Geciteerd én vertaald vandaag. Op de mooie blog van Albert Hagenaars: Poetica Dictis. Thematic quotes on poetry:
Because nothing is predictable, everything
is realized in what is written.
Een vertaling van een vers uit mijn gedicht Recanati in Tot het bestaat.
Vindplaats: Predictabily
zaterdag 2 maart 2013
zondag 24 februari 2013
De Vallei XIII
De Vallei – tijdschrift in pdf-vorm – geredigeerd door François Vermeulen is toe aan nummer dertien.
Gedichten van Hilde Van Cauteren, Hilde De Paepe, Frank Pollet, Paul Rigolle en Staf De Wilde lieten zich schrijven bij plastisch werk van Lieve Janssen. Dit nummer bevat ook mijn gedicht “Schets”. De samenstelling van deze Vallei was - fijn & freel - in handen van Christina Guirlande.
De Vallei XIII in pdf
Gedichten van Hilde Van Cauteren, Hilde De Paepe, Frank Pollet, Paul Rigolle en Staf De Wilde lieten zich schrijven bij plastisch werk van Lieve Janssen. Dit nummer bevat ook mijn gedicht “Schets”. De samenstelling van deze Vallei was - fijn & freel - in handen van Christina Guirlande.
De Vallei XIII in pdf
zaterdag 23 februari 2013
Een coureur
Een coureur én zeker ook een wielerliefhebber moet vandaag de dag een beetje Alzheimer hebben. Enfin, moeten is veel gezegd natuurlijk, maar het helpt wel. Vraag is alleen of dat ooit anders is geweest? Elke droom lijdt aan (en leidt naar) een flinke dosis al dan niet gezonde tunnelvisie. Jaja, de lieflijke tunnel van de koers... Enfin, na de telegeleide modderstroom Lance Armstrong geheten, wint in Gent straks – let op mijn woorden – een pure cyclo-crosser. Stybar of Boom! Als de Groene Leeuwen recht blijven tenminste. Of niet uit hun vélo-vel gaan bibberen...
Vandaag: overal en op alle zenders – de opening van het Belgische wielerseizoen met de Omloop Het Nieuwsblad
Extern: Hoe moet het verder? ‘Vlaanderen is het laatste werelddeel waar de koers zal verdwijnen’. Het grote wielerdebat na de zaak Armstrong
Het raadsel van de vlag van Boortmeerbeek
De Omloop op Cyclingnews.com
En wat heeft men toch veel kilometers nodig om van Gent naar Gent te rijden!
vrijdag 22 februari 2013
Cicatrizado - Ontbijt in Hoboken
Nu zondag 24 februari 2013 is er de vernissage van ‘Cicatrizado’, poëzie in Hoboken met een gratis ontbijtje en enkele dichters die - gelittekend én wel - wat voorlezen. Bovendien opgeluisterd door de schitterende celliste Judith Ermert die de eerste cellosuite van Bach zal spelen. De gelegenheidsbundel "Cicatrizado" met achttien gedichten en achttien foto’s van fotograaf Hartmut De Maertelaere wordt u gratis aangeboden.
Bel naar 03.292.65.30. De gratis kaarten liggen aan de inkom voor u klaar. Of bezoek de Hoboken-link http://www.uithuishoboken.be/programma/7927/foto-en-gedichtententoonstelling/cicatrizado-gelittekend.
Cicatrizado met Guy Commerman, Hans Mellendijk, Xavier Roelens, Lebuin D'haese, Hartmut De Maertelaere, Judith Ermert, Ann Van Dessel, Eric Vandenwyngaerden, Peter Holvoet, Bart Stouten en Paul Rigolle.
donderdag 21 februari 2013
Niet bloot door het ganse
Integendeel: ik wens vooreerst een formele onafhankelijkheid van de organen die, daarna, het organisme zullen vormen. De gedichten moeten zijn als de handen tot het lichaam: volledig in zich. Deze aseïteit van elk orgaan voel ik aan als het beste middel de voortschrijdende ontroering vast te houden. Alleen voldoet mij zulke oplossing die de gedeelten niet bloot door het ganse motiveert. Van de organen tot het organisme: ziedaar hoe het moet zijn."
© Paul van Ostaijen in Paralipomena (1927) - Gebruiksaanwijzing der lyriek - in: Spiegel van uw eenzaamheid - pag.33 (Davidsfonds - 1988)
Zie ook deze Dbnl-link.
zaterdag 16 februari 2013
Was me
Als ik dood ben
Was me dan met wijn
Roger M.J. De Neef - in 'Liedje'
Uit: Omdat - Poëziecentrum 2007
(In mijn nieuwste rubriek "Houdbare Verzen van anderen")
Was me dan met wijn
Roger M.J. De Neef - in 'Liedje'
Uit: Omdat - Poëziecentrum 2007
(In mijn nieuwste rubriek "Houdbare Verzen van anderen")
donderdag 14 februari 2013
Daele
Jan Emiel Daele... Vandaag, uitgerekend op Valentijn, is het alweer 35 jaar geleden dat schrijver Jan Emiel Daele, amper 35 jaar toen, resoluut en ontgoocheld uit het leven stapte. Nadat ie eerder in die kouwelijke ochtend van 14 februari 1978 eerst ook zijn vrouw Digne had omgebracht. Ronny De Schepper, in de voorbije jaren eminent blogger geworden, staat er op zijn weblog “Dagelijks iets degelijks” wat langer bij stil. Het herinneringsstukje is na te lezen via deze link. Jan Emiel Daele is na al die tijd een wat roemruchte figuur gebleven die bij velen van ons - Brijs of Brouwers - tot de verbeelding blijft spreken. Vraag is alleen of ook zijn werk vandaag de dag nog wordt gelezen. Zelf blader ik, om particuliere Bitossi-redenen, af en toe nog 's in zijn stichtend werkje over de wielersport in de jaren zestig-zeventig. Daele herinnert er mij op die manier levendig aan dat het wielrennen van voor de Zondeval in wezen niet echt veel verschilde van dat wat nadien kwam.
vrijdag 8 februari 2013
Come on your rusted bike
In zijn hele mooie inleiding op ‘Tot het bestaat’ van 30/1 laatst zei Dirk Verbeke letterlijk onder meer dit:
De 65-jarige Patti Smith, de “godmother of punk”, de “goddess of rockpoetry”,
liet in mei 2012 haar 11e album Banga verschijnen. Paul Rigolle was er als de kippen bij om haar voor deze bundel te citeren, uit “April Fool”, voor een van de motto’s. Het mag ook rocken voor Paul Rigolle. Ik vertaal vrij en vrank - traduttore traditore - maar het woordspel van “ride” en “write” kan ik in het Nederlands niet evenaren:
We zullen rijden
zoals schrijvers doen
en ons niet rijk en ook niet berooid voelen
We zullen racen door steegjes
in ons aftandse plunje, dus
Kom, wees m’n 1-aprilzot
Kom, je bent de enige.
