratie voor Erica De Stercke, Edward Hoornaert, Philip Meersman en Christophe Vansteelant. De oude Begraafplaats was dan weer een locatie op maat van Patrick Cornillie, Gust Peeters, Lise Surmont, Joost Vanbrussel en Reinout Verbeke. En de bijzondere stilteplek die in Roeselare De Bremstruik heet leverde nieuwe gedichten op van Anne Cockaerts, Gilbert Coghe, Astrid Dewancker, Paul Rigolle en Tom Veys.

De gloednieuwe gedichten werden in een mooi slotmoment nog ’s keurig één voor één door de dichters voorgelezen op de onvolprezen en altijd wel poëtische K-Trolle-site.

De locatiegedichten kunnen, samen met van elke dichter nog een ander gedicht, nagelezen worden in een mooi bloemlezend boekje “Vers Roeselare” dat werd uitgegeven door de Uitgeverij Bibliodroom.

36 gedichten voor tien euro. Géén geld!

Meer info en bestellingen: Uitgeverij Bibliodroom

#vanrsl #versRoeselare

(P.R.)