Kom, op je roestige fiets.
Komaan, we zullen alle regels met de voeten treden
Rigolle rijdt ook op de roestige fiets van de taal. Hij noemt die zo mooi, op bladzij 71 : “Mijn kromgetaald vehikel”. Maar het zal duidelijk worden hoe hij daarmee toch sierlijk kan manoeuvreren en ten slotte die beduimelde taal van ons weer laat glimmen, laat glanzen.
En wat wil nu het toeval? Wel, mijn dierbare Dirk, onze eigenste oermoeder staat op 24/6/2013 e.k. in de A.B. en op 25/6/2013 e.k. in het Brugse Concertgebouw. Kunnen wij dat aan ons voorbij laten gaan, Dirk? Neen, dat kunnen we natuurlijk niet... Wij tekenen present straks!
Ticketverkoop vanaf vr 15/2 e.k. op via www.cactusmusic.be!
April Fool op You tube
De 65-jarige Patti Smith, de “godmother of punk”, de “goddess of rockpoetry”,
We zullen rijden
zoals schrijvers doen
en ons niet rijk en ook niet berooid voelen
We zullen racen door steegjes
in ons aftandse plunje, dus
Kom, wees m’n 1-aprilzot
Kom, je bent de enige.
Kom, op je roestige fiets.
Komaan, we zullen alle regels met de voeten treden
Rigolle rijdt ook op de roestige fiets van de taal. Hij noemt die zo mooi, op bladzij 71 : “Mijn kromgetaald vehikel”. Maar het zal duidelijk worden hoe hij daarmee toch sierlijk kan manoeuvreren en ten slotte die beduimelde taal van ons weer laat glimmen, laat glanzen.
En wat wil nu het toeval? Wel, mijn dierbare Dirk, onze eigenste oermoeder staat op 24/6/2013 e.k. in de A.B. en op 25/6/2013 e.k. in het Brugse Concertgebouw. Kunnen wij dat aan ons voorbij laten gaan, Dirk? Neen, dat kunnen we natuurlijk niet... Wij tekenen present straks!
Ticketverkoop vanaf vr 15/2 e.k. op via www.cactusmusic.be!
April Fool op You tube
dinsdag 5 februari 2013
Tot het bestaat-de eerste Recensie
Iemand moet de eerste zijn. Dit keer is de eer weggelegd voor Vik De Raeymaeker die als eerste een recensie schrijft over "Tot het bestaat", mijn nieuwste dichtbundel.
Op "Kritisch Lezen", de recensiebladzijden van de HVV (Humanistisch Vrijzinnige Vereniging).
De recensent heeft het over stevig geborstelde portretten, robuuste gedichten over het wielrennen van voor de zondeval tot en met het peilen naar de diepere roerselen van het leven in de cyclus Noveen. De volledige recensie lees je hier.
Op "Kritisch Lezen", de recensiebladzijden van de HVV (Humanistisch Vrijzinnige Vereniging).
De recensent heeft het over stevig geborstelde portretten, robuuste gedichten over het wielrennen van voor de zondeval tot en met het peilen naar de diepere roerselen van het leven in de cyclus Noveen. De volledige recensie lees je hier.
maandag 4 februari 2013
Uit een toespraak
Soms vallen dingen zomaar onverwacht weg uit een toespraak. Zaterdag op de 34° editie van De Dag van het Woord in Harelbeke kon ik dit bijvoorbeeld wegens enig tijdsgebrek niet zeggen:
"Poëzie, gedichten en bij uitbreiding ook elk kunstwerk van enig niveau moet inderdaad, vind ik, af en toe voor een lichte irritatie kunnen zorgen – zeg maar ‘een kleine storing’ in de manier waarop we doorgaans naar de dingen en de werkelijkheid kijken. Een kleine kortsluiting in het circuit van onze dagelijks gangbare taal. Een pleidooi houdend ook voor de dingen die niet te meten zijn; voor de dingen die niet nuttig zijn. Dit tot spijt van wie het benijdt en mannen zoals er in Antwerpen voorkomen die de taal, onze taal lijken te willen claimen en ze terug lijken te willen te brengen tot een woordenschat van amper 300 woorden…"
Bij deze is dit dan ook weer rechtgezet. Overigens alweer een heel mooie editie van De Dag van het Woord meegemaakt. Samen met de centrale figuur Geert De Kockere, Paul Demets en Frans Deschoemaeker mocht ik een aantal gedichten lezen. Laureaten van de jaarlijkse poëzieprijs waren bij de volgroeide dichters Erwin Steyaert, voor Mark Meekers en Jan Vanmeenen. Winnares bij de jongeren was Charlene Winne voor Evi Lommers, Dorien De Vylder en Bo Vanluchene. Of nog: "Vier jonge dames hadden de eer!".
Zie ook dit Knack-bericht.
"Poëzie, gedichten en bij uitbreiding ook elk kunstwerk van enig niveau moet inderdaad, vind ik, af en toe voor een lichte irritatie kunnen zorgen – zeg maar ‘een kleine storing’ in de manier waarop we doorgaans naar de dingen en de werkelijkheid kijken. Een kleine kortsluiting in het circuit van onze dagelijks gangbare taal. Een pleidooi houdend ook voor de dingen die niet te meten zijn; voor de dingen die niet nuttig zijn. Dit tot spijt van wie het benijdt en mannen zoals er in Antwerpen voorkomen die de taal, onze taal lijken te willen claimen en ze terug lijken te willen te brengen tot een woordenschat van amper 300 woorden…"
Bij deze is dit dan ook weer rechtgezet. Overigens alweer een heel mooie editie van De Dag van het Woord meegemaakt. Samen met de centrale figuur Geert De Kockere, Paul Demets en Frans Deschoemaeker mocht ik een aantal gedichten lezen. Laureaten van de jaarlijkse poëzieprijs waren bij de volgroeide dichters Erwin Steyaert, voor Mark Meekers en Jan Vanmeenen. Winnares bij de jongeren was Charlene Winne voor Evi Lommers, Dorien De Vylder en Bo Vanluchene. Of nog: "Vier jonge dames hadden de eer!".
Zie ook dit Knack-bericht.
Dansen
Op de Contrabas-site loopt momenteel een reeksje over de bloemlezing uit Poëzierapport "Dansen tot na sluitingstijd". Daar wordt voor de gelegenheid ook een stukje uit mijn opgenomen recensie over de bundel van Mark Van Tongele vermeld. Bereikbaar via deze link.
donderdag 31 januari 2013
Lucebert
Alles mee, we hebben alles mee. Hart
en ziel. Merg en been hebben wij tot proviand
gemaakt. De ogen bijgezet, de voeten klaar
om ons weg te dragen naar de struiken
van de stad en de liefde, o de liefde maakt
ons mooi en mollig, klaar om aan te komen
straks bij het tuinfeest van jouw stem.
Alles helder, alles op een rij. Op onze reis
houden wij de sponsen van de kleuren
zacht met kalk en kiezel. Overstag en
over doek gaan ze als toen en altijd
in jouw handen. Als beloofd zoeken we jou
alleen waar je niet bent. Slijp, Lucebert,
slijp de kei. Blijf met stip en taal, blijf
met lelies en met zwanen. Blijf ons bij
in de toekomst van al die dode jaren.
Niets was voor niets. Zoek ons op.
We zijn er niet. En dat met velen.
© Paul Rigolle – uit “Tot het bestaat”;
gisteren – u was waarlijk een erg fijn publiek –
voorgesteld in het Roeselare van al mijn plaatsen..
dinsdag 29 januari 2013
Wat de brug vermag
Wat de brug vermag & weerkaatst
is dat wij lopen over het water van Toscane...
Ponte Vecchio - Isidoor Goddeeris. Nog tot en met donderdag 7/2/2012 loopt in CC de Brouckère in Torhout de tentoonstelling "Isidoor Goddeeris - Beelden en installaties". Een aanrader! Zoals alle expo's met werk dat door de hand van de Meester werd aangeraakt...
Vanaf morgen siert "Herinnering aan Brighton", ook al een werk van Isidoor Goddeeris, gefotografeerd door Maaike Bearelle, de cover van mijn nieuwste dichtbundel "Tot het bestaat". Waarvoor tweemaal dank!
Storing
Een status...
Morgen "Tot het bestaat" (nog altijd welkom al is er maar een klein beetje plaats meer), zaterdag de "Dag van het woord" in Harelbeke en zondag Martin Reints in Het Penhuis... Poëzie... De Gedichtenweek... Het blijft ook voor deze jongen - zittend in het Westen van al zijn plaatsen - een Mooie Kleine Storing die niet overgaat...
(En dan hebben we het nog niets over het mooie gelittekende leed van Cicatrizado van straks…)
Morgen "Tot het bestaat" (nog altijd welkom al is er maar een klein beetje plaats meer), zaterdag de "Dag van het woord" in Harelbeke en zondag Martin Reints in Het Penhuis... Poëzie... De Gedichtenweek... Het blijft ook voor deze jongen - zittend in het Westen van al zijn plaatsen - een Mooie Kleine Storing die niet overgaat...
(En dan hebben we het nog niets over het mooie gelittekende leed van Cicatrizado van straks…)
Socks
----- Original Message -----
From: Tono socks door Titres de Presse
To: paul.rigolle(at)skynet.be
Sent: Tuesday, January 29, 2013 9:49 AM
Subject: [SPAM]: Ontvang gratis 2 paar sokken.
(In de reeks "To Sock or not to Sock"?)
From: Tono socks door Titres de Presse
To: paul.rigolle(at)skynet.be
Sent: Tuesday, January 29, 2013 9:49 AM
Subject: [SPAM]: Ontvang gratis 2 paar sokken.
(In de reeks "To Sock or not to Sock"?)
zondag 27 januari 2013
Wallace op zondag (10)
Bric-a-brac
Robert Frost liked to tell an anecdote about Wallace Stevens and himself. According to the story, Stevens once remarked to him that the trouble with Frost's poetry was that it was about subjects, in reply to which Frost wisecracked that the trouble with Stevens' poetry was that it was about bric-a-brac. Stevens is made to question Frost's tenacious involvement with external circumstance, which leads him to postulate, at least for the sake of argument, certain scientific, social, and metaphysical hypotheses; Frost's rejoinder is that Stevens' retreat into verbal artifice makes his verse, however glittering and tinselly, detached from reality and so useless except for decorative purposes. Frost's story represents more than a cheap potshot at a fellow poet because it springs from the ingrained Puritan suspicion of art as a lie – and a lie, to boot, which works on and from the bodily senses. Emerson offered a Romantic solution to the problem when he turned the preacher into a poet by making the poet a prophet who sees and says the truth. Frost's modern pragmatism keeps him from following his Emersonian inclinations, and in contrasting his truth telling, albeit skeptical truth telling, with Stevens' fake images, Frost was invoking the old dichotomy to justify his kind of poetry and dismiss Stevens' as frippery.
Needless to say, the complexity of both poets is belied by the joke, though Frost – since it is his joke – comes off better. Still, in its erroneously simpleminded way, it provides a point of departure for two poets who came from different places but from the same time.
Vindplaats: Cambridge Books Online - 2 - Wallace Stevens: World as Mundo, Mundo as World pp. 49-90 - By Albert Gelpi (Chapter als pdf)
Robert Frost liked to tell an anecdote about Wallace Stevens and himself. According to the story, Stevens once remarked to him that the trouble with Frost's poetry was that it was about subjects, in reply to which Frost wisecracked that the trouble with Stevens' poetry was that it was about bric-a-brac. Stevens is made to question Frost's tenacious involvement with external circumstance, which leads him to postulate, at least for the sake of argument, certain scientific, social, and metaphysical hypotheses; Frost's rejoinder is that Stevens' retreat into verbal artifice makes his verse, however glittering and tinselly, detached from reality and so useless except for decorative purposes. Frost's story represents more than a cheap potshot at a fellow poet because it springs from the ingrained Puritan suspicion of art as a lie – and a lie, to boot, which works on and from the bodily senses. Emerson offered a Romantic solution to the problem when he turned the preacher into a poet by making the poet a prophet who sees and says the truth. Frost's modern pragmatism keeps him from following his Emersonian inclinations, and in contrasting his truth telling, albeit skeptical truth telling, with Stevens' fake images, Frost was invoking the old dichotomy to justify his kind of poetry and dismiss Stevens' as frippery.
Needless to say, the complexity of both poets is belied by the joke, though Frost – since it is his joke – comes off better. Still, in its erroneously simpleminded way, it provides a point of departure for two poets who came from different places but from the same time.
Vindplaats: Cambridge Books Online - 2 - Wallace Stevens: World as Mundo, Mundo as World pp. 49-90 - By Albert Gelpi (Chapter als pdf)
zaterdag 19 januari 2013
Wat zouden we!
"The truth will set you free". Een bijbelcitaat. Woorden gelardeerd en ingegeven door een batterij scherpgestelde advocaten. Om later des te beter met scherp te kunnen uithalen... Waarom ik tot bekentenissen overga is mij geen raadsel maar een uitgekiende strategie. Hoe koel berekenend en meedogenloos een man als Lance Armstrong is & blijft, hebben de voorbije dagen bewezen. Alles is en was big & livestrong bij die man, zijn leugens en nu ook zijn leven… Maar… bij al dat emotainment-geweld van de Grote Lance Armstrong-show van de voorbije dagen zou een mens nog vergeten waar het ‘m echt om gaat.
Natuurlijk keren wij (wieler- en fietsliefhebbers tot in onze nieren) de koers de rug niet toe, wat zouden we. Want de basis van alles is en blijft het fietsen zelf, de pure act van het fietsen. De fiets als voorwerp waar we met een licht erotiserend gebaar overheen gaan met een hand die weifelt en dan toch maar durft & streelt… Dat is wat geen Armstrong van ons af kan nemen. Mijn fiets, mijn mooiste vehikel dat mij helemaal en altijd in open lucht brengt waar ik dat – aangedreven door niks dan benen en pedalen – maar wil hebben…
En zo kan het dat je bij iemand als Christiaan Weijts een passage als deze enkel maar kunt koesteren & bewaren:
Fietsen is het openstellen van je hand, weg van dat papier en dat dwingende scherm; eigenlijk geef je jezelf een soort vrije tijd. Even niks doen. En dan komt het vanzelf, net zoals het eureka van Archimedes in het bad. Eigenlijk is mijn fiets mijn ligbad.
Vindplaats: Christiaan Weijts bij Gaea Schoeters in Beroepsgeheim – De Standaard – vrijdag 18 januari 2013
Status (voor een Rigolliaanse zaterdag als vandaag):
Armstrong? Wie (of wtf) is die Armstrong ook al weer? Geef mij maar het ligbad van Christiaan Weijts en het Eureka van Archimedes!
Natuurlijk keren wij (wieler- en fietsliefhebbers tot in onze nieren) de koers de rug niet toe, wat zouden we. Want de basis van alles is en blijft het fietsen zelf, de pure act van het fietsen. De fiets als voorwerp waar we met een licht erotiserend gebaar overheen gaan met een hand die weifelt en dan toch maar durft & streelt… Dat is wat geen Armstrong van ons af kan nemen. Mijn fiets, mijn mooiste vehikel dat mij helemaal en altijd in open lucht brengt waar ik dat – aangedreven door niks dan benen en pedalen – maar wil hebben…
En zo kan het dat je bij iemand als Christiaan Weijts een passage als deze enkel maar kunt koesteren & bewaren:
Fietsen is het openstellen van je hand, weg van dat papier en dat dwingende scherm; eigenlijk geef je jezelf een soort vrije tijd. Even niks doen. En dan komt het vanzelf, net zoals het eureka van Archimedes in het bad. Eigenlijk is mijn fiets mijn ligbad.
Vindplaats: Christiaan Weijts bij Gaea Schoeters in Beroepsgeheim – De Standaard – vrijdag 18 januari 2013
Status (voor een Rigolliaanse zaterdag als vandaag):
Armstrong? Wie (of wtf) is die Armstrong ook al weer? Geef mij maar het ligbad van Christiaan Weijts en het Eureka van Archimedes!
donderdag 17 januari 2013
Pump it up
"‘Facebookvrienden zijn de aangename blaasbalg onder ons almaar leeglopende ego', stelt socioloog Koen Damhuis in zijn boek De virtuele spiegel . ‘Ons zelfbeeld kan je volgens filosoof Alain de Botton zien als een “lekkende ballon die voortdurend liefde van buitenaf nodig heeft om opgeblazen te blijven en gevoelig is voor de kleinste speldenprikjes”'. Met elk vind-ik-leuk-complimentje wordt ons zelfbeeld dus telkens een beetje opgepompt."
Vindplaats: de Standaard - Woe 16/1/2013 - "Op Facebook is het gras altijd groener aan de overkant" - Een bericht om meteen te delen... Toch?
Rubriek:Citaat/Citaten
Vindplaats: de Standaard - Woe 16/1/2013 - "Op Facebook is het gras altijd groener aan de overkant" - Een bericht om meteen te delen... Toch?
Rubriek:Citaat/Citaten
dinsdag 15 januari 2013
Dag van het woord - Editie 34
Op zaterdag 2 februari 2013 – drie dagen na de voorstelling van Tot het bestaat – gaat in Harelbeke de 34° editie (!) van de Dag van het woord door.
Centrale gast is dit jaar dichter, auteur en duizendpoot Geert De Kockere.
Het programma in Harelbeke:
10:00 u – 11:15 u: Aperitiefwoord met vijf dichters op het podium Geert De Kockere, Paul Demets, Frans Deschoemaeker, Delphine Lecompte en Paul Rigolle
11:15 u – 12:00 u Proclamatie van de jaarlijkse poëziewedstrijd
In de namiddag volgt een poëtische wandeling (14:30 u – 15:30 u), een totaalspektakel met muziek, dans en woord (SAMWD) en een optreden van gastdichter Geert De Kockere.
Er wordt tevens een tentoonstelling “Verbeelde poëzie” geopend (18:15 u). De leerlingen van het SABV tonen hun creatief werk op basis van het gedicht ‘s MORGENS VROEG van Geert Dekockere.
Toelichting: Evelien Van Gheluwe
De organisatie van de Dag van het woord is in handen van het CC Het Spoor, SABV, SAMWD en de Bib.
CC Het Spoor - Eilandstraat 6 - 8530 Harelbeke
Meer info: deze bladzijde op Harelbeke.be
Centrale gast is dit jaar dichter, auteur en duizendpoot Geert De Kockere.
Het programma in Harelbeke:
10:00 u – 11:15 u: Aperitiefwoord met vijf dichters op het podium Geert De Kockere, Paul Demets, Frans Deschoemaeker, Delphine Lecompte en Paul Rigolle
11:15 u – 12:00 u Proclamatie van de jaarlijkse poëziewedstrijd
In de namiddag volgt een poëtische wandeling (14:30 u – 15:30 u), een totaalspektakel met muziek, dans en woord (SAMWD) en een optreden van gastdichter Geert De Kockere.
Er wordt tevens een tentoonstelling “Verbeelde poëzie” geopend (18:15 u). De leerlingen van het SABV tonen hun creatief werk op basis van het gedicht ‘s MORGENS VROEG van Geert Dekockere.
Toelichting: Evelien Van Gheluwe
De organisatie van de Dag van het woord is in handen van het CC Het Spoor, SABV, SAMWD en de Bib.
CC Het Spoor - Eilandstraat 6 - 8530 Harelbeke
Meer info: deze bladzijde op Harelbeke.be
woensdag 9 januari 2013
Tot het bestaat - de voorstelling
De bundel die bestaat uit 6 cycli en 49 gedichten telt is een uitgave van uitgeverij C. de Vries-Brouwers in nauwe samenwerking met mijn geboortestad Roeselare.
Burgemeester, dhr. Luc Martens, verwelkomt. Jef Van de Casteele zorgt voor muzikale intermezzo’s. Dirk Verbeke leidt in en Paul Rigolle leest enkele gedichten. Achteraf volgt een receptie.
Reservatie is gewenst. Gelieve uw komst graag vooraf even te melden via onthaal@roeselare.be
Uitnodiging in pdf-versie.
Pdf-versie cover Tot het bestaat
Meer info over de bundel op het adres: www.paulrigolle.be/boek/tothetbestaat.htm
Indien u niet kan aanwezig zijn op de voorstelling kan de bundel (kostprijs 15€ + port) worden besteld via het mailadres paspeslagh@roeselare.be en via de uitgeverij of de boekhandel.
http://www.devries-brouwers.be
http://www.roeselare.be
http://www.dekleinestooringhe.be
http://www.paulrigolle.be
zondag 6 januari 2013
Concaaf
De beelden doen ons dicht.
Het hoofd staat ons bij.
(Herinnering aan de late zomer - "Nice4711" - "Concave Figure", een werk van James Lee Byars - Mamac Nice - zondag 16/9/2012 - foto ©P.R.)
dinsdag 1 januari 2013
zondag 30 december 2012
Duizend kiezelpaden
Vandaag wordt Willy Spillebeen 80! Rond- en voluit tachtig! Maar deze aimabele man heeft lang niet de leeftijd van wat de kalender ons in zijn zwakste momenten durft aan te wijzen...
In de voorbije weken werd Willy Spillebeen op verschillende West-Vlaamse plaatsen gevierd. Van Westrozebeke over Menen tot gisteren nog in Harelbeke. Sprekers, zonen, vrienden... kwamen aan het woord. Hadden het over wat wezenlijk is voor het werk van Spillebeen en wat minder. Geschenken werden uitgedeeld. Spillebeen werd vereeuwigd en de teneur was overal dezelfde: liefdevol en toegenegen. Gulhartige wikipedia-woorden:
Schrijven is de zingeving van zijn bestaan. De werken van Spillebeen kunnen worden gezien als een geschreven zoektocht die gaat van chaos naar orde, van verbrokkeling naar eenheid en van metafysieke twijfel naar een vrijzinnig geloof in de persoonlijke verantwoordelijkheid van de mens.
Maar hoe kan men op vandaag een man, een schrijver, als Spillebeen nog het beste eren... Door zijn werk te lezen natuurlijk! En te hérlezen want Willy Spillebeen is een schrijver die al die tijd en tot op vandaag met een oorverdovende consequentie (en consistentie) aan een oeuvre heeft gewerkt dat geen enkele rechtgeaarde lezer naast zich neer zal leggen. De voorbije dagen heb ik zelf – bij wijze van intiem eerbetoon – opnieuw één van zijn vroegste boeken herlezen. Steen des Aanstoots (Naar een zevende dag) dateert uit de debuutjaren van Willy Spillebeen. Het gezegende jaar 1971, een uitgave van de Davidsfonds. Zeventien was ik en ik ontdekte als de nog onbevangen, bijna blanke lezer die ik toen nog was wat een boek kon doen met zijn lezer. Een kleine klap voor de kop verkocht het mij, dat boek! Zo kon het dus ook. In Vlaanderen een boek schrijven dat betekenis kreeg voor je eigen leven. Op een bepaald ogenblik werd het boek voor sommigen zelfs letterlijk een steen des aanstoots. De vrijmoedigheid in het boek zorgde op een paar plaatsen voor een heuse siddering doorheen de kalme wateren van de (West-) Vlaamse letteren. Ik herinner mij hoe ik Willy enkele jaren later, toen ik hem aan de toog van jazz-café Heidelberg in Loppem leerde kennen, waar hij mee zijn mooie bloemlezing over Pablo Neruda kwam voorstellen (Honderd liefdessonnetten, een heel mooie vertaling van Cien sonetos de amor) met enige schroom vertelde wat het boek als jonge knaap voor mij betekend had en bleef betekenen. Hij glimlachte alleen maar wat timide en trakteerde mij van de weeromstuit op één of ander hartigs van het vat. Nu herlees ik het boek alsof ik een klassieker herlees. Steen des Aanstoots blijft een boek dat je niet had willen missen. Het gevecht van Jaak Tantasis, supersonische ertsdelver, schrijvend in enkel maar de jij-vorm en jokari spelend met het eigen leven blijft een soort nouveau-roman die model blijft staan voor wat met literatuur mogelijk is.
Veertig jaar, een lezersleven later, bezorgt het boek je geen klap meer. Je herkent wat je krijgt, wat je leest. Je bent een ander nu. De steen des aanstoots is allang vergruisd en vergruizeld, gedateerd, uiteengevallen in duizend kiezelpaden. De tijd
heeft ons ingehaald. Vandaag zitten we met zijn allen op Facebook. We twitteren als zwaluwen, vinden krampachtig dingen leuk, wisselen statussen uit en delen – kijk ‘s - berichten zoals we onze nagels knippen. Ons echte en ons virtuele leven hangt daar mooi te wezen aan de grote klok. Veel schrijvers zijn (en vaak van lieverlee) ietwat amechtige entertainers geworden die (als afgematte zwaluwen) hopen de winter van de lezer te halen. Een boek is een ding geworden nu, heeft een omloopsnelheid die steeds korter wordt. Een schrijver heeft vandaag de dag een houdbaarheidsdatum. Een termijn van versheid. Je maakt het met twee of drie boeken en daarna niet meer… Maar wat kan dat de echte lezer schelen! Of deren! Boeken blijven verdergaan dan hun schrijvers. Af en toe moet een mens, moet een lezer teruggrijpen naar wat verdwenen is... In de boekenkasten van de tijd. Herlezen om opnieuw te zijn wie je bent geweest. Gretig en onbeschreven. Zeventien opnieuw en met de schrijver, als het boek uit is en op bladzijde 189 nog even blijft openliggen, graag besluiten zoals Steen des Aanstoots eindigt:
“Slaapwel Saskia. Tot morgen. Haar rustige adem vertedert jou en je glimlacht vertrouwvol in het donker terwijl de geluiden daarbuiten de adem zijn van onzichtbare vreedzame dieren. En weer sta je op, je ontwijkt de krakende traptrede, je ontsluit de achterdeur, je gaat naakt in het bedauwde gras liggen met onder jou de warmte van de aarde en boven jou de wind en de sterren. De sterren vallen één voor één, gedragen door de wind, neer in je lichaam.”
(Notitie in de rubriek: Ik herlees wat ik niet vergeten ben, en ja, Willy, voor vandaag ook van mij natuurlijk een gelukkige verjaardag!)
Extern:
Koen d’Haene over Willy Spillebeen in drie blogberichten. (1)(2)(3)
Patrick Lateur over de poëzie van Spillebeen
Ronny De Schepper over Willy Spillebeen 80
Willy Spillebeen op Wikipedia
Schrijven is de zingeving van zijn bestaan. De werken van Spillebeen kunnen worden gezien als een geschreven zoektocht die gaat van chaos naar orde, van verbrokkeling naar eenheid en van metafysieke twijfel naar een vrijzinnig geloof in de persoonlijke verantwoordelijkheid van de mens.
Maar hoe kan men op vandaag een man, een schrijver, als Spillebeen nog het beste eren... Door zijn werk te lezen natuurlijk! En te hérlezen want Willy Spillebeen is een schrijver die al die tijd en tot op vandaag met een oorverdovende consequentie (en consistentie) aan een oeuvre heeft gewerkt dat geen enkele rechtgeaarde lezer naast zich neer zal leggen. De voorbije dagen heb ik zelf – bij wijze van intiem eerbetoon – opnieuw één van zijn vroegste boeken herlezen. Steen des Aanstoots (Naar een zevende dag) dateert uit de debuutjaren van Willy Spillebeen. Het gezegende jaar 1971, een uitgave van de Davidsfonds. Zeventien was ik en ik ontdekte als de nog onbevangen, bijna blanke lezer die ik toen nog was wat een boek kon doen met zijn lezer. Een kleine klap voor de kop verkocht het mij, dat boek! Zo kon het dus ook. In Vlaanderen een boek schrijven dat betekenis kreeg voor je eigen leven. Op een bepaald ogenblik werd het boek voor sommigen zelfs letterlijk een steen des aanstoots. De vrijmoedigheid in het boek zorgde op een paar plaatsen voor een heuse siddering doorheen de kalme wateren van de (West-) Vlaamse letteren. Ik herinner mij hoe ik Willy enkele jaren later, toen ik hem aan de toog van jazz-café Heidelberg in Loppem leerde kennen, waar hij mee zijn mooie bloemlezing over Pablo Neruda kwam voorstellen (Honderd liefdessonnetten, een heel mooie vertaling van Cien sonetos de amor) met enige schroom vertelde wat het boek als jonge knaap voor mij betekend had en bleef betekenen. Hij glimlachte alleen maar wat timide en trakteerde mij van de weeromstuit op één of ander hartigs van het vat. Nu herlees ik het boek alsof ik een klassieker herlees. Steen des Aanstoots blijft een boek dat je niet had willen missen. Het gevecht van Jaak Tantasis, supersonische ertsdelver, schrijvend in enkel maar de jij-vorm en jokari spelend met het eigen leven blijft een soort nouveau-roman die model blijft staan voor wat met literatuur mogelijk is.
Veertig jaar, een lezersleven later, bezorgt het boek je geen klap meer. Je herkent wat je krijgt, wat je leest. Je bent een ander nu. De steen des aanstoots is allang vergruisd en vergruizeld, gedateerd, uiteengevallen in duizend kiezelpaden. De tijd
“Slaapwel Saskia. Tot morgen. Haar rustige adem vertedert jou en je glimlacht vertrouwvol in het donker terwijl de geluiden daarbuiten de adem zijn van onzichtbare vreedzame dieren. En weer sta je op, je ontwijkt de krakende traptrede, je ontsluit de achterdeur, je gaat naakt in het bedauwde gras liggen met onder jou de warmte van de aarde en boven jou de wind en de sterren. De sterren vallen één voor één, gedragen door de wind, neer in je lichaam.”
(Notitie in de rubriek: Ik herlees wat ik niet vergeten ben, en ja, Willy, voor vandaag ook van mij natuurlijk een gelukkige verjaardag!)
Extern:
Koen d’Haene over Willy Spillebeen in drie blogberichten. (1)(2)(3)
Patrick Lateur over de poëzie van Spillebeen
Ronny De Schepper over Willy Spillebeen 80
Willy Spillebeen op Wikipedia
zondag 23 december 2012
Dansen tot na sluitingstijd
Extern
Zie ook dit gelijknamige item op "Lettergoesting, wordpress-blog van Yves Joris van wie eveneens een aantal teksten in "Dansen" zullen voorkomen en zie ook dit vroege bericht van mij:
Roeien op eigen doft.
Bouwen om te breken
Nooit slecht om ’s op zo’n lome verzopen en bijna godvergeten zondagochtend van net voor Kerstmis (“geen wandeling in de ochtend, niet naar buiten in de regen…”) wakkergemaakt te worden met een mooie kleine dreun van een column van onze goodold en onvolprezen blogger Pascal Digital. Een blogstukje van gisteren al: Facebookbericht 352.
Het stuk van Pascal Cornet is een reactie op het protserige artikel dat Bart De Wever gisteren in de Standaard liet lezen: “Afbreken om op te bouwen - Over de waarde van kunst.” Tot op vandaag reageerden daar niet minder dan 543 mensen op. Vooral De Wever-getrouwen, wat had je gedacht…
Ik citeer graag ter lezing en ter lering wat Pascal Digital daar als slotsom over schrijft:
In de postmoderne Vlaams-nationale staat zal de kunstenaar zich te schikken hebben naar deze eis van ‘return on investment’. Wat er met de niet-gesubsidieerde kunstenaar zal gebeuren, wordt niet geëxpliciteerd maar we kunnen er eventueel wel naar gissen.
Wie nu nog niet wakker schiet, is medeplichtig.
Bedenking van hieruit: af en toe lichtjes hallucinant wat mensen van vandaag (en ongehinderd door wat ons aan mooie dingen is voorafgegaan) over kunst menen te mogen zeggen.
Extern: Afbreken om op te bouwen "Bart De Wever over Kunst"
Pascal Digital: Facebookbericht 352
Ik citeer graag ter lezing en ter lering wat Pascal Digital daar als slotsom over schrijft:
In de postmoderne Vlaams-nationale staat zal de kunstenaar zich te schikken hebben naar deze eis van ‘return on investment’. Wat er met de niet-gesubsidieerde kunstenaar zal gebeuren, wordt niet geëxpliciteerd maar we kunnen er eventueel wel naar gissen.
Wie nu nog niet wakker schiet, is medeplichtig.
Bedenking van hieruit: af en toe lichtjes hallucinant wat mensen van vandaag (en ongehinderd door wat ons aan mooie dingen is voorafgegaan) over kunst menen te mogen zeggen.
Extern: Afbreken om op te bouwen "Bart De Wever over Kunst"
Pascal Digital: Facebookbericht 352
dinsdag 18 december 2012
Een puike maar nimmer honkvaste plek
In De Werf te Brugge werden zaterdagavond de laureaten van de 2°Mark Braet-poëzieprijs bekendgemaakt. Dit gebeurde tijdens een smaakvol programma met lezing door Koen Stassijns, een spits optreden van Herman de Coninck-prijs-nominatie Delphine Lecompte en muzikale tussenkomsten van Gilbert Isbin. Alain Delmotte schreef en las het juryverslag. Laureaat van de Mark Braet-poëzieprijs editie 2012 werd Philippe Jacobs uit Korbeek-Lo met het gedicht 'Huis'. Een eervolle vermelding ging onder de vorm van de prijs van de Stad Brugge naar Jan Posman uit Maldegem voor zijn gedicht 'Wegwaaiende straten'.
De jury die bestond uit voorzitter Koen Stassyns, Alain Delmotte, Paul Rigolle, Lisette Keustermans en Frank De Crits kreeg 91 inzendingen te beöordelen. Uit het juryrapport dat werd bezorgd door Alain Delmotte noteerden we met stip de volgende passages:
De juryleden kozen met het gedicht 'Huis' duidelijk voor het voluit impliciete, voor het engagement van en in de taal. Het betreft een compact en af gedicht bestaande uit een vierregelige en twee vijfregelige strofen. Een gedicht geschreven door iemand die zich mentaal aan de rand van een ‘komma’ bevindt. Een puike maar nimmer honkvaste plek. Waar dichters wonen staat nooit iets vast – misschien is dit wel hun maatschappelijke rol: dingen in vraag stellen, dingen zich in vraag laten stellen. In dit geladen gedicht ontwaren we weinig zekerheid: de vaderfiguur wijst naar het ijle en op de achtergrond tekenen zinkende schepen en een doolhof zich af. In de spankracht van deze versregels kristalliseren zich abstract klinkende begrippen als ‘verontwaardiging’, ‘ontreddering’ en ‘vervreemding’ tot een pregnant geheel dat in alle eenvoud wordt verwoord. Maar een eenvoud die niet ten koste gaat van de complexiteit die de hoger vernoemde begrippen mee veronderstellen. Nee, dit gedicht schopt niet meteen de lezer een geweten. Maar de lezer hoort er wel een geschopt geweten in knagen. Onder het pseudoniem 'Ennis' bleek de dichter Philippe Jacobs uit Korbeek-Lo schuil te gaan.
Extern:
Mark Braet-Poëzieprijs-Editie 2 op de Schaal van Digther
Masereelfonds-bericht
De jury die bestond uit voorzitter Koen Stassyns, Alain Delmotte, Paul Rigolle, Lisette Keustermans en Frank De Crits kreeg 91 inzendingen te beöordelen. Uit het juryrapport dat werd bezorgd door Alain Delmotte noteerden we met stip de volgende passages:
De juryleden kozen met het gedicht 'Huis' duidelijk voor het voluit impliciete, voor het engagement van en in de taal. Het betreft een compact en af gedicht bestaande uit een vierregelige en twee vijfregelige strofen. Een gedicht geschreven door iemand die zich mentaal aan de rand van een ‘komma’ bevindt. Een puike maar nimmer honkvaste plek. Waar dichters wonen staat nooit iets vast – misschien is dit wel hun maatschappelijke rol: dingen in vraag stellen, dingen zich in vraag laten stellen. In dit geladen gedicht ontwaren we weinig zekerheid: de vaderfiguur wijst naar het ijle en op de achtergrond tekenen zinkende schepen en een doolhof zich af. In de spankracht van deze versregels kristalliseren zich abstract klinkende begrippen als ‘verontwaardiging’, ‘ontreddering’ en ‘vervreemding’ tot een pregnant geheel dat in alle eenvoud wordt verwoord. Maar een eenvoud die niet ten koste gaat van de complexiteit die de hoger vernoemde begrippen mee veronderstellen. Nee, dit gedicht schopt niet meteen de lezer een geweten. Maar de lezer hoort er wel een geschopt geweten in knagen. Onder het pseudoniem 'Ennis' bleek de dichter Philippe Jacobs uit Korbeek-Lo schuil te gaan.
Extern:
Mark Braet-Poëzieprijs-Editie 2 op de Schaal van Digther
Masereelfonds-bericht
zaterdag 15 december 2012
Hachee
Al 199 retweets. En terecht al elvendertig keer gedeeld:
"In het Groot Dictee der Nederlandse Taal is een milidiviant schransbaar octaviaat aan redunate woord-hachee verordipleerd."
Tweet van Wim de Bie na het Groot Dictee der Nederlandse Taal, Editie 2012.
"In het Groot Dictee der Nederlandse Taal is een milidiviant schransbaar octaviaat aan redunate woord-hachee verordipleerd."
Tweet van Wim de Bie na het Groot Dictee der Nederlandse Taal, Editie 2012.
zaterdag 8 december 2012
Zeven levens
Een Facebook-status! "Heel mooie avond gisteren in "het Westrozebeke van al mijn plaatsen". Proficiat Willy Spillebeen!"
Zie ook het blogstukje van Koen d'Haene, "Bij de verjaardag van Willy".
Al was het bij mij - zeventien en nauwelijks ouder - "Steen des Aanstoots", wat voor Koen geldt, kan ook moeiteloos voor mij gelden:
Het lijkt alsof ik Willy Spillebeen al mijn hele leven ken en tegelijk heeft hij minstens zeven levens voor mij. Altijd weer kwam hij op de proppen en altijd weer in een min of meer andere gedaante.
Extern: Patrick Lateur-on line over 'De geschiedenis van een steenbok'.
Zie ook het blogstukje van Koen d'Haene, "Bij de verjaardag van Willy".
Al was het bij mij - zeventien en nauwelijks ouder - "Steen des Aanstoots", wat voor Koen geldt, kan ook moeiteloos voor mij gelden:
Het lijkt alsof ik Willy Spillebeen al mijn hele leven ken en tegelijk heeft hij minstens zeven levens voor mij. Altijd weer kwam hij op de proppen en altijd weer in een min of meer andere gedaante.
Extern: Patrick Lateur-on line over 'De geschiedenis van een steenbok'.
donderdag 6 december 2012
Verlichte gedichten
(Citaat/Citaten)
Er zijn drie foute manieren om met gedichten om te gaan:
- je misbruikt ze als geheugenoefeningen om voor te dragen;
- je praat ze kapot;
- je negeert ze.
Joris Denoo in “Meester in de vakken”. Overigens verschijnt van de grijze Torhoutse Meester komend voorjaar bij Uitgeverij die Keure in Brugge een heus les- en leerboek met als veelbelovende titel "Verlichte gedichten: omgaan met poëzie in de lagere en de secundaire klassen". Alweer een (leer)boek om naar uit te kijken!
Er zijn drie foute manieren om met gedichten om te gaan:
- je misbruikt ze als geheugenoefeningen om voor te dragen;
- je praat ze kapot;
- je negeert ze.
Joris Denoo in “Meester in de vakken”. Overigens verschijnt van de grijze Torhoutse Meester komend voorjaar bij Uitgeverij die Keure in Brugge een heus les- en leerboek met als veelbelovende titel "Verlichte gedichten: omgaan met poëzie in de lagere en de secundaire klassen". Alweer een (leer)boek om naar uit te kijken!
woensdag 5 december 2012
Wensdroom
Mogelijkheden (1)
Alles legio, mogelijkheden zat! Proza schrijven - onbedronken - zoals Marguerite Duras, songteksten als Richard - honing - Hawley, toneel als Pinter... En poëzie, ja poëzie, die te schrijven zoals the one and only Herman Hendrik Ter Balkt!!! En dat, mensen, dat verzamelen in één en dezelfde zin, zodat het zonder veel gêne op een wensdroom kan gaan lijken!!!
Alles legio, mogelijkheden zat! Proza schrijven - onbedronken - zoals Marguerite Duras, songteksten als Richard - honing - Hawley, toneel als Pinter... En poëzie, ja poëzie, die te schrijven zoals the one and only Herman Hendrik Ter Balkt!!! En dat, mensen, dat verzamelen in één en dezelfde zin, zodat het zonder veel gêne op een wensdroom kan gaan lijken!!!
Abonneren op:
Posts (Atom